A arquitectura do viaje | Miguel Ángel Díaz Camacho

5 (100%) 1 vote[s]

Dibuxo de portada MADC, “Right Wing”, Stavanger – Oslo, 1 de xullo de 2014

Non existe para os arquitectos un estado de maior excitación que aquel que promueve a antesala da viaxe: o mellor texto para aprender arquitectura é a propia arquitectura. Como adictos sometidos a unha poderosa influencia, lemos e documentamos con coidado aqueles lugares e espazos que nos agardan nun verdadeiro exercicio de (re)descubrimento. Con todo, a viaxe supón unha valiosa ferramenta de coñecemento cuxos estadios van máis aló da sorpresa ante o achado, a revelación, ou a conquista.

A viaxe de arquitectura supón sempre una (re)construción, unha alianza de ideas e intuicións que producimos para completar o coñecemento acumulado con anterioridade1. Entre os planos, fotografías e memorias (extraídas con frecuencia de publicacións especializadas), e a experiencia real posterior, xérase un espazo interior, unha marxe suficiente para a (re)construción: debuxos, exploracións e interpretacións propias sobre a obra que en ocasións, abórdanse tan só unhas horas antes do encontro, desde o tren ou o avión2. Tralo rodar de maletas, as noites lixeiras e os espellos crueis de albérguelos, alcanzamos por fin a obra que presentiamos a tres ou catro idiomas de distancia. É entón cando a (re)construción transfórmase en (re)coñecemento e a arquitectura desvélase a través de certos sinais que ata agora permaneceran ocultas: a atmosfera da luz e a penumbra, os matices dos brillos e reflexos, a escala e relación do espazo co noso corpo, o tacto de (oh!) os detalles ou o son tralas portas que nos acollen. A arquitectura é unha experiencia e coñecemos a emoción que produce porque así a experimentamos en primeira persoa:

“viaxando un non se hastía; un vólvese tan só un pouco aristócrata nos seus amores”3.

A primeira vez nunca se esquece. A emoción da arquitectura produce un pracer intenso e, con todo, faise necesario un último estadio no camiño cara ao coñecemento, a distancia que separa o feito de (re)coñecer e (re)pensar, é dicir, considerar no regreso toda a experiencia desde a súa orixe: a viaxe de arquitectura se dilata máis aló de calquera retorno. A viaxe de arquitectura, á marxe da luz nórdica ou mediterránea, (re)configura a nosa mirada sobre o Mundo e o Home, a paisaxe e nós: a viaxe de arquitectura é unha viaxe cara a un mesmo. Como escribiría Le Corbusier no último fragmento da súa Viaxe a Oriente: Rien n’est transmisible que a pensei. Só é transmisible o pensamento. A arquitectura latexa (e como!) na arquitectura da viaxe.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. xullo 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas
1 Recomendamos “El proxecto como (re)construcción”, de Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, non pola súa relación directa coa viaxe, senón pola importancia da reconstrución no proceso de aprendizaxe do proxecto de arquitectura.
2 A documentación de calquera obra nunha publicación atópase sometida tanto ao implacable filtro do autor como ás leis selectivas do editor, é dicir, o seu compresión sempre será parcial, dirixida e incompleta.
3Le Corbusier, A Viaxe de Oriente, Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, páx. 25.

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: faro, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , , ,