Oportunidade | Sergio de Miguel

5 (100%) 1 vote

Coyote. Joseph Beuys
Coiote. Joseph Beuys

A calidade máis valiosa de toda acción propositiva é dispoñer dun medido enfoque e unha coidada intención coa que conmover emocionalmente. Conseguir espertar asociacións que estimulen o pensamento. Ser capaz de entender a solución dunha maneira acertada e conveniente. Distinguir recursos vantaxosos e atopar as claves que expliquen a solución óptima a partir dun exercitado sentido da oportunidade.

Saber detectar e facer valer a oportunidade, esa condición coa que atopar unha apertura a unha excepcional solución favorable, se emparenta sempre cunha particular actitude pragmática. Cun impulso creativo e estratéxico que ten como vehículo esencial a invención, utilización e aplicación de novas verdades e que mantén como finalidade o ensalzamento do útil para conseguir o éxito.

O método pragmático afástase premeditadamente do científico. É preferentemente experimental e contraponse ao unicamente racional. É puro individualista, e distánciase intencionadamente do entendido como social ou colectivo. É espontáneo e evita unha excesiva planificación.

Practicando o oportunismo da conveniencia, é dicir, tomando vantaxes instantáneas sobre as eventuais circunstancias propicias, toda realidade deixa de ser científica, irrefutable e única, para pasar a ser unha creación aberta e circunstancial do que practica unha particular forma de idealismo subxectivo. Todo obxecto sométese entón ao intanxible factor humano, mostrándose afastado do mundo unicamente material.

Desde a súa dimensión práctica, ese incisivo aproveitamento da oportunidade consegue ser un método aplicado á intelixencia creativa, anti intelectualista e empático, que evoluciona grazas á decidida supresión de dogmas ou doutrinas. Un actuar vantaxoso, en tempo e forma, que renova e reinterpreta as verdades preconcibidas mediante a adaptación constante das crenzas desde unha atenta aplicación das experiencias individuais.

Practicando unha confrontación, unha constante crítica e unha flexibilidade de acordos que vén escenificarse mediante a definitoria dinámica da conversación, da dispoñibilidade de chegar á verdade a través da experiencia particular ao ser contrastada sistematicamente coas dos demais. Fronte á obxectividade colectiva científica preséntase a subxectividade individualista pragmática.

Abandonando, por tanto, a procura da certidumbre e a integridade e reposicionando o labor do arquitecto dentro dun contexto heteroxéneo e inestable no que se pode dar unha fluída e adaptativa creatividade. Con iso, o saber abandona conscientemente o teórico e pasa entón a ser, ademais de eminentemente crítico, técnico e metodolóxico. Adaptado en todo momento ás condicións cambiantes do presente. Ese presente individualista e relativo que se traduce en non deber nada ao pasado nin a ningún destino colectivo.

Imponse cultivar as calidades que proveñen da oportunidade e levalas a cabo mediante un lúcido exercicio de innovación. Cando o utopismo deixou de significar o irrealizable, pasando a ser todo aquilo que promovese unha lectura imaxinativa para propoñer accións que optimizasen o mundo, impúxose o pragmatismo que aceptou como posible todo o que pode significar o máximo beneficio.

O valor dun acto xúlgase pola súa oportunidade.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, abril 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,