Arquitecturas do devir. Aproximacións á performatividad do espazo

Nos discursos filosóficos a idea do devir foi obxecto de estudo e fonte de inspiración para diversos autores. Dende os presocráticos ata, máis recentemente, Gilles Deleuze, o pensamento que pretende ir máis alá da análise, descrición ou reprodución do real, co claro obxectivo de transformalo sen introducir constricións estables, tomou devir como figura principal, nalgunhas ocasións cun protagonismo pleno, noutras de modo subterráneo.

No ámbito da arquitectura, que é unha disciplina con enormes posibilidades transformadoras do real, non foi non obstante tan habitual un discurso de devir. Cando este tipo de discurso apareceu en ámbitos arquitectónicos, se tendeu a presentar un posible devir arquitectónico como un proceso positivo meramente adaptativo, é dicir no plano da superestrutura no vocabulario marxista, ou ben se fixo no plano estrutural dende unha valoración negativa, é dicir como dispositivo puramente coercitivo.

Esta colección de ensaios pretende indagar nunha posible terceira vía, que soamente aparece a partir das anteriores que necesariamente deben precedela, ao introducir difusamente un aparato crítico que só moi recentemente os discursos arquitectónicos foron incorporando dende as artes escénicas: a categoría do performativo.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , ,