O seguinte máis grande | Miguel Ángel Díaz Camacho

Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951
Mario de Biasi, Milano, Piazza Duomo, 1951

Convén manter os oídos ben abertos. Algo así debeu pensar César Pelli durante a súa estancia no estudo de Eero Saarinen nos arredores de Detroit, un dos despachos de arquitectura máis fértiles no adestramento de arquitectos e polo que pasaron figuras tan notables como Robert Venturi ou Kevin Roche. Conta Pelli que o propio Eliel Saarinen pasaba de cando en vez por alí para visitar a Eero, e aínda que das conversacións entre ambos os arquitectos pouco coñécese, César lembra un consello que Eliel repetía con frecuencia, unha advertencia velada que parecía reverberar desde un principio do tempo e o espazo:

“Pensa sempre no seguinte máis grande”1.

Hai tempo que observamos a necesidade de transcender a escala da arquitectura e pensar máis aló do noso propio contexto. Quizá sempre fose así, quizá no pasado a necesidade de defensa ou recursos básicos requirían da inter-conexión entre a arquitectura e un territorio máis amplo, entendido en termos xeográficos, climáticos ou ecosistémicos. Neste sentido, interesarían as arquitecturas que melloran o espazo público da cidade, conectan as infraestruturas existentes ou aproveitan o abundante e conveniente para o medio natural e humano en que se atopan.

Pensa sempre no seguinte máis grande“.

Pero para un arquitecto, o seguinte máis grande pode ser unha árbore, unha praza, unha cidade, unha paisaxe ou unha península. O seguinte máis grande pode ser o silencio, o subsolo ou o horizonte. Sempre haberá algo máis grande detrás da última fronteira.

Convén aquí retomar a pregunta que Le Corbusier fixésese a si mesmo case como unha renovación dos seus votos:

“Para quen hai que construír? Para o home, non cabe a menor dubida” 2.

Pero o home en cursiva de Le Corbusier representa unha figura universal, a suma de todos os homes: a Humanidade. Desde esta perspectiva, o seguinte máis grande ben podería representar non un lugar físico cada vez de maior extensión, non unha reivindicación de solucións locais ou rexionais máis ou menos relacionadas co actual e limitado concepto do sustentable. En palabras de Antonio Miranda:

“A arquitectura xenuína atende máis á única e certa Civilización internacional e menos ás innumerables e autoritarias mitoloxías culturais” 3.

Coma se un enorme e único estranxeiro fose o destino común de todos os homes; unha biosfera fraternal e civilizadora; un último estadio panhumano. O seguinte máis grande.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Xaneiro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas

1. César Pelli, Observaciones sobre la Arquitectura, Buenos Aires, Infinito, 2009, páx. 97.

2. Le Corbusier, La Maison des hommes, avec François de Pierrefeu, Plon, Paris, 1942. Edición consultada: La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999, páx. 24.

3. Antonio Miranda, Arquitectura e Verdade. Un curso de crítica, Madrid, Cátedra, 2013, páx. 12.

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: faro, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , ,