IniciopublicacioneslibrosFullaondo y la revista Nueva FormaFullaondo and the Nueva Forma magazineFullaondo e...

[:es]Fullaondo y la revista Nueva Forma[:en]Fullaondo and the Nueva Forma magazine[:gl]Fullaondo e a revista Nova Forma [:]

[:es]

Fullaondo y la revista Nueva Forma
Fullaondo y la revista Nueva Forma. Lucía C. Pérez Moreno

La revista Nueva Forma

La revista de arte y arquitectura Nueva Forma, editada en Madrid entre 1966 y 1975, participó decisivamente en la construcción de una cultura arquitectónica y plástica y se convirtió en una publicación referencial en el aséptico e inerte contexto cultural y editorial de su época. Los textos de su director, Juan Daniel Fullaondo y su interés multidisciplinar por la síntesis de las artes, se convirtieron en un elemento esencial en el discurso creador de su tiempo, aportando una visión especular de la arquitectura y del arte, que amplificó su significación hacia nuevos contextos y referencias. El Museo Oteiza, el colaboración con la Delegación de Navarra del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco Navarro y el Ayuntamiento del Valle de Egüés, ha editado la publicación “Fullaondo y la revista Nueva Forma. Aportaciones a la construcción de una cultura arquitectónica en España (1966-1975)”, un volumen escrito por Lucía C. Pérez Moreno, que analiza la trascendencia y las aportaciones de este singular proyecto editorial, en el que la presencia de la obra y el pensamiento de Jorge Oteiza fue una referencia constante.

Nueva Forma y Juan Daniel Fullaondo

En las páginas de Nueva Forma, Juan Daniel Fullaondo asumió un compromiso histórico al recuperar la trayectoria de un conjunto de arquitectos y artistas que podrían haber caído en el olvido, construyó un proyecto histórico que dotó de soporte teórico a unas arquitecturas no construidas que, de otro modo, se habrían perdido. Y asentó en la cultura arquitectónica española a un creador como Oteiza, cuya obra y pensamiento todavía es referencia incuestionable en la arquitectura, al tiempo que reclamó un lugar para la arquitectura nacional en foros internacionales y llevándola a formar parte activa de la compleja escena del momento. Todo ello, con una evolución reflexiva propia que evidenció su entendimiento de la arquitectura desde la forma —siempre entendida como herramienta ineludible del creador para configurar el espacio— y que mostró una mirada en continuo cuestionamiento de lo dicho, capaz de incitar al lector a la reflexión permanente, en definitiva, a la crisis de lo conocido.

El volumen se conforma a través de cuatro “miradas” que ahondan en problemáticas culturales del momento: una “mirada contestataria” ante el entendimiento parcial y sesgado de la modernidad; una “mirada operativa” ante el dominio de unas arquitecturas orgánicas con escasa fortuna; una “mirada poliédrica” ante una figura como la de Oteiza, incomprendida y, sin embargo, adelantada a su tiempo; y una “mirada cruzada” ante una arquitectura internacional con la que establecer analogías para una valoración de la nacional. A ellas se suma un estudio previo que, de manera cronológica, presenta cuestiones relevantes de la revista, como su formato, estructura, protagonistas, particularidades e influencias de otras publicaciones.

El primer capítulo, organizando el pasado de la arquitectura española

De acuerdo con esta estructura, el primer capítulo aborda cómo se estaba organizando el pasado de la arquitectura española de los años veinte y treinta. Fullaondo mostró una “mirada contestataria” a lo escrito hasta la fecha que le llevó a cuestionar un acercamiento a la arquitectura exclusivamente disciplinar, reivindicar un lugar para la cultura vasco-navarra en la historia moderna de la arquitectura española ante la predominante bifocalidad castellano-catalana dibujada por otros autores, como Carlos Flores u Oriol Bohigas y rechazar las construcciones históricas basadas en una selección tendenciosa de obras afines a un lenguaje arquitectónico definido, en este caso el racionalista.

El segundo capítulo, analiza cómo la arquitectura orgánica

El segundo, analiza cómo la arquitectura orgánica, asentada en los ideales de Bruno Zevi, tomó en sus manos una nueva dirección conscientemente conducida a dotar de soporte teórico a unas arquitecturas esencialmente dibujadas y ocasionalmente construidas. La constatación de una ‘Década Orgánica’ en la arquitectura española de los años sesenta, es una rotunda ejemplificación de la “mirada operativa” omnipresente en la crítica de Fullaondo.

Su acercamiento a obras, dibujos o figuras manifestaron una erudición inquietada por aspectos compositivos y formales, en unos años en los que otros veían en lo tecnológico, lo social o lo metodológico razón suficiente para crear una obra arquitectónica.

Tercer capítulo muestra la “mirada poliédrica”

Un tercer capítulo muestra la “mirada poliédrica” ofrecida en torno a la obra y el pensamiento de Jorge Oteiza. Fullaondo encontró en él una figura magistral, una paternidad para la aceptada orfandad de la cultura arquitectónica nacional. Oteiza fue blanco de reflexiones varias que permiten penetrar en cómo evolucionó la propia labor reflexiva de Fullaondo, desde una crítica universitaria, hacia una crítica de interpretación.

Finalmente, una cuarta mirada analiza la relación entre la revista con el panorama internacional. En la escena francesa se encontraron ideales compartidos, esencialmente a través de la obra experimental de Claude Parent. La “mirada cruzada” entre el panorama francés y el español permitió a Fullaondo escribir en L’architecture d’aujourd’hui y dar a conocer a una generación jóvenes arquitectos españoles beligerantes e innovadores, con una labor equiparable a las tendencias internacionales, constatando así, la rápida evolución de la arquitectura nacional, alejada ya de la tradición local, bi-focal y retardada ofrecida en las revistas Zodiac y Werk.

Lucía C. Pérez Moreno

(Zaragoza, 1979) es doctora arquitecta en 2013 por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid. En 2008 obtuvo el título de máster MsAAD en la Graduate School of Architecture, Planning and Preservation de Columbia University en Nueva York y en 2003 el de arquitecta por la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra, donde obtuvo el Premio Extraordinario Fin de Carrera, el 2º Premio Cátedra Arcelor y el 2º Premio Nacional de Estudios Universitarios otorgado por el Ministerio de Educación y Ciencia. En 2009, obtuvo la beca «Itziar Carreño», concedida por el Museo Oteiza, para desarrollar la investigación que ha permitido la edición de esta publicación.

[:en]

cubierta_nueva-forma-740x1024

The magazine of art and New architecture Forms, edited in Madrid between 1966 and 1975, it took part decisively in the construction of an architectural and plastic culture and turned into a referential publication into the aseptic and inert cultural and publishing context of his epoch. The texts of his director, Juan Daniel Fullaondo and his multidisciplinary interest for the synthesis of the arts, turned into an essential element into the creative speech of his time, contributing a vision to speculate of the architecture and of the art, which amplified his significance towards new contexts and references. The Museum Oteiza, the colaboración with the Delegation of Navarre of the Architects’ Official College Vasco Navarro and the Town hall of Valle de Egüés, has edited the publication “Fullaondo and the New magazine Forms. Contributions to the construction of an architectural culture in Spain (1966-1975)”, a volume written by Lucía C. Perez Moreno, who analyzes the transcendency and the contributions of this singular publishing project, in which the presence of the work and Jorge Oteiza’s thought was a constant reference.

In the pages of New Form, Juan Daniel Fullaondo assumed a historical commitment on having recovered the path of a set of architects and artists who might have fallen down in the oblivion, constructed a historical project that provided with theoretical support to a few not constructed architectures that, differently, would have got lost. And it seated in the architectural Spanish culture a creator as Oteiza, whose work and thought still is an unquestionable reference in the architecture, at the time that he claimed a place for the national architecture in international forums and leading her to forming a part it activates of the complex scene of the moment. All this, with a reflexive own evolution that demonstrated his understanding of the architecture from the form – always understood as unavoidable tool of the creator to form the space – and that showed a look in continuous question of the above mentioned, capable thing of inciting the reader to the permanent reflection, definitively, to the crisis of the known.

The volume conforms across four «looks» that go deeply in problematic cultural of the moment: a «rebellious look» before the understanding partial and slanted of the modernity; a «operative look» before the domain of a few organic architectures with scanty fortune; a «polyhedric look» before a figure as that of Oteiza, ununderstood and, nevertheless, advanced to his time; and a «crossed look» before an international architecture with which to establish analogies for a valuation of native. To them there adds a previous study that, in a chronological way, he presents relevant questions of the magazine, as his format, structure, protagonists, particularities and influences of other publications.

In agreement with this structure, the first chapter approaches how one was organizing the past of the Spanish architecture of the twenties and thirties. Fullaondo showed a «rebellious look» to written up to the date that led him to questioning an approximation to the architecture exclusively to discipline, to claim a place for the Basque – of Navarre culture in the modern history of the Spanish architecture before the predominant Castilian – Catalan bifocalidad drawn by other authors, as Carlos Flores or Oriole Bohigas and to reject the historical constructions based on a tendentious selection of related works to an architectural definite language, in this case the rationalist.

The second one, analyzes how the organic architecture seated in the Bruno Zevi’s ideal ones, took in his hands a new direction consciously led to provide with theoretical support to a few essentially drawn and occasionally constructed architectures. The verification of a ‘Organic Decade’ in the Spanish architecture of the sixties, is a rotunda ejemplificación of the «operative look» omnipresent in Fullaondo’s critique. His approximation to works, drawings or figures demonstrated an erudition worried by aspects compositivos and formal, in a few years in which they saw others in the technological thing, the social thing or methodological sufficient reason to create an architectural work.

The third chapter shows the «polyhedric look» offered concerning the work and Jorge Oteiza’s thought. Fullaondo found in him a magisterial figure, a paternity for the accepted orphanhood of the architectural national culture. Oteiza was a white of different reflections that allow to penetrate in how it evolved Fullaondo’s own reflexive labor, from a university critique, towards a critique of interpretation.

Finally, a fourth look analyzes the relation between the magazine with the international panorama. In the French scene they were ideal shared, essentially across Claude Parent’s experimental work. The «crossed look» between the French panorama and the Spanish allowed to Fullaondo to write in L’architecture d’aujourd’hui and to announce a generation young Spanish belligerent and innovative architects, with a comparable labor to the international trends, stating this way, the rapid evolution of the national architecture, removed already from the local, bifocal and retarded tradition offered in the Zodiac and Werk magazines.

Lucía C. Pérez Moreno (Zaragoza, 1979) is a doctor architect in 2013 for the Technical Top School of Architecture of the Technical University of Madrid. In 2008 MsAAD obtained the title of máster in the Graduate School of Architecture, Planning and Preservation de Columbia University in New York and in 2003 of arquitecta for the School of Architecture of the University of Navarre, where the Extraordinary Prize obtained End of Career, 2 º Reward Chair Arcelor and 2 º National Prize of University Studies granted by the Department of Education and Science. In 2009, it obtained the scholarship «Itziar Carreño», granted by the Museum Oteiza, to develop the investigation that has allowed the edition of this publication.

[:gl]

cubierta_nueva-forma-740x1024

A revista de arte e arquitectura Nova Forma, editada en Madrid entre 1966 e 1975, participou decisivamente na construción dunha cultura arquitectónica e plástica e converteuse nunha publicación referencial no aséptico e inerte contexto cultural e editorial da súa época. Os textos do seu director, Juan Daniel Fullaondo e o seu interese multidisciplinar pola síntese das artes, convertéronse nun elemento esencial no discurso creador do seu tempo, achegando unha visión especular da arquitectura e da arte, que amplificou a súa significación cara a novos contextos e referencias. O Museo Oteiza, o colaboración coa Delegación de Navarra do Colexio Oficial de Arquitectos Vasco Navarro e o Concello do Val de Egüés, editou a publicación “Fullaondo e a revista Nova Forma. Achegas á construción dunha cultura arquitectónica en España (1966-1975)”, un volume escrito por Lucía C. Pérez Moreno, que analiza a transcendencia e as achegas deste singular proxecto editorial, no que a presenza da obra e o pensamento de Jorge Oteiza foi unha referencia constante.

Nas páxinas de Nova Forma, Juan Daniel Fullaondo asumiu un compromiso histórico ao recuperar a traxectoria dun conxunto de arquitectos e artistas que poderían ter caído no esquecemento, construíu un proxecto histórico que dotou de soporte teórico a unhas arquitecturas non construídas que, doutro modo, se terían perdido. E asentou na cultura arquitectónica española un creador como Oteiza, cuxa obra e pensamento aínda é referencia incuestionable na arquitectura, ao tempo que reclamou un lugar para a arquitectura nacional en foros internacionais e levándoa a formar parte activa da complexa escena do momento. Todo iso, cunha evolución reflexiva propia que evidenciou o seu entendemento da arquitectura dende a forma -sempre entendida como ferramenta ineludible do creador para configurar o espazo- e que mostrou unha mirada en continuo cuestionamento do dito, capaz de incitar o lector á reflexión permanente, en definitiva, á crise do coñecido.

O volume confórmase a través de catro “miradas” que afondan en problemáticas culturais do momento: unha “mirada contestataria”ante o entendemento parcial e nesgado da modernidade; unha “mirada operativa»” ante o dominio dunhas arquitecturas orgánicas con escasa fortuna; unha “mirada poliédrica” ante unha figura como a de Oteiza, incomprendida e, non obstante, adiantada ao seu tempo; e unha “mirada cruzada” ante unha arquitectura internacional coa que establecer analoxías para unha valoración do nacional. A elas súmase un estudo previo que, de xeito cronolóxico, presenta cuestións relevantes da revista, como o seu formato, estrutura, protagonistas, particularidades e influencias doutras publicacións.

De acordo con esta estrutura, o primeiro capítulo aborda como se estaba a organizar o pasado da arquitectura española dos anos vinte e trinta. Fullaondo mostrou unha “mirada contestataria”ao escrito ata a data que lle levou a cuestionar un achegamento á arquitectura exclusivamente disciplinar, reivindicar un lugar para a cultura vasco-navarra na historia moderna da arquitectura española ante a predominante bifocalidad castelán-catalá debuxada por outros autores, como Carlos Flores ou Oriol Bohigas e rexeitar as construcións históricas baseadas nunha selección tendenciosa de obras afíns a unha linguaxe arquitectónica definida, neste caso o racionalista.

O segundo, analiza como a arquitectura orgánica, asentada nos ideais de Bruno Zevi, tomou nas súas mans unha nova dirección conscientemente conducida a dotar de soporte teórico a unhas arquitecturas esencialmente debuxadas e ocasionalmente construídas. A constatación dunha ‘Década Orgánica’ na arquitectura española dos anos sesenta, é unha rotunda exemplificación da “mirada operativa” omnipresente na crítica de Fullaondo. O seu achegamento a obras, debuxos ou figuras manifestaron unha erudición inquietada por aspectos compositivos e formais, nuns anos nos que outros vían no tecnolóxico, o social ou o metodolóxico razón abondo para crear unha obra arquitectónica.

Un terceiro capítulo mostra a “mirada poliédrica” ofrecida en torno á obra e o pensamento de Jorge Oteiza. Fullaondo encontrou nel unha figura maxistral, unha paternidade para a aceptada orfandade da cultura arquitectónica nacional. Oteiza foi branco de reflexións varias que permiten penetrar en como evolucionou o propio labor reflexivo de Fullaondo, dende unha crítica universitaria, cara a unha crítica de interpretación.

Finalmente, unha cuarta mirada analiza a relación entre a revista co panorama internacional. Na escena francesa encontráronse ideais compartidos, esencialmente a través da obra experimental de Claude Parent. A “mirada cruzada” entre o panorama francés e o español permitiu a Fullaondo escribir en L’architecture d’aujourd’hui e dar a coñecer a unha xeración novos arquitectos españois belixerantes e innovadores, cun labor equiparable ás tendencias internacionais, constatando así, a rápida evolución da arquitectura nacional, afastada xa da tradición local, bi-focal e retardada ofrecido nas revistas Zodiac e Werk.

Lucía C. Pérez Moreno (Zaragoza, 1979) é doutora arquitecta en 2013 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid. En 2008 obtivo o título de máster MsAAD na Graduate School of Architecture, Plánning and Preservation de Columbia University en Nova York e en 2003 o de arquitecta pola Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra, onde obtivo o Premio Extraordinario Fin de Carreira, o 2º Premio Cátedra Arcelor e o 2º Premio Nacional de Estudos Universitarios outorgado polo Ministerio de Educación e Ciencia. En 2009, obtivo a bolsa «Itziar Carreño», concedida polo Museo Oteiza, para desenvolver a investigación que permitiu a edición desta publicación.

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS