Clases nunha verba | Miguel Ángel Díaz Camacho

Cita de Fancisco Javier Sáenz de Oiza
Cita de Francisco Javier Sáenz de Oiza

A miúdo lembramos aos nosos mestres tanto polas súas obras como polas súas alocucións, aforismos breves a modo de razoamentos comprimidos que tantos xiros alcanzan cos anos. Seguro que xa se apiñan na memoria as máis clásicas e coñecidas “citas”, algunhas dogmáticas como sentenzas probablemente desenfocadas.

Con todo, algunhas desas frases concisas revístense de enxeño e condénsanse con sentido do humor nunha soa palabra, unha soa voz indispensable: exercicios eléctricos para mordaces.

Lembro a primeira vez que puiden escoitar a teoría de Antonio Miranda sobre o papanatismo ou “admiración lela polo exótico”, matizando inmediatamente despois:

“a final de contas o exótico é o mesmo (de aquí) pero con máis plumas”.1

Risas. Nesa mesma liña hilarante e ao mesmo tempo incisiva, moi reveladora do universo sobre o que discorre o autor, atópanse as inesquecibles ñoñotopías de José Miguel de Prada Poole, un inventor de fermosas estruturas e atmosferas, ás veces traducidas á linguaxe mediante o emprego dunha soa palabra.2

Outros como Sota recorren ao cultismo francés déshabillé como expresión firme do compromiso cunha construción austera e pouco refinada, diseñitis diciamos hai anos ante o innecesario barroquismo no detalle, unha actitude sen dúbida de orixe papanático.3

Unha soa palabra bastará para ensinarte. En ocasións as palabras convértense en advertencias luminosas, signos como promesas dun modo de estar e comportarse: palabras actitude. É entón cando comprendemos a capacidade dos mellores para transmitir desde a síntese, máis aló dos xogos de palabras e as súas coñecidas cadeas “evolutivas”: menos é máis, máis con menos, menos é menos, máis é máis, máis ou menos, si é máis

Convén non exercer o máis recalcitrante dos papanatismos ante algunha destas afirmacións. Talvez a arquitectura atópese máis próxima ao conto de Oíza e a vaca Charito, unha lección sobre o Mundo de orixe rural e nome de muller4: canto máis se pode concentrar o coñecemento. Cantas clases caben nunha palabra.

Conviene no ejercer el más recalcitrante de los papanatismos ante alguna de estas afirmaciones. Tal vez la arquitectura se encuentre más cercana al cuento de Oíza y la vaca Charito, una lección sobre el Mundo de origen rural y nombre de mujer4: cuánto más se puede concentrar el conocimiento. Cuántas clases caben en una palabra.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Marzo 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Antonio Miranda, O Canon de Arquitectura Moderna, Madrid, Cátedra, 2005, pág. 87. A continuación e en ton máis serio, Miranda cita a Gandhi: “o mellor é o máis próximo”. En realidade o papanatismo defínese como “Actitude que consiste en admirar algo ou a alguén de maneira excesiva, simple e pouco crítica”. Dicionario da Lingua Española, RAE, 2001.

2 Non se coñece alusión escrita a este termo.

3 Nun intento de aplicar no ensino de arquitectura este modelo sinxelo -exercido sempre desde o sentido do humor máis inclusivo- utilizamos nas nosas clases palabras como pasillitis ou tabicosis indicando doenzas espaciais leves de fácil tratamento, arquitectónico neste caso.

En un intento de aplicar en la enseñanza de arquitectura este modelo sencillo -ejercido siempre desde el sentido del humor más inclusivo- hemos utilizado en nuestras clases palabras como pasillitis tabicosis indicando dolencias espaciales leves de fácil tratamiento, arquitectónico en este caso.

4 A historia da vaca Charito a conta Oíza -con detalle- no número monográfico dedicado á súa obra El Croquis nº32-33, páxinas. 11 e 12.

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: artigos, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,