Engawa es una revista trimestral. Eso dice la descripción de la revista según se lee en la web. Atendiendo a la realidad el tiempo de engawa se está alargando en cada número. Hay muchos motivos detrás de ello, todos mundanos, todos comprensibles. Pero como este estiramiento no cesa, parece que haya alguna corriente subterránea que empuje hacia esta dilatación. Es en el tiempo de la edición cuando todo se ralentiza, no porque seamos unos editores concienzudos, si no porque los propios artículos sedimentan, se trasiegan, alguno llega tarde y otros no llegan nunca, y el tiempo poco a poco parece “suspendido”.
Durante este tiempo de espera Pedro Puertas nos comunicó que Antonio Jiménez Torrecillas había fallecido de cáncer. Y entonces todo ese tiempo se deshizo como arena entre los dedos…
Perdón por esta espera a todos los colaboradores.
-¿Quién es Anna Belsa?
– Una galerista.
– Ok, ya lo veo en su linkedin, de la Galería Joan Prats. Creo que ya cerró… Todo va cerrando…
– No empecemos con la nostalgia.
– ¡No! Un arquitecto es un optimista por naturaleza…Un soñador.
– Anna Belsa también, ha abierto una nueva galería.
Aparece recurrentemente en nuestras conversaciones, la nostalgia y el optimismo, como si anduviéramos con un pie en cada orilla. Este número de engawa viene escorado hacia una de ellas. Mi casa es la imagen de mi nostalgia– dijo Curzio Malaparte, escritor y autor de la vivienda homónima que aparece en la cubierta de engawa. Su nostalgia provenía de la celda N.461 del 4º Braccio de Regina Coeli donde estuvo preso. Me siento como un pájaro que se ha tragado su propia jaula – dejó escrito Malaparte.
Y sin embargo esa melancólica jaula puede transformarse a los ojos de los otros en distintas aproximaciones, algunas cargadas de optimismo. Así lo expresa Héctor Fernández Elorza:
«Leer o descifrar la arquitectura tiene algo de monje chino, fisonomista, caricaturista o de la mirada emocionada de un niño. Son los rasgos de ésta los que nos permiten entender sus matices y que hacen que estos no sean los mismos según las distintas miradas, y que incluso la de uno mismo varíe a lo largo del tiempo dependiendo de los rasgos detectados.»
Ya sea como monjes chinos o caricaturistas, os invitamos a participar en el nuevo número de engawa propuesto por Anna Belsa. Recordando siempre que un arquitecto es un optimista por naturaleza… Un soñador.
Gracias a todos los colaboradores y en especial a Héctor Fernández Elorza.
Rasgos · Héctor Fernández Elorza
El extraño caso Malaparte · Matías Grimaldi
I sea what I sea · Ourania Chamilaki
Casa Malaparte, una casa come me · Jorge Meijide
Recuerdos visuales de la Casa Malaparte · David Caralt
Agua y lugar · Rubén Páez
99 peldaños · Pau Sarquella y Carmen Torres
Paisajes secuenciados · Montse Solano
Entre dos vientos · François Guynot de Boismenu
La propia casa · Laura Bonell
El faro · Pablo Twose
Be-tween · Pedro Puertas Herrera
Engawa es una revista trimestral. Eso dice la descripción de la revista según se lee en la web. Atendiendo a la realidad el tiempo de engawa se está alargando en cada número. Hay muchos motivos detrás de ello, todos mundanos, todos comprensibles. Pero como este estiramiento no cesa, parece que haya alguna corriente subterránea que empuje hacia esta dilatación. Es en el tiempo de la edición cuando todo se ralentiza, no porque seamos unos editores concienzudos, si no porque los propios artículos sedimentan, se trasiegan, alguno llega tarde y otros no llegan nunca, y el tiempo poco a poco parece “suspendido”.
Durante este tiempo de espera Pedro Puertas nos comunicó que Antonio Jiménez Torrecillas había fallecido de cáncer. Y entonces todo ese tiempo se deshizo como arena entre los dedos…
Pardon for this wait to all the collaborators.
– The one who is Anna Belsa?
– A gallery owner.
– Ok, already I see it in his linkedin, of the Gallery Joan Prats. I think that already it closed … Everything it is closing …
– let’s not begin with the nostalgia.
– not! An architect is an optimist for nature … A dreamer.
– Anna Belsa also, has opened a new gallery.
It appears recurrentemente in our conversations, the nostalgia and the optimism, as if anduviéramos with a foot in every shore. This number of engawa comes listed towards one of them. My house is the image of my nostalgia – said Curzio Malaparte, writer and author of the homonymous housing who appears in the cover of engawa. His nostalgia was coming from the cell N.461 of 4 º Braccio de Regina Coeli where it was imprisoned. I sit down as a bird that has swallowed his own cage – it left writing Malaparte.
And nevertheless this melancholy cage can transform to the eyes of others in different approximations, some loaded with optimism. This way Héctor Fernandez Elorza expresses it:
«To read or to decipher the architecture has something of Chinese monk, fisonomista, cartoonist or of the look got excited by a child. They are the features of this one those that allow us to understand his shades and those that do that these are not the same according to the different looks, and that enclosed her of one itself changes throughout the time depending on detected features.»
Already be like Chinese monks or cartoonists, we invite you to take part in the new number of engawa proposed by Anna Belsa. Remembering providing that an architect is an optimist for nature … A dreamer.
Thanks to all the collaborators and especially to Héctor Fernandez Elorza.
Features · Héctor Fernández Elorza
The strange case Malaparte · Matías Grimaldi
I sea what I sea · Ourania Chamilaki
Casa Malaparte, una casa come me · Jorge Meijide
Visual recollections of the House Malaparte · David Caralt
Water and place · Rubén Páez
99 steps · Pau Sarquella y Carmen Torres
Sequenced landscapes · Montse Solano
Between two winds · François Guynot de Boismenu
The own house · Laura Bonell
The headlamp · Pablo Twose
Be-tween · Pedro Puertas Herrera
Engawa é unha revista trimestral. Iso di a descrición da revista segundo lese na web. Atendendo á realidade o tempo de engawa estase alargando en cada número. Hai moitos motivos detrás diso, todos mundanos, todos comprensibles. Pero como este estiramiento non cesa, parece que haxa algunha corrente subterránea que empuxe cara a esta dilatación. É no tempo da edición cando todo se ralentiza, non porque sexamos uns editores concienzudos, si non porque os propios artigos sedimentan, se trasiegan, algún chega tarde e outros non chegan nunca, e o tempo aos poucos parece «suspendido».
Durante este tempo de espera Pedro Portas comunicounos que Antonio Jiménez Torrecillas falecera de cancro. E entón todo ese tempo desfíxose como area entre os dedos?comunicó que Antonio Jiménez Torrecillas había fallecido de cáncer. Y entonces todo ese tiempo se deshizo como arena entre los dedos…
Perdón por esta espera a todos os colaboradores
-Quen é Anna Belsa?
– Unha galerista.
– Ok, xa o vexo no seu linkedin, da Galería Joan Prats. Creo que xa pechou? Todo vai pechando?
– Non empecemos coa nostalxia.
– ¡Non! Un arquitecto é un optimista por natureza?Un soñador.
– Anna Belsa tamén, abriu unha nova galería.
Aparece recurrentemente nas nosas conversacións, a nostalxia e o optimismo, coma se andásemos cun pé en cada beira. Este número de engawa vén escorado cara a unha delas. A miña casa é a imaxe da miña nostalxia– dixo Curzio Malaparte, escritor e autor da vivenda homónima que aparece na cuberta de engawa. A súa nostalxia proviña da cela N.461 do 4º Braccio de Regina Coeli onde estivo preso. Séntome como un paxaro que se tragou a súa propia gaiola- deixou escrito Malaparte.
E con todo esa melancólica gaiola pode transformarse aos ollos dos outros en distintas aproximaciones, algunhas cargadas de optimismo. Así o expresa Héctor Fernández Elorza:
«Ler ou descifrar a arquitectura ten algo de monxe chinés, fisonomista, caricaturista ou da mirada emocionada dun neno. Son os trazos desta os que nos permiten entender os seus matices e que fan que estes non sexan os mesmos segundo as distintas miradas, e que ata a dun mesmo varíe ao longo do tempo dependendo dos trazos detectados.»
Xa sexa como monxes chineses ou caricaturistas, invitámosvos a participar no novo número de engawa proposto por Anna Belsa. Recordando sempre que un arquitecto é un optimista por natureza… Un soñador.
Grazas a todos os colaboradores e en especial a Héctor Fernández Elorza.
Rasgos · Héctor Fernández Elorza
O estraño caso Malaparte · Matías Grimaldi
I sea what I sea · Ourania Chamilaki
Casa Malaparte, unha casa come me · Jorge Meijide
Recordos visuais de la Casa Malaparte · David Caralt
Augua e lugar · Rubén Páez
99 peldaños · Pau Sarquella y Carmen Torres
Paisaxes secuenciados · Montse Solano
Entre dous ventos · François Guynot de Boismenu
A propia casa · Laura Bonell
O faro · Pablo Twose
Be-tween · Pedro Puertas Herrera





