IniciocapturasGil Parrondo, entrevista de 1971 | Jorge GorostizaGil Parrondo, entrevista de 1971...

Gil Parrondo, entrevista de 1971 | Jorge GorostizaGil Parrondo, entrevista de 1971 | Jorge GorostizaGil Parrondo, interview of 1971 | Jorge Gorostiza

Gil Parrondo

Hace poco navegando por la red encontré una entrevista que le hicieron en 1971 a Gil Parrondo, un gran maestro de la escenografía (aunque él prefiere llamarla decoración) cinematográfica, del que ya he hablado en este blog. Esta entrevista está firmada por Heras Lobato y la reproduzco a continuación:

Ha conseguido para España el primer Oscar de la historia. Uno de los siete que se han otorgado a la película Patton, el de dirección artística o decoración, que es lo mismo, ha sido para Gil Parrondo. Es para él la culminación de una carrera. Y para el cine español, un gran honor. Porque Gil Parrondo se siente tan español, que nunca ha aceptado trabajar en una película que no fuera encargada en España. Lleva cerca de treinta años en el tajo; se ha formado aquí. Es de la generación

«de aquellos románticos que veíamos el cine como una misión superior, mística casi, y luchábamos por hacer las cosas sin dinero, que trabajábamos en tres o cuatro películas a la vez».

Fue el decorador, entre otras muchas cintas, de Jeromín, por aquellos tiempos. Más tarde, de La caída del Imperio romano, del Cañón, de Doctor Zhivago

-¿Han tenido que unirse a los extranjeros para hacer grandes cosas? ¿Hemos tenido que esperar que España se hiciera un poco la sucursal de un Hollywood decadente?

-Nosotros hicimos un cine válido para la época en que se producía. Y hoy mismo, digan lo que digan, el cine español no está tan mal. ¿Cómo puede vituperarse completamente un cine que ha producido películas como La tía Tula, por ejemplo? Hay un plantel de directores jóvenes que tiene mucho que decir y que, de hecho, están haciendo muchas cosas.

-Pero ¿les dejan?

-Ese ya es otro problema. Pero nuestro cine no está tan mal, ni mucho menos.

-Los americanos ¿se están aprovechando de los técnicos españoles?

-Nosotros nos estamos aprovechando de ellos y ellos se están aprovechando de nosotros. Es una correspondencia. Yo puedo asegurarle que los técnicos españoles son insuperables. Y los trabajadores, los que hacen lo que los decoradores pensamos y diseñamos, son, sin discusión, los mejores del mundo. Lo digo porque he visto trabajar a los de otros países y porque así lo han reconocido directora de auténtica talla. Trabajan con una perfección y con una rapidez verdaderamente admirables. Por eso, entre otras razones, se ruedan ahora tantas películas en España. Luego está el problema de los impuestos y, sobre todo, la riqueza geográfica de nuestro país, que a muy pocos kilómetros de distancia tiene paisajes tan diferentes como el de Galicia y el de Castilla o como el de Almería

Nunca me ha gustado el cine bélico.

Y me cuenta que cuando iban a rodar Patton -el trabajo de los decoradores duró casi un año- encontraron una llanura en Almería que era mejor aún que el propio escenario de la célebre batalla de El Guettar. Y lo mismo sucedió para rodar las escenas que en la vida real sucedieron en Sicilia, y con Segovia para las de las Ardenas y con Navarra para las de Normandía.

-¿Cuánto cuesta hacer los decorados de una película así?

-No se lo puedo decir exactamente, pero mucho dinero. Se reproduce todo con una absoluta fidelidad, porque, además, en las grandes películas americanas se cuenta con una increíble documentación. Hasta los números que iban pintados en los tanques eran los verdaderos.

-Y usted, ¿Cuánto gana?

-Tampoco se puede decir, porque eso depende de las condiciones del contrato. Pero este trabajo está muy bien pagado.

Calla un instante. Piensa. Habla del Oscar y dice:

-Es curioso. Nunca me ha gustado hacer cine bélico. Voy a tener que ir cambiando de idea.

-¿Qué época es la más difícil de reproducir?

-Para mí, la actual. Las antiguas ofrecen, creo, menos dificultad, porque hay documentación y son más lucidas. La presente… Es difícil, por ejemplo, pararse a pensar qué es lo que pondría en su casa, de acuerdo con su carácter, el protagonista.

¡Don «Óscar» Gil!

Llegan unos amigos, compañeros de los estudios. Le dan la enhorabuena. Gil Parrondo acababa de llegar de Barcelona, de rodar Nicolás y Alejandra, y le llaman en broma Don «Oscar» Gil.

-¿Usted sufre la crisis de las grandes Compañías cinematográficas americanas?

-Yo personalmente no. A mí me sobra, por fortuna, trabajo. Pero esa crisis, evidentemente, existe. De todas formas, el cine americano es una cosa muy rara. Se quiere no creer en él, se dice que está acabado, que Hollywood está muerto… Por cierto, estuve hace no mucho tiempo allí. Para mí era como visitar el no va más. VI cosas nuevas: los grandes solares de las Compañías, que habían sido vendidos para edificar hoteles. Lo que más me emocionó fue la pequeña casita de Tom Mix. Era como volver a mis tiempos del cine. A mis héroes más queridos. De verdad que estuve a punto de llorar. Vi también cómo se estaban vendiendo los vestidos que usó Greta Garbo… Sí; Hollywood, el cine americano, decae, y los europeos han demostrado con películas como La Strada -para mí la mejor de la historia del cine- que no hay que gastar mucho dinero para hacer una gran película. Pero los americanos siguen haciendo cine como nadie y cuando dicen «Vamos a hacer una película», lanzan una en la que todo es perfecto: la dirección, la interpretación, la música, los decorados. Porque, ya le digo, hacen cine como quieren. En Hollywood, además, hay algo raro, una especie de misticismo, de magia, que no se puede producir, que no existe en oíros lugares. Y cuando todo el mundo dice «están acabados» surge el genio. Como una Barbra Streisand, por ejemplo. Que es hasta fea, que no tiene una cara bonita, pero que es genial…

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2015

Gil Parrondo

It does little sailing along the network I found an interview that they did in 1971 to Gil Parrondo, a great teacher of the scenery (though it prefers being calling it a decoration) cinematographic, about that already I have spoken in this blog. This interview is signed by Heras Lobato and I reproduce her later:

It has obtained for Spain the first Oscar of the history. One of the seven that have been granted to the movie Patton, that of artistic direction or decoration, which is the same thing, has been for Gil Parrondo. The culmination of a career is for him. And for the Spanish cinema, a great honor. Because Gil Parrondo feels so Spanish, that has never agreed to be employed at a movie that was not entrusted in Spain. It goes near thirty years in the slit; he has been formed here. It is of the generation

«of romantic those that we saw the cinema as a top, mystical mission almost, and we were fighting to do the things without money, that we were employed at three or four movies simultaneously».

He was the interior decorator, between other many tapes, of Jeromín, in those times. Later, of La caída del Imperio romano, of the Cañón, of Doctor Zhivago

-Have they had join the foreigners to do big things? Have we had to hope that Spain was doing to itself a bit the branch of a decadent Hollywood?

-We did a valid cinema for the epoch in which it was taking place. And this very day, say what they should say, the Spanish cinema is not so bad. How there can be condemned completely a cinema that has produced movies as La tía Tula, for example? There is a nursery of the young directors that has much that to say and that, in fact, they are doing many things.

-But do they leave them?

-This already it is another problem. But our cinema is not so bad, far from it.

-The Americans, are they taking advantage of the Spanish technical personnel?

-We are taking advantage of them and they are taking advantage of us. It is a correspondence. I can assure him that the Spanish technical personnel are insuperable. And the workers, which do what the interior decorators we think and design, are, without discussion, the best of the world. I say it because I have seen to work to those of other countries and because this way they have recognized it director of certification deals. They work with a perfection and with a rapidity really admirable. Because of it, between other reasons, so many movies are rolled now in Spain. Then there is the problem of the taxes and, especially, the geographical wealth of our country, which to few kilometres of distance has landscapes as different as that of Galicia and that of Castile or as that of Almeria.

I have never liked the warlike cinema.

And it tells me that when they were going to roll Patton – the work of the interior decorators lasted almost one year – they found a plain in Almeria that was better still than the own scene of the famous battle of The Guettar. And the same thing happened to roll the scenes that in real life happened in Sicily, and with Segovia for those of the Ardennes and with Navarre for those of Normandy.

-How much is it to do the sets of a movie like that?

-I cannot say it to him exactly, but a lot of money. It reproduces quite with an absolute loyalty, because, in addition, in the big American movies one possesses an incredible documentation. Up to the numbers that were going identical with the tanks they were the real ones.

-And you, how much do you win?

-It is not also possible to say, because it depends on the conditions of the contract. But this work is very well full.

He keeps silent about an instant. He thinks. He speaks about the Oscar and says:

-It is curious. I have never liked to do warlike cinema. I am going to have to go changing idea.

-What epoch is the most difficult to reproduce?

-For me, current. The former ones offer, I believe, less impede, because there is documentation and they are more lucid. The present one… It is difficult, for example, to stop to think what is what the protagonist would put in his house, in agreement with his character.

Mister «Oscar» Gil!

There come a few friends, companions of the studies. They give him the congratulation. Gil Parrondo had just come from Barcelona, of Nicolás y Alejandra, rolled, and they are called him in jest Don «Oscar» Gil.

-Do you suffer the crisis of the big cinematographic American Companies?

-I personally not. It exceeds me, for fortune, work. But this crisis, evidently, exists. Of all forms, the American cinema is a very rare thing. It wants not to believe in him, it is said that it is ended, that Hollywood is dead… Certainly, I was it does not a lot of time there. For it me was since visiting it does not go any more. The VIth new things: the big lots of the Companies, which had been sold to build hotels. What more thrilled me was Tom Mix’s small little house. It was like to return to my times of the cinema. To my more dear heroes. Indeed that I was on the verge of crying. I saw also how there were sold the dresses that Greta Garbo used…Yes; Hollywood, the American cinema, declines, and the Europeans have demonstrated with movies as La Strada – for me the best of the history of the cinema – that it is not necessary to spend a lot of money to do a great movie. But the Americans continue doing cinema as nobody and when they say » we Are going to do a movie «, throw one in which everything is perfect: the direction, the interpretation, the music, the sets. Because, already I say to him, they do cinema since they want. In Hollywood, in addition, there is something rare, a species of mysticism, of magic, which cannot take place, that does not exist in hearing place places. And when the whole world says » they are ended » the genius arises. As a Barbra Streisand, for example. That is even ugly, that does not have a nice face, but that is brilliant…

Jorge Gorostiza, architect.
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, march 2015

Gil Parrondo

Hai pouco navegando pola rede encontrei unha entrevista que lle fixeron en 1971 a Gil Parrondo, un gran mestre da escenografía (aínda que el prefire chamala decoración) cinematográfica, do que xa falei neste blogue. Esta entrevista está asinada por Heras Lobato e reprodúzoa a continuación:

Conseguiu para España o primeiro Oscar da historia. Un dos sete que se outorgaron á película Patton, o de dirección artística ou decoración, que é o mesmo, foi para Gil Parrondo. É para el a culminación dunha carreira. E para o cine español, unha grande honra. Porque Gil Parrondo se sente tan español, que nunca aceptou traballar nunha película que non fose encargada en España. Leva preto de trinta anos no tallo; formouse aquí. É da xeración

«daqueles románticos que viamos o cine como unha misión superior, mística case, e loitabamos por facer as cousas sen diñeiro, que traballabamos en tres ou catro películas á vez».

Foi o decorador, entre outras moitas fitas, de Xeromín, por aqueles tempos. Máis tarde, de A caída del Imperio romano, do Canón, de Doctor Zhivago

-Tiveron que unirse aos estranxeiros para facer grandes cousas? Tivemos que esperar que España se fixese un pouco a sucursal dun Hollywood decadente?

-Nós fixemos un cine válido para a época en que se producía. E hoxe mesmo, digan o que digan, o cine español non está tan mal. ¿Como pode vituperarse completamente un cine que produciu películas como A tía Tula, por exemplo? Hai un criadeiro de directores novos que ten que dicir moito e que, de feito, está a facer moitas cousas.

-Pero ¿déixanos?

-Ese xa é outro problema. Pero o noso cine non está tan mal, nin moito menos.

-Os americanos ¿estanse a aproveitar dos técnicos españois?

-Nós estámonos a aproveitar deles e eles estanse a aproveitar de nós. É unha correspondencia. Eu podo asegurarlle que os técnicos españois son insuperables. E os traballadores, os que fan o que os decoradores pensamos e deseñamos, son, sen discusión, os mellores do mundo. Dígoo porque vin traballar aos doutros países e porque así o recoñeceron directora de auténtico talle. Traballan cunha perfección e cunha rapidez verdadeiramente admirables. Por iso, entre outras razóns, ródanse agora tantas películas en España. Logo está o problema dos impostos e, sobre todo, a riqueza xeográfica do noso país, que a moi poucos quilómetros de distancia ten paisaxes tan diferentes como o de Galicia e o de Castela ou como o de Almería.

Nunca me gustou o cine bélico.

E cóntame que cando ían rodar Patton -o traballo dos decoradores durou case un ano- encontraron unha chaira en Almería que era mellor aínda que o propio escenario da célebre batalla Del guettar. E o mesmo sucedeu para rodar as escenas que na vida real sucederon en Sicilia, e con Segovia para as das Ardenas e con Navarra para as de Normandía.

-Canto custa facer os decorados dunha película así?

-Non llo podo dicir exactamente, pero moito diñeiro. Reprodúcese todo cunha absoluta fidelidade, porque, ademais, nas grandes películas americanas se conta cunha incrible documentación. Ata os números que ían pintados nos tanques eran os verdadeiros.

-E vostede, ¿canto gaña?

-Tampouco se pode dicir, porque iso depende das condicións do contrato. Pero este traballo está moi ben pagado.

Cala un instante. Pensa. Fala do Oscar e di:

-É curioso. Nunca me gustou facer cine bélico. Vou ter que ir cambiando de idea.

-Que época é a máis difícil de reproducir?

-Para min, a actual. As antigas ofrecen, creo, menos dificultade, porque hai documentación e son máis lucidas. A presente… É difícil, por exemplo, pararse a pensar que é o que poñería na súa casa, de acordo co seu carácter, o protagonista.

¡Don «Óscar» Gil!

Chegan uns amigos, compañeiros dos estudos. Danlle o parabén. Gil Parrondo acababa de chegar de Barcelona, de rodar Nicolás e Alexandra, e chámanlle en broma Don «Oscar» Gil.

-Vostede sofre a crise das grandes Compañías cinematográficas americanas?

-Eu persoalmente non. A min sóbrame, por fortuna, traballo. Pero esa crise, evidentemente, existe. De todos os xeitos, o cine americano é unha cousa moi rara. Quérese non crer nel, dise que está rematado, que Hollywood está morto… Por certo, estiven fai non moito tempo alí. Para min era como visitar o non vai máis. VI cousas novas: os grandes soares das Compañías, que foran vendidos para edificar hoteis. O que máis me emocionou foi a pequena casiña de Tom Mix. Era como volver aos meus tempos do cine. Aos meus heroes máis queridos. De verdade que estiven a punto de chorar. Vin tamén como se estaban a vender os vestidos que usou Greta Garbo… Si; Hollywood, o cine americano, decae, e os europeos demostraron con películas como La Strada -para min a mellor da historia do cine- que non hai que gastar moito diñeiro para facer unha gran película. Pero os americanos seguen facendo cine como ninguén e cando din «Imos facer unha película», lanzan unha na que todo é perfecto: a dirección, a interpretación, a música, os decorados. Porque, xa lle digo, fan cine como queren. En Hollywood, ademais, hai algo raro, unha especie de misticismo, de maxia, que non se pode producir, que non existe en oírvos lugares. E cando todo o mundo di «están acabados» xorde o xenio. Como unha Barbra Streisand, por exemplo. Que é ata fea, que non ten unha cara bonita, pero que é xenial…

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2015

Jorge Gorostiza
Jorge Gorostizahttp://cinearquitecturaciudad.blogspot.com.es/
Doctor arquitecto por la UPM, 2015. He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD. En este blog se irán recogiendo artículos y textos dispersos por la Web, así como otros publicados y libres de derechos, que traten sobre Cine, Arquitectura y Ciudad. Así quienes estén interesados por las relaciones entre la ficción y la realidad, podrán tener más argumentos para profundizar en esas relaciones. No es un blog en el que se vayan a hacer comentarios sobre las vivencias personales de su responsable, que además a nadie interesan. Por supuesto que está abierto a cualquiera que le gusten estos temas, sirviendo como foro de debate y como lugar donde todos podamos aprender con las ideas de los demás.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

2 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
2 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
8 years ago

Imprescindibles – «Gil Parrondo, Desde Mi Ventana» – Avance
Gil Parrondo, Desde Mi Ventana, es un recorrido por la vida del director de arte más internacional y laureado del cine español. Un repaso por el oficio del decorador, como Gil gusta de referirse a su trabajo, junto a los más grandes directores y actores del cine internacional.
http://www.rtve.es/alacarta/videos/imprescindibles/imprescindibles-gil-parrondo-desde-ventana-avance/2414787/

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
9 years ago

El documental analiza en primera persona lo que ha supuesto la figura del Director Artístico Gil Parrondo, para el cine español. http://www.rtve.es/alacarta/videos/imprescindibles/imprescindibles-gil-parrondo-desde-ventana/2422667/

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS