¿Seguen tendo sentido os concursos de arquitectura? | Stepienybarno

Lousa Clase, concursos de arquitectura | Stepienybarno

Volvémonos animar a tocar un dos temas máis conflitivos: os concursos de arquitectura. Pero non o faremos dende un punto de vista analítico destes, pois xa o fixemos no seu día durante catro artigos. Hoxe non toca entrar en bases, xurados, posibles apaños ou prazos, sobre iso xa escribiron, excelentemente, outras publicacións dixitais como n+1 ou CCAD .

Así que, se vos parece ben, mellor centrarémonos nas consecuencias da participación nestes e como afecta este feito ao colectivo de arquitectos de xeito determinante. Se vos animades podedes acompañarnos nesta apaixonante viaxe.

Por cada concurso de arquitectura que se convoca estanse a presentar non menos de cen propostas, das cales unha gran parte pertencen a estudos de escala media ou pequena. Imos supoñer que por cada proposta se destinou unha media dun mes, cun mínimo de tres persoas, durante media xornada, traballando no concurso. Recordemos que a media xornada dos estudos de arquitectura non adoita ser de 4 horas, senón cando menos (e seguro que nos quedamos curtos) de 5 horas por persoa. Así que, 5 x 5 (temémonos que os sábados debésemos contalos, pero imos ser xenerosos) son 25 horas por persoa e semana. Así que, se facemos a conta do mes, nos saen 100 horas por persoa, polo tanto, temos un total de 300 horas investidas por cada oficina.

Se multiplicamos estas horas por cada unha das 100 propostas presentadas, dannos a chilindrada de 30.000 horas dedicadas por uns 300 profesionais. De momento, esquécensenos os gastos indirectos (Colegiación, Asemas, Irmandade, aluguer, luz…) que se derivan do feito de ser arquitecto. Para o tema de material invertido (impresións, planos, paneis, envíos e demais zarandajas) tamén faremos a vista gorda pois non é cuestión de cargar as tintas con menudeces. Polo tanto, quedaramos que eran 30.000 horas as invertidas, que multiplicadas por un prezo módico, digamos de 20 euros a hora (xa vedes que non estamos a tirar a casa pola ventá), obtemos 600.000 euros invertidos en cada concurso de arquitectura. ¡600.000 euros! que regala o colectivo de arquitectos ao sociedade para que poidan dispoñer das mellores ideas e profesionais para levar a cabo o soñado proxecto cada vez que alguén organiza un concurso.

One of the immediate consequences is that, for much that pledges, every study will not be able to do any more than 15/20 contests a year and independently of his quality (to be a good study for anything guarantees that it could gain the contest), 80 % of them will not have gained any contest when they finish twelve months. If to this we add that, with the times that run, it is probable that they do not have another type of income, lamentably they will remain doomed to the imminent closing. That is to say, only twenty of every hundred studies of architecture that devote themselves to compete have possibilities of surviving.

Gañar un concurso de arquitectura nunca foi tarefa doada e menos vaino ser agora. Existen estudos moi bos, que ademais son especialistas na execución e presentación destes. Moitos arquitectos xa teñen auténtico instinto para saber que bases ulen a podre e son maquinarias perfectamente engraxadas para chegar sacar algo decente en moi pouco tempo. Á súa vez, hai que asumir que a uns se lles dá mellor e a outros peor isto de concursar, sen contar con que moitas veces unha boa proposta (mesmo ben presentada) é pasada por alto pola propia incompetencia do xurado.

Pero claro, algún pensará “!que pouco falan estes do ben que lles vai a aqueles deles que si que gañan algún deses concursos! “. Pois si, efectivamente. Non era un mal plan, ata hai pouco tempo. Había algúns concursos que eran limpos e, mesmo, contaban cun bo xurado, onde á proposta gañadora (das dez ou quince propostas que se presentaban, non máis) se lle respectaban uns honorarios dignos. Pero a día de hoxe, a realidade cambiou radicalmente. Como comentaba fai pouco Iñaki Alday, nunha entrevista1:

Os concursos de arquitectura supoñen poñer a traballar profesionais, cuxos traballos poden ir ao cubo do lixo se un non resulta vencedor. É coma se puxeses a traballar os cinco mellores cociñeiros de España para que preparen unha pescada e unha vez presentadas, colleses unha e tirases o resto. Deberíase valorar primeiro as outras catro pescadas e aproveitalas porque aínda que non sexan a mellor, son excelentes. As ideas non son gratis. Nos países avanzados, as ideas son o máis caro, o máis valios.

(…)

Existe unha especie de liquidación dos honorarios dos traballos profesionais. Entendo que isto é un erro grave, porque un non pediría prezo de saldo ao cirurxián que o vai operar ou ao avogado que o vai defender. Non obstante, a conxuntura actual xera esixir o mínimo a un arquitecto que implica moita responsabilidade e cuxo traballo se enmarca dentro dunha operación económica de grande envergadura, da cal os nosos honorarios son unha parte moi pequena.”

Así que, se alguén ten a inmensa fortuna de gañar ante esas máis de 100 propostas, se encontrará con que para facelo, ademais de ter un bo proxecto que convenza ao xurado, case seguro que tivo que facer unha baixada desproporcionada dos, xa de por si, baixos honorarios que ofrece a administración. A iso, temos que engadir que os prazos nos que se executará o proxecto, tamén terán tido que ser menores do desexable.

Polo tanto, con semellante panorama, ¿que pode facer o gañador? Pois de momento, ir pensando en ver como con tan pouco diñeiro é capaz de subcontratar parte do traballo e apañarllas para entregar a tempo. De feito, o que tocará, case seguro, será comer tortilla de pataca como prato único e rezar para que todo vaia ben e non ter a mala sorte de que che toque unha construtora que para acceder á construción do edificio fixese unha baixada do 40% do presuposto. Se é así, coas pregarias non será suficiente.

Esta é a triste realidade que nós vemos. Pensar que alguén pode sobrevivir gañando concursos, salvo honrosas excepcións, vémolo complicado. Aínda así, quedamos expectantes por saber se vós encontrades sentido a seguir concursando tal e como está o patio

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos

Estella, xullo 2011

Notas:

1 Entrevista a Iñaki Alday en CincoDías

Stepienybarno

Stepienybarno está formado por Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, ambos arquitectos y formados en temas de Identidad Digital y Comunicación online. Desde el 2004 tenemos nuestro propio estudio de arquitectura, ubicado en un pequeño pueblo de Navarra, Estella, y ambos estamos embarcados en nuestras tesis doctorales. A su vez, colaboramos con otros profesionales tanto del ámbito de la arquitectura, sostenibilidad y comunicación online. Vivir en Estella nos da la tranquilidad necesaria para poder encarar el día a día con energía y la red nos posibilita contactar con un mundo maravilloso que de otra forma hubiera sido imposible.

follow me

Arquivado en: faro, stepienybarno

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,