A los pocos días de llegar a Vigo, Antonio Valcarce comenzó a trabajar en una panadería de la calle Velázquez Moreno. Fue en 1914 cuando funda con José Abalde González la sociedad “Valcarce y Abalde”, dedicada también al negocio del pan y afincada en el barrio de Casablanca. Este negocio se convierte rápidamente en la mayor panadería de Vigo. En 1918 la producción diaria era de 1500 kilos.
En 1919 se disolvió la asociación “Valcarce y Abalde” y en el año 1920 Valcarce se asoció con otros cuatro empresarios para construir la “Compañía Panificadora Viguesa S.A.” Empresa dedicada a la venta y fabricación de pan así como de granos y cereales. Pretenden con esta asociación llegar a la venta diaria de 50 toneladas de pan. Para lograr estas cantidades industriales y desbancar a la competencia, la empresa se hizo con diversos puntos de venta por toda la ciudad (Elduayen, A Pedra, plaza de a Laxe…) Valcarce fue a Alemania en 1921 para comprar la maquinaria propia de una panificadora automática, fue en ese mismo año cuando se hicieron con un terreno en la calle Falperra para constituir allí la fábrica.
En el año de su inauguración la panificadora era la más moderna de España. En 1923 el edificio ya contaba con dos plantas, una fábrica de 5´6 metros de altura y tres hornos de plaza rotativos, 4 moledoras, 4 amasadoras, un almacén de harinas, depósito de combustible, despacho de pan y aseo. Trabajaban 30 personas. La panificadora destacaba en su publicidad la higiene de sus productos, higiene protegida por el suelo impermeable, paredes revestidas de ladrillos esmaltados en blanco, duchas para los obreros… El trabajo humano solo entraba en contacto con el pan para recoger el pan de las moldeadoras y depositarlas en las tablas.
Además de los panes tradicionales, la empresa comenzó a anunciar los primeros panes individuales, muy usados en comedores y restaurantes. En 1931 se acabaron de construir los cuatro grandes silos. En los años 30, los conflictos laborales y las huelgas por las mejoras laborales afectaron al crecimiento de la empresa, pero lo que más la afectó fue el boicot de otros grupos de la competencia que comenzaron una campaña de desprestigio para ganar algo de terreno comercial.
Con la guerra civil, la panificadora amplió su demanda e incluso consiguió un convenio con el ejército, que le daba harina y compraba el pan a cambio de un precio muy reducido. En la posguerra el negocio no decayó, y gracias a la alianza de varios panaderos, la panificadora vio incrementadas sus cartillas de racionamiento y por lo tanto, sus beneficios.
En 1941 Valcarce propone un proyecto de incremento en la producción que pasa de las 24 a las casi 40 toneladas diarias. Aunque este proyecto es rechazado inicialmente, fue aceptado en 1946, año en el que el edificio inició su tercera mayor transformación. La compañía, paralelamente incrementaría su capital adquiriendo otras empresas dedicadas a otro tipo de negocios.
Entre 1940 y 1943 Valcarce fue adquiriendo acciones de Tranvías Eléctricos de Vigo S.A. en esa época y debido a ser el accionista mayoritario, Valcarce accedió al cargo de presidente del consejo de administración, cargo que ocuparía hasta su muerte. En los años 60, la obligación de vender la barra básica a un precio ya estipulado y debido a la mejora de la economía española con la que el pan dejó de ser un alimento esencial en los hogares gallegos, la panificadora fue sufriendo un progresivo descenso de beneficios.
La maquinaria, tan moderna en su época, comenzaba a quedar obsoleta, y Antonio Valcarce, que por entonces ya rondaba los 75 años no quería cambiarla por una más moderna. En 1962 Valcarce abrió dentro de la propia panificadora la empresa GANASA especializada en pienso animal, con el fin de aprovechar los subproductos que ofrecía la panificadora. En el año 1968 Tranvías Eléctricos de Vigo S.A. presentó un expediente de crisis y desapareció fugazmente del panorama vigués.
En 1978 fallece Antonio Valcarce, dejando en una muy mala situación a la panificadora. En 1980 la Compañía Panificadora Viguesa S.A. entra en suspensión de pagos. El edificio permanece abandonado a su suerte desde entonces, el futuro dirá se será recordado en pie como lo que merece ser, o si la especulación inmobiliaria destrozará el edificio que representó a la que fue una de las más importantes empresas gallegas del siglo XX.
Toda la información fue recogida del libro «Antonio Valcarce García 1888-1978», Del capítulo titulado «O rei do pan» escrito por M.J. Facal Rodríguez.
+ http://salvemoslapanificadora.webs.com
Aos poucos días de chegar a Vigo, Antonio Valcarce comezou a traballar nunha panadaría de cálea Velázquez Moreno. Foi en 1914 cando funda con José Abalde González a sociedade “Valcarce e Abalde”, dedicada tamén ao negocio do pan e afincada no barrio de Casablanca. Este negocio convértese rapidamente na maior panadaría de Vigo. En 1918 a produción diaria era de 1500 quilos.
En 1919 disolveuse a asociación “Valcarce e Abalde” e no ano 1920 Valcarce asociouse con outros catro empresarios para construír a “Compañía Panificadora Viguesa S.A.” Empresa dedicada á venda e fabricación de pan así como de grans e cereais. Pretenden con esta asociación chegar á venda diaria de 50 toneladas de pan. Para lograr estas cantidades industriais e desbancar á competencia, a empresa fixose con diversos puntos de venda por toda a cidade (Elduayen, A Pedra, praza da Laxe…) Valcarce foi a Alemaña en 1921 para comprar a maquinaria propia dunha panificadora automática, foi nese mesmo ano cando se fixeron cun terreo en cálea Falperra para constituír alí a fábrica.
No ano da súa inauguración a panificadora era a máis moderna de España. En 1923 o edificio xa contaba con dúas plantas, unha fábrica de 5´6 metros de altura e tres fornos de praza rotativa, 4 moledoras, 4 amasadoras, un almacén de fariñas, depósito de combustible, despacho de pan e aseo. Traballaban 30 persoas. A panificadora destacaba na súa publicidade a hixiene dos seus produtos, hixiene protexida polo chan impermeable, paredes revestidas de ladrillos esmaltados en branco, duchas para os obreiros… O traballo humano só entraba en contacto co pan para recoller o pan das moldeadoras e depositaras nas táboas.
Ademais dos pans tradicionais, a empresa comezou a anunciar os primeiros pans individuais, moi usados en comedores e restaurantes. En 1931 acabáronse de construír os catro grandes silos. Nos anos 30, os conflitos laborais e as folgas polas melloras laborais afectaron ao crecemento da empresa, pero o que máis afectouna foi o boicot doutros grupos da competencia que comezaron unha campaña de desprestixio para gañar algo de terreo comercial.
Coa guerra civil, a panificadora ampliou a súa demanda e incluso conseguiu un convenio co exército, que lle daba fariña e compraba o pan a cambio dun prezo moi reducido. Na posguerra o negocio non decaeu, e grazas á alianza de varios panadeiros, a panificadora viu incrementadas as súas cartillas de racionamento e polo tanto, os seus beneficios.
En 1941 Valcarce propón un proxecto de incremento na produción que pasa das 24 ás case 40 toneladas diarias. Aínda que este proxecto é rexeitado inicialmente, foi aceptado en 1946, ano en que o edificio iniciou a súa terceira maior transformación. A compañía, paralelamente incrementaría a súa capital adquirindo outras empresas dedicadas a outro tipo de negocios.
Entre 1940 e 1943 Valcarce foi adquirindo accións de Tranvías Eléctricos de Vigo S.A. nesa época e debido a ser o accionista maioritario, Valcarce accedeu ao cargo de presidente do consello de administración, cargo que ocuparía ata a súa morte. Nos anos 60, a obriga de vender a barra básica a un prezo xa estipulado e debido á mellora da economía española coa que o pan deixou de ser un alimento esencial nos fogares galegos, a panificadora foi sufrindo un progresivo descenso de beneficios.
A maquinaria, tan moderna na súa época, comezaba a quedar obsoleta, e Antonio Valcarce, que por entón xa rondaba os 75 anos non quería cambiara por unha máis moderna. En 1962 Valcarce abriu dentro da propia panificadora a empresa GANASA especializada en penso animal, co fin de aproveitar os subprodutos que ofrecía a panificadora. No ano 1968 Tranvías Eléctricos de Vigo S.A. presentou un expediente de crise e desapareceu fugazmente do panorama vigués.
En 1978 fallece Antonio Valcarce, deixando nunha moi mala situación á panificadora. En 1980 a Compañía Panificadora Viguesa S.A. entra en suspensión de pagamentos. O edificio permanece abandonado á súa sorte desde entón, o futuro dirá serase lembrado en pé como o que merece ser, ou se a especulación inmobiliaria estragará o edificio que representou a que foi unha das máis importantes empresas galegas do século XX.
Toda a información foi recollida do libro «Antonio Valcarce García 1888-1978», Do capítulo titulado «Ou rei do pan» escrito por M.J. Facal Rodríguez.
+ http://salvemoslapanificadora.webs.com
To the few days of arriving at Vigo, Antonio Valcarce began to work in a bakery of the street Velázquez Moreno. It was in 1914 when cover with José Abalde González the society “Valcarce and Abalde”, dedicated also to the business of the bread and afincada in the neighbourhood of Casablanca. This business becomes quickly in the great bakery of Vigo. In 1918 the daily production was 1500 kilos.
In 1919 the association “was dissolved Valcarce and Abalde” and in the year 1920 Valcarce was associated with other four business people to build the “Company Panificadora Company Woman of Vigo S.A.” dedicated to the bread sale and manufacture as well as of grains and cereals. They expect with this association to arrive at the daily sale of 50 tons of bread. To achieve these industrial amounts and to oust to the responsibility, the company was made with several sales points for all the city (Elduayen, To Pedra, square of to Laxe…) Valcarce was Germany in 1921 to buy the machinery specific to one panificadora automatic, was in that same year when were made with a field in the street Falperra to constitute there the factory.
In the year of its inauguration the panificadora was the more modern of Spain. In 1923 the building already had two plants, a factory of 5´6 meters of height and three rotary square ovens, 4 moledoras, 4 mortar mixers, a store of flours, deposit of fuel, bread and cleanliness office. They worked 30 people. The panificadora emphasised in its publicity its products’ hygiene, hygiene protected by the weatherproof floor, walls covered of blank enameled bricks, showers for blue-collar workers… The alone manual labour entered contact with the bread to collect the bread of moulders and to deposit them in Las Tablas.
Besides traditional breads, the company began to announce the first individual breads, very used in dining room and restaurants. In 1931 were over of building the four big silos. In the thirties, labour disputes and strikes for work improvements affected to the growth of the company, but what more affected her was other groups’ boycott of the responsibility that began a campaign of discredit to win something of commercial field.
With the civil war, the panificadora expanded its demand and even achieved an agreement with the army, that gave him flour and it bought the bread in exchange for a budget price. In the postwar period the business did not decline, and thanks to several bakers’ alliance, the panificadora saw incremented its ration books and therefore, its profits.
In 1941 Valcarce proposes a project of increase in the production that happens of the 24 to the almost 40 daily tons. Although this project is rejected initially, was accepted in 1946, year in which the building initiated his great third transformation. The company, similarly would increase its capital acquiring other companies dedicated to another type of businesses.
Between 1940 and 1943 Valcarce was acquiring actions of Electric Trams of Vigo S.A. in that period and because of being the majority shareholder, Valcarce accessed the presidency of the administrative council, charge that would occupy until its death. In the sixties, the obligation of selling the basic bar to an already stipulated price and because of the improvement of the Spanish economy with which the bread stopped being an essential food in the Galician homes, the panificadora was suffering a progressive profits decrease.
The machinery, so modern in its period, began to be obsolete, and Antonio Valcarce, that for then already was about 75 years did not want to change her for one more modern. In 1962 Valcarce opened within the own one panificadora the company GANASA specialised in think animal, in order to to make good use of by-products that offered the panificadora. In the year 1968 Electric Trams of Vigo S.A. presented a dossier of crisis and it disappeared fugazmente of the outlook from Vigo.
In 1978 passes away Antonio Valcarce, leaving in one very bad situation to the panificadora. In 1980 the Company Panificadora Woman of Vigo S.A. enters suspension of payment. The building remains abandoned to its luck since then, the future will say will be been remembered in foot as it what he deserves be, or if the property speculation will wreck the building that represented to the one which was one of the more significant companies Galician of the twentieth century.
All the information was collected of the book «Antonio Valcarce García 1888-1978», Of the chapter entitled «Or rei do bread» written by M.J. Facal Rodriguez.
+ http://salvemoslapanificadora.webs.com





