Oportunidade | Sergio de Miguel

5 (100%) 1 vote

Coyote. Joseph Beuys
Coiote. Joseph Beuys

A calidade máis valiosa de toda acción propositiva é dispoñer dun medido enfoque e unha coidada intención coa que conmover emocionalmente. Conseguir espertar asociacións que estimulen o pensamento. Ser capaz de entender a solución dunha maneira acertada e conveniente. Distinguir recursos vantaxosos e atopar as claves que expliquen a solución óptima a partir dun exercitado sentido da oportunidade.

Saber detectar e facer valer a oportunidade, esa condición coa que atopar unha apertura a unha excepcional solución favorable, se emparenta sempre cunha particular actitude pragmática. Cun impulso creativo e estratéxico que ten como vehículo esencial a invención, utilización e aplicación de novas verdades e que mantén como finalidade o ensalzamento do útil para conseguir o éxito.

O método pragmático afástase premeditadamente do científico. É preferentemente experimental e contraponse ao unicamente racional. É puro individualista, e distánciase intencionadamente do entendido como social ou colectivo. É espontáneo e evita unha excesiva planificación.

Practicando o oportunismo da conveniencia, é dicir, tomando vantaxes instantáneas sobre as eventuais circunstancias propicias, toda realidade deixa de ser científica, irrefutable e única, para pasar a ser unha creación aberta e circunstancial do que practica unha particular forma de idealismo subxectivo. Todo obxecto sométese entón ao intanxible factor humano, mostrándose afastado do mundo unicamente material.

Desde a súa dimensión práctica, ese incisivo aproveitamento da oportunidade consegue ser un método aplicado á intelixencia creativa, anti intelectualista e empático, que evoluciona grazas á decidida supresión de dogmas ou doutrinas. Un actuar vantaxoso, en tempo e forma, que renova e reinterpreta as verdades preconcibidas mediante a adaptación constante das crenzas desde unha atenta aplicación das experiencias individuais.

Practicando unha confrontación, unha constante crítica e unha flexibilidade de acordos que vén escenificarse mediante a definitoria dinámica da conversación, da dispoñibilidade de chegar á verdade a través da experiencia particular ao ser contrastada sistematicamente coas dos demais. Fronte á obxectividade colectiva científica preséntase a subxectividade individualista pragmática.

Abandonando, por tanto, a procura da certidumbre e a integridade e reposicionando o labor do arquitecto dentro dun contexto heteroxéneo e inestable no que se pode dar unha fluída e adaptativa creatividade. Con iso, o saber abandona conscientemente o teórico e pasa entón a ser, ademais de eminentemente crítico, técnico e metodolóxico. Adaptado en todo momento ás condicións cambiantes do presente. Ese presente individualista e relativo que se traduce en non deber nada ao pasado nin a ningún destino colectivo.

Imponse cultivar as calidades que proveñen da oportunidade e levalas a cabo mediante un lúcido exercicio de innovación. Cando o utopismo deixou de significar o irrealizable, pasando a ser todo aquilo que promovese unha lectura imaxinativa para propoñer accións que optimizasen o mundo, impúxose o pragmatismo que aceptou como posible todo o que pode significar o máximo beneficio.

O valor dun acto xúlgase pola súa oportunidade.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, abril 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

Sergio de Miguel García

Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016.
M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990.
Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.

follow me

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,