Os camiños da auga | Íñigo García Odiaga

5 (100%) 1 vote

Boceto Casa de la lluvia en Lierganes, 1979, Juan Navarro Baldeweg.
Bosquexo da Casa da choiva en Lierganes, 1979, Juan Navarro Baldeweg.

Os territorios están en xeral esculpidos pola auga. A súa ausencia ou abundancia determina a aparencia da paisaxe no que se inseren as arquitecturas, que non son outra cousa que un pequeno obstáculo no lento fluír da auga pola superficie da terra.

Juan Navarro Baldeweg sábeo ben, e resumiu esta idea na instalación e na vivenda proxectadas en 1979, que foron denominadas como “a casa da choiva”. A instalación non é outra cousa que un modelo teórico que resume o ciclo da auga e que explica como a arquitectura se integra nese devir. A choiva alimentada por unha pequena bomba eléctrica escondida no subsolo da maqueta, cae sobre as cubertas e a arquitectura despréndese dela ofrecéndolle camiños, que afastan canto antes, ese fluído caído do ceo do edificio para devolvela á terra, os arroios, os ríos e o mar, e que así poida reiniciarse o ciclo que o transformará de novo en choiva..

Cubierta de la escalera del claustro en el convento de La Tourette, Le Corbusier
Cuberta da escaleira do claustro no convento da La Tourette, Le Corbusier

Nos climas máis chuviosos, esas sendas adoptan a forma de gárgolas e canlóns, que forman unha rede pola que a choiva é expulsada da arquitectura. As cubertas convértense así en montañas e vales, polos que discorre a auga.

No caso de Le Corbusier, a cuberta da escaleira exenta no claustro do Convento da Tourette, convértese nun arroio sinuoso, mentres que a cuberta da Capela de Ronchamp transfórmase nun gran val que recolle as augas pluviais para devolvelas á terra a través dunha gran gárgola que desagua sobre unha conca de pirámides e cilindros de formigón que evitan a erosión do terreo.

Estadio de Braga, Eduardo Souto de Moura
Estadio de Braga, Eduardo Souto de Moura

Eduardo Souto de Moura en cambio, vese obrigado a alongar a montaña para achegar a parede da canteira ás cubertas do estadio que esta alberga. Dous grandes brazos en forma de cuncos metálicos alongados, voan desde a roca para canalizar as augas que recollen os palios que cobren aos espectadores os días de fútbol en Braga.a de pirámides e cilindros de formigón que evitan a erosión do terreo.

Casa de Chá Boa Nova, Álvaro Siza
Casa de Chá Boa Nova, Álvaro Siza

Mentras, Álvaro Siza propón a mesma solución pero en sentido inverso. A cuberta da Casa de Chá dá Boa Nova, convertida nunha montaña rochosa de planos de tella, deixa caer a choiva cara aos seus abundantes beirados. É alí, onde canlóns de cobre esperan pacientes para recoller cada pinga de auga e levalas directamente ao mar mediante as gárgolas que prolongan os canlóns fose do edificio.

Un pequeno remate rigidiza a chapa e actúa como goterón, deixando claro que todos os ríos van cara ao mar e que ese é o camiño da auga e non o contrario.

Casa de Chá Boa Nova, Álvaro Siza
Casa de Chá Boa Nova, Álvaro Siza

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Febreiro 2017

Arquivado en: faro, Íñigo García Odiaga

Tags: , , , , , , , , , , ,