InicioartículosFaltas de fragmentación | Sergio de MiguelFaltas de fragmentación | Sergio de...

[:es]Faltas de fragmentación | Sergio de Miguel[:gl]Faltas de fragmentación | Sergio de Miguel[:en]Faults of fragmentation | Sergio de Miguel[:]

[:es]

Faltas de fragmentación | Sergio de Miguel
New Museum of Contemporary Art, New York, de Kazuyo Sejima y Ryue Nishizawa/SANAA

En la arquitectura reciente encontramos un recurso recurrente de transgresión figurativa. Su objetivo no es otro que poner en valor, enfatizar, los edificios que por su carácter y finalidad han de destacar en su entorno.

Es sabido que la principal virtud de la arquitectura es controlar la fragmentación. En definitiva, las cantidades. Existen numerosas leyes que vienen a definir las pautas frente a ésta cuestión básica.

Los estilos, las modas, han podido desarrollarse gracias a determinadas actitudes frente al problema de la fragmentación.

O la falta de ella.

Y es que, como si de faltas de ortografía se tratara, muchos edificios en los últimos tiempos han acudido a modificar intencionadamente el orden aprendido (y transmitido) de fragmentación con el único propósito de mostrarse diferentes. Con una presencia alterada.

Para provocar el extrañamiento

Es un procedimiento bastante eficaz pero, para tener éxito, ha de contemplar una gran dosis de pericia técnica.

Históricamente, la fragmentación de la arquitectura ha venido de la mano de los sistemas técnicos utilizados. De los modos de construir. La fragmentación de la piedra nada tiene que ver con la fragmentación de la cerámica, del hormigón o del acero. Y, de modo más reciente, la inclusión de materiales compuestos ha dado como resultado un sin fin de nuevas alternativas.

Construir un volumen extremadamente grande y continuo es complejo. No sólo por cuestiones prácticas sino porque en realidad a nadie se le escapa que en realidad sí necesita una fragmentación. Lo que sucede es que no se muestra. Es decir, supone conseguir un premeditado engaño a la percepción.

Del mismo modo, construir una pieza exageradamente fragmentada, supone un esfuerzo constructivo en resolución de juntas un tanto inverosímil. Lo que hace entender, de nuevo, que no estamos ante una fragmentación cierta sino ante una figurada.

Por ésta razón en la mayoría de los casos se cruzan estas intenciones. Lo muy grande se conforma con un sumatorio incontable de piezas pequeñas. Y viceversa, lo muy pequeño se consigue de manera práctica con imperceptibles piezas grandes.

La escala es siempre humana. Debe ser humana.

Explorar los límites es tarea de la buena arquitectura.

Y la búsqueda de una «nueva fragmentación» es parte del juego…

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010[:gl]

New Museum of Contemporary Art, New York, de Kazuyo Sejima and Ryue Nishizawa/SANAA

Na arquitectura recente atopamos un recurso recorrente de transgresión figurativa. O seu obxectivo non é outro que pór en valor, salientar, os edificios que polo seu carácter e finalidade han de destacar na súa contorna.

É sabido que a principal virtude da arquitectura é controlar a fragmentación. En definitiva, as cantidades. Existen numerosas leis que veñen definir as pautas fronte a esta cuestión básica.

Os estilos, as modas, puideron desenvolverse grazas a determinadas actitudes fronte ao problema da fragmentación.

Ou a falta dela.

E é que, coma se de faltas de ortografía tratásese, moitos edificios nos últimos tempos acudiron a modificar intencionadamente a orde aprendida (e transmitido) de fragmentación co único propósito de mostrarse diferentes. Cunha presenza alterada.

Para provocar o extrañamento.

É un procedemento bastante eficaz pero, para ter éxito, ha de contemplar unha gran dose de pericia técnica.

Históricamente, a fragmentación da arquitectura veu da man dos sistemas técnicos utilizados. Dos modos de construír. A fragmentación da pedra nada ten que ver coa fragmentación da cerámica, do hormigón ou do aceiro. E, de modo máis recente, a inclusión de materiais compostos deu como resultado un sen fin de novas alternativas.

Construír un volume extremadamente grande e continuo é complexo. Non só por cuestións prácticas senón porque en realidade a ninguén se lle escapa que en realidade si necesita unha fragmentación. O que sucede é que non se mostra. É dicir, supón conseguir un premeditado engano á percepción.

Do mesmo xeito, construír unha peza exageradamente fragmentada, supón un esforzo constructivo en resolución de xuntas un tanto inverosímil. O que fai entender, de novo, que non estamos ante unha fragmentación certa senón ante unha figurada.

Por esta razón na maioría dos casos crúzanse estas intencións. O moi grande confórmase cun sumatorio incontable de pezas pequenas. E viceversa, o moi pequeno conséguese de xeito práctico con imperceptibles pezas grandes.

A escala é sempre humana. Debe ser humana.

Explorar os límites é tarefa da boa arquitectura.

E a procura dunha «nova fragmentación» é parte do xogo…

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010[:en]

New Museum of Contemporary Art, New York, by Kazuyo Sejima and Ryue Nishizawa/SANAA

In the recent architecture we find a resource appellant of figurative transgression. His aim is not other one that to put in value, to emphasize, the buildings that for his character and purpose have to stand out in his environment.

It is known that the principal virtue of the architecture is to control the fragmentation. Definitively, the quantities. There exist numerous laws that come to define the guidelines opposite to this one basic question.

The styles, the modes, they could have developed thanks to certain attitudes opposite to the problem of the fragmentation.

Or the lack of her.

And it is that, as if about lacks of spelling it was treating itself, many buildings in the last times have come to modify meaningfully the order learned (and transmitted) of fragmentation with the only intention of proving to be different. With an upset presence.

To provoke the wonder.

It is an effective enough procedure but, to be successful, has to contemplate a great dose of technical know-how.

Historically, the fragmentation of the architecture has come from the hand of the technical used systems. Of the manners of constructing. The fragmentation of the stone nothing has to see with the fragmentation of the ceramics, of the concrete or of the steel. And, in a more recent way, the incorporation of compound materials has given like proved one without end of new alternatives.

Constructing an extremely big and constant volume is complex. Not only for practical questions but because actually it escapes from nobody that actually yes he needs a fragmentation. What happens is that it does not appear. That is to say, it supposes obtaining a premeditated deception to the perception.

In the same way, to construct an excessively fragmented piece, he supposes a constructive effort in rather improbable resolution of meetings. What makes understand, again, that we are not before a certain fragmentation but before the figurative one.

For this one reason in most cases these intentions cross. The very big thing conforms to a countless sumatorio of small pieces. And vice versa, the very small thing is obtained in a practical way by imperceptible big pieces.

The scale is always human. It must be human.

Exploring the limits is a task of the good architecture.

And the search of a «new fragmentation» is a part of the game…

Sergio de Miguel, architect
Madrid, march 2010[:]

Sergio de Miguel García
Sergio de Miguel Garcíahttp://www.hand-architecture.com/
Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016. M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990. Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

29 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
29 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS