Este libro se publicó originalmente en 1929, por lo que constituye la primera historia de la arquitectura moderna. Pero su trascendencia quedó eclipsada por la aparición, tan sólo tres años después, de otro libro del autor que tendría un éxito fulminante: El estilo internacional, escrito con Philip Johnson como fruto de la exposición que ambos organizaron en el Museo de Arte Moderno de Nueva York (MoMA) en 1932.
Hitchcock sostiene en este libro que la crítica histórica debe ser capaz de mostrar cómo la arquitectura del presente es el último punto en la dialéctica de la historia, y que incluso las formas contemporáneas más avanzadas no constituyen un fenómeno desarraigado, sino la última fase en una larga línea de desarrollo. Y por ello se remonta a la Edad Media para explicar la evolución que, según él, dio lugar a la arquitectura moderna nacida en la década de 1920.
Para trazar esta línea de desarrollo de principio a fin, Hitchcock reescribe la historia de la arquitectura de los últimos cinco siglos. En su opinión, las fases por las cuales ha pasado la arquitectura europea desde la culminación del Gótico pleno en el siglo XIII no deben considerarse sucesivos estilos independientes, sino más bien maneras de hacer subsidiarias de un ‘estilo moderno’. Para explicarlo, parte de la ‘era del Romanticismo’, que dio paso a una ‘Nueva Tradición’, la cual, a su vez, desembocó en las innovadoras obras de los ‘Nuevos Pioneros’ modernos.
Esta edición incluye un prólogo de la profesora Emilia Hernández Pezzi y un epílogo de la investigadora Macarena de la Vega sobre el legado de Hitchcock en la posterior historiografía de la arquitectura moderna. Ambas aportaciones son parte de las labores de investigación del Departamento de Composición Arquitectónica de la Etsam, que ha colaborado en la edición y publicación de este libro.
This book was published originally in 1929, for what it constitutes the first history of the modern architecture. But his transcendency remained eclipsed by the appearance, only three years later, of another book of the author who would: The international style, corresponded with Philip Johnson like fruit of the exhibition that both organized in the Museum of Modern Art of New York (MoMA) in 1932.
Hitchcock holds in this book that the historical critique must be capable of showing how the architecture of the present is the last point in the dialectics of the history, and that enclosed the most advanced contemporary forms do not constitute a rooted out phenomenon, but the last phase in a long line of development. And for it it goes back to the Middle Ages to explain the evolution that, according to him, gave place to the modern born architecture in the decade of 1920.
To plan this line of development through, Hitchcock rewrites the history of the architecture of last five centuries. In his opinion, the phases for which the European architecture has happened from the culmination of the full Gothic in the 13th century must not be considered to be successive independent styles, but rather ways of doing feeder industries of a ‘modern style’. To explain it, it divides of ‘Romanticism Period’, that it gave step to a ‘New Tradition’, which, in turn, ended in the innovative works of the ‘New modern Pioneers’.
This edition includes a prologue of the teacher Emilia Hernández Pezzi and an epilogue of the investigator Macarena de la Vega on Hitchcock’s legacy in the later historiography of the modern architecture. Both contributions are a part of the labors of investigation of the Department of Architectural Composition of the Etsam, which has collaborated in the edition and publication of this book.
Este libro publicouse orixinalmente en 1929, polo que constitúe a primeira historia da arquitectura moderna. Pero a súa transcendencia quedou eclipsada pola aparición, tan só tres anos despois, doutro libro do autor que tería un éxito fulminante: O estilo internacional, escrito con Philip Johnson como froito da exposición que ambos organizaron no Museo de Arte Moderna de Nova York (MoMA) en 1932.
Hitchcock sostén neste libro que a crítica histórica debe ser capaz de mostrar como a arquitectura do presente é o último punto na dialéctica da historia, e que mesmo as formas contemporáneas máis avanzadas non constitúen un fenómeno desarraigado, senón a última fase nunha longa liña de desenvolvemento. E por iso remóntase á Idade Media para explicar a evolución que, segundo el, deu lugar á arquitectura moderna nada na década de 1920.
Para trazar esta liña de desenvolvemento de principio a fin, Hitchcock reescribe a historia da arquitectura do últimos cinco séculos. Na súa opinión, as fases polas cales pasou a arquitectura europea desde a culminación do Gótico pleno no século XIII non deben considerarse sucesivos estilos independentes, senón máis ben maneiras de facer subsidiarias dun ‘estilo moderno’. Para explicalo, parte da ‘era do Romanticismo’, que deu paso a unha ‘Nova Tradición’, a cal, á súa vez, desembocou nas innovadoras obras dos ‘Novos Pioneiros’ modernos.
Esta edición inclúe un prólogo da profesora Emilia Hernández Pezzi e un epílogo da investigadora Macarena de la Vega sobre o legado de Hitchcock na posterior historiografía da arquitectura moderna. Ambas as achegas son parte dos labores de investigación do Departamento de Composición Arquitectónica da Etsam, que colaborou na edición e publicación deste libro.





