[:es]

Se trata de un apartamento señorial, largo y estrecho, con fachada a la calle de acceso mediante una elegante tribuna, y a un grande pero no muy atractivo patio interior de manzana a través de una galería. En medio, 140 metros cuadrados para resolver un programa de vivienda más o menos convencional.
Hay dos estrategias fundamentales que guían todo el diseño. La primera de ellas es que las habitaciones se comunicarán sin intermediación de pasillos, lo harán directamente, en una suerte de enfilade. De esta manera, surgen una serie de espacios intermedios sin un código-función definido, lo que las transforma en salas potenciales donde jugar, leer, almacenar… Estas habitaciones que van estructurando la vivienda ni siquiera tienen puertas, y sus paredes tampoco llegan al techo, de manera que son casi como habitaciones dentro de un espacio contenedor original.
La segunda decisión es una estructuración en sección de todas las habitaciones, en base a tres órdenes: un orden superior que recorre toda la vivienda, que es el de los techos originales, de vigas de madera y bóveda cerámica, que se pintan de gris. Nada interrumpe este orden, ningún tabique llega hasta los techos; un orden intermedio que engloba y da sentido a las habitaciones, desde los 60cm hasta los 230cm de altura, pintado de blanco, cerrando cada espacio, a pesar de no tener puertas ni llegar al techo; y un orden inferior, desde el suelo hasta los 60cm de altura, en el que los pavimentos suben por las paredes y caracterizan cada sala en base a un código de material que a su vez es simétrico respecto a la entrada: cerámica para las salas húmedas; madera para las salas de estar y dormitorios; y un nuevo tipo de cerámica para las salas en contacto con el exterior, la tribuna a la calle y la galería a los patios. El umbral de paso entre cada habitación se resuelve con un nuevo material, microcemento blanco, que recubre igualmente los paramentos de la entrada, cuyo acceso se modificó para organizar de manera clara los espacios públicos, hacia la calle, y los espacios privados, hacia el patio interior.
De esta manera se organiza todo el interior como una sucesión de habitaciones diferenciadas pero comunicadas, desde las que siempre se puede tener contacto con las dos salidas al exterior, a través de las cuales la luz va profundizando hasta los espacios más interiores, creando una bonita gradación. Los espacios con mayor necesidad de intimidad se resuelven con un recorrido análogo pero esta vez privado.
La galería de salida a los patios se derribó completamente y se rehízo tanto estructural como constructivamente, mediante unas enormes puertas de madera con distintos despieces y vidrios de diferente transparencia que, si bien iluminan el interior en su orientación más desfavorable, son conscientes de la falta de atractivo exterior.
Obra: Apartamento Tamarit
Lugar: Barcelona, Cataluña, España
Colaboradores: Ingeniería: Marés ingenieros. Estructuras: Diagonal Estructuras
Proyecto: 2015
Obra: Noviembre 2015/Mayo 2016
Cliente: Privado
Área construida: 140m2 (interior) + 60m2 (exterior)
Fotografía: José Hevia
+ raulsanchezarchitects.com
[:gl]

Trátase dun apartamento señorial, longo e estreito, con fachada á rúa de acceso mediante unha elegante tribuna, e a un grande pero non moi atractivo patio interior de mazá a través dunha galería. No medio, 140 metros cadrados para resolver un programa de vivenda máis ou menos convencional.
Hai dúas estratexias fundamentais que guían todo o deseño. A primeira delas é que as habitacións comunicaranse sen intermediación de corredores, farano directamente, nunha sorte de enfilade. Deste xeito, xorden unha serie de espazos intermedios sen un código-función definido, o que as transforma en salas potenciais onde xogar, ler, almacenar… Estas habitacións que van estructurando a vivenda nin sequera teñen portas, e as súas paredes tampouco chegan ao teito, de maneira que son case como habitacións dentro dun espazo contenedor orixinal.
A segunda decisión é unha estructuración en sección de todas as habitacións, en base a tres ordes: unha orde superior que percorre toda a vivenda, que é o dos teitos orixinais, de vigas de madeira e bóveda cerámica, que se pintan de gris. Nada interrompe esta orde, ningún tabique chega ata os teitos; unha orde intermedio que engloba e dá sentido ás habitacións, desde os 60cm ata os 230cm de altura, pintado de branco, pechando cada espazo, malia non ter portas nin chegar ao teito; e unha orde inferior, desde o chan ata os 60cm de altura, no que os pavimentos soben polas paredes e caracterizan cada sala en base a un código de material que á súa vez é simétrico respecto de a entrada: cerámica para as salas húmidas; madeira para as salas de estar e dormitorios; e un novo tipo de cerámica para as salas en contacto co exterior, a tribuna á rúa e a galería aos patios. O limiar de paso entre cada habitación resólvese cun novo material, microcemento branco, que recubre igualmente os paramentos da entrada, cuxo acceso modificar para organizar de xeito claro os espazos públicos, cara á rúa, e os espazos privados, cara ao patio interior.
Deste xeito organízase todo o interior como unha sucesión de habitacións diferenciadas pero comunicadas, desde as que sempre se pode ter contacto coas dúas saídas ao exterior, a través das cales a luz vai profundando ata os espazos máis interiores, creando unha bonita gradación. Os espazos con maior necesidade de intimidade resólvense cun percorrido análogo pero esta vez privado.
A galería de saída aos patios derribouse completamente e se rehízo tanto estructural como constructivamente, mediante unhas enormes portas de madeira con distintos despieces e vidros de diferente transparencia que, aínda que iluminan o interior na súa orientación máis desfavorable, son conscientes da falta de atractivo exterior.
Obra: Apartamento Tamarit
Emprazamento: Barcelona, Cataluña, España
Colaboradores: Ingeniería: Marés ingenieros. Estructuras: Diagonal Estructuras
Proxecto: 2015
Obra: Novembro 2015/Maio 2016
Cliente: Privado
Área construida: 140m2 (interior) + 60m2 (exterior)
Fotografía: José Hevia
+ raulsanchezarchitects.com
[:en]

The project takes place in a long, narrow and stately apartment whose façade connects to the access street via an elegant bow-window and to a large but not very attractive interior courtyard through a gallery. In between, 140 square meters to resolve more or less conventional housing requirements.
Two key strategies drive the design as a whole. The first is that there are no hallways between rooms; they connect directly via an enfilade of sorts. This gives rise to a series of intermediary spaces that lack a defined code or function, which transforms them into potential play, reading, storage rooms, etc. These spaces which serve as a backbone to the dwelling don’t even feature doors, and their partitions fall short of the ceiling, making them, as it were, rooms within an original container space.
The second decision is structuring all rooms on three sections, based on three levels. A top level — the original wooden beam and ceramic vault ceiling — runs throughout the house and is painted grey. Nothing breaks up this level, since partitions do not reach up to the ceiling. Running from 60 cm to 230 cm and painted white, an intermediary level encompasses and structures the rooms, closing in the space even though there are no doors and the partitions don’t reach the ceiling. The lower level, running from the floor to a height of 60 cm, features flooring rising up the partitions in distinctive contrast for each space, while maintaining symmetry with the entrance — tile for wet rooms, wood for living rooms and bedrooms, and a new type of tile for outdoor-facing rooms, the street-side bow-window and the gallery connecting to the courtyards. The thresholds linking the rooms feature a new material, white micro-cement, which likewise covers the partitions in the entrance, which was re-arranged to clearly establish the public spaces facing the street and the private spaces facing the inner courtyard.
The entire interior space is thus organised as a series of rooms which are set off but connected and which always connect to the two exits to the outside, through which light penetrates into more interior spaces, creating a beautiful light gradation. Spaces which require more privacy follow a similar pattern but with greater privacy.
The gallery leading to the courtyards was completely demolished and was re-built (both structurally and in terms of building materials) using enormous wood doors featuring different cuts and glasses of various transparency that manage to illuminate the interior despite its unfavourable orientation while blurring the unappealing view.
Work: Tamarit Apartament
Location: Barcelona, Catalonia, Spain
Collaborators: Engineering: Marés ingenieros. Structure: Diagonal Estructuras
Project: 2015
Construction: October 2015-May 2016
Client: Privado
Built area: 140m2 (indoors) + 60m2 (outdoors)
Photography: José Hevia
+ raulsanchezarchitects.com
[:]































