En los discursos filosóficos la idea del devenir ha sido objeto de estudio y fuente de inspiración para diversos autores. Desde los presocráticos hasta, más recientemente, Gilles Deleuze, el pensamiento que pretende ir más allá del análisis, descripción o reproducción de lo real, con el claro objetivo de transformarlo sin introducir constricciones estables, ha tomado el devenir como figura principal, en algunas ocasiones con un protagonismo pleno, en otras de modo subterráneo.
En el ámbito de la arquitectura, que es una disciplina con enormes posibilidades transformadoras de lo real, no ha sido sin embargo tan habitual un discurso del devenir. Cuando este tipo de discurso ha aparecido en ámbitos arquitectónicos, se ha tendido a presentar un posible devenir arquitectónico como un proceso positivo meramente adaptativo, es decir en el plano de la superestructura en el vocabulario marxista, o bien se ha hecho en el plano estructural desde una valoración negativa, es decir como dispositivo puramente coercitivo.
Esta colección de ensayos pretende indagar en una posible tercera vía, que solamente aparece a partir de las anteriores que necesariamente deben precederla, al introducir difusamente un aparato crítico que solo muy recientemente los discursos arquitectónicos han ido incorporando desde las artes escénicas: la categoría de lo performativo.
Nos discursos filosóficos a idea do devir foi obxecto de estudo e fonte de inspiración para diversos autores. Dende os presocráticos ata, máis recentemente, Gilles Deleuze, o pensamento que pretende ir máis alá da análise, descrición ou reprodución do real, co claro obxectivo de transformalo sen introducir constricións estables, tomou devir como figura principal, nalgunhas ocasións cun protagonismo pleno, noutras de modo subterráneo.
No ámbito da arquitectura, que é unha disciplina con enormes posibilidades transformadoras do real, non foi non obstante tan habitual un discurso de devir. Cando este tipo de discurso apareceu en ámbitos arquitectónicos, se tendeu a presentar un posible devir arquitectónico como un proceso positivo meramente adaptativo, é dicir no plano da superestrutura no vocabulario marxista, ou ben se fixo no plano estrutural dende unha valoración negativa, é dicir como dispositivo puramente coercitivo.
Esta colección de ensaios pretende indagar nunha posible terceira vía, que soamente aparece a partir das anteriores que necesariamente deben precedela, ao introducir difusamente un aparato crítico que só moi recentemente os discursos arquitectónicos foron incorporando dende as artes escénicas: a categoría do performativo.
In the philosophical speeches the idea of to develop has been object of study and source of inspiration for diverse authors. From the presocratic ones more recently, Gilles Deleuze, the thought that tries to go beyond the analysis, description or reproduction of the royal thing, with the clear aim to transform it without introducing stable constrictions, has taken to develop as principal figure, in some occasions with a full protagonism, into others in an underground way.
In the area of the architecture, which is a discipline with enormous possibilities transformadoras of the royal thing, a speech has not been nevertheless so habitual of to develop. When this type of speech has appeared in architectural areas, it has had a tendency to present the possible one to develop architectural as a positive merely adaptative process, that is to say into the plane of the superstructure into the Marxist vocabulary, or has been done in the structural plane from a negative valuation, that is to say as purely coercive device.
This collection of tests tries to investigate in a possible third route, which only appears from the previous ones that necessarily must precede it, on having introduced difusamente a device critical that alone very recently the architectural speeches have been incorporating from the scenic arts: the category of performativo.





