Este proyecto fue construido como anexo al edificio de la Escuela Habanera de Roupar que, en la actualidad, es usada como local sociocultural de la asociación de vecinos.
El edificio cuenta con una fuerte protección patrimonial y la nueva actuación busca no competir con su presencia rechazando la mímesis como criterio de intervención.
El proceso de autoconstrucción convirtió la ejecución en la parte determinante del proyecto, implicando a sus usuarios desde el momento inicial.
El edificio se desarrolla como un elemento cambiante desde el principio. Al finalizar la base arquitectónica es el uso lo que lo transforma completamente cada vez que se abre.
Este proyecto fue construido como anexo al edificio de la Escuela Habanera de Roupar que, en la actualidad, es usada como local sociocultural de la asociación de vecinos. Intervenir sobre un edificio de gran valor patrimonial, como es este caso, obliga a una reflexión previa sobre la necesidad de la actuación.
Roupar es un núcleo rural que forma parte de las más de treinta mil unidades de este tipo que estructuran el territorio gallego. En la actualidad, el rural se encuentra inmerso en un proceso de crisis provocado fundamentalmente por las dificultades que atraviesa el sector productivo agrario y ganadero, en función del cual se ha estructurado tradicionalmente.
En este sentido, los cambios de uso del territorio conllevan la aparición de nuevas necesidades, más propias de lo urbano, como la dotación de equipamientos, no sólo docentes y asistenciales, y la creación de espacios públicos.
El edificio de la Escuela se usa como equipamiento sociocultural por la asociación de vecinos. Sus actividades requerían nuevos espacios para almacenaje y una zona para cocinar, condicionada dimensionalmente para usar recipientes de gran tamaño y para la colocación de una lareira. En el edificio existente, estas actividades resultaban incompatibles con el valor patrimonial de la construcción, por lo que se propone una edificación anexa en la parte posterior.
El planteamiento parte de la idea de aligerar la presencia de la nueva construcción en relación a la contundencia del edificio existente. Se construyen dos elementos verticales, una chimenea y un muro de apoyo sobre una solera de hormigón, como únicas piezas permanentes, casi como elementos de mobiliario. En contraste, una piel ligera sobre estructura de acero galvanizado y chapa de aluminio prelacado, formalizan el espacio interior.
Volumétricamente se plantean dos prismas desplazados, de forma que los testeros permitan abrirse completamente, extendiendo la ocupación del espacio a la totalidad de la parcela cuando está en funcionamiento y replegándose como contenedores estancos cuando está cerrado.
Podría pensarse que se trata de un elemento ajeno a la construcción tradicional, pero la presencia de anexos al edificio principal, generalmente también separados físicamente de este, son habituales en nuestro territorio. Según la zona, reciben una denominación: alboio, galpón, pendello,… en los que se realizan actividades de almacenamiento o funciones que no tienen cabida en la vivienda principal. En la actualidad, se construyen con materiales ligeros de bajo coste, como chapas de acero, planchas de fibrocemento, etc, en un proceso de autoconstrucción no controlado que ha provocado la crítica habitual en la prensa sobre este tipo de actuaciones, sobre todo desde un punto de vista estético.
En este caso, el proceso de construcción se llevó a cabo sin empresas especializadas, ejecutando la obra los miembros de la Asociación. Los materiales metálicos se cortaron, doblaron y soldaron en taller, de forma que la puesta en obra se realizó mediante un procedimiento de junta seca.
El proceso de autoconstrucción convirtió la ejecución en la parte determinante del proyecto, implicando a sus usuarios desde el momento inicial. El edificio se desarrolla como un elemento cambiante desde el principio. Al finalizar la base arquitectónica es el uso lo que lo transforma completamente cada vez que se abre.
Obra: Espacio sociocultural autoconstruido [Construcción Anexa A Escola Habanera]
Autores: Luz Paz Agras
Constructor: Autoconstrucción
Promotor: Asociación de Veciños de Roupar
Emplazamiento: Roupar, Xermade. Lugo. Galicia. España
Año: 2006-2010.
Fotografía: Luz Paz Agras
+ www.luzpazagras.blogspot.com
+ premios
Accesit XIV Premios COAG. Arquitectura de Bajo Coste
This project was constructed as annexe to the building of Roupar’s La Havana School that, at present, is used as sociocultural place of the residents association.
The building possesses a strong patrimonial protection and the new action seeks not to compete with his presence rejecting the mímesis as criterion of intervention.
The process of autoconstruction turned the execution into the determinant part of the project, implying his users from the initial moment.
The building develops as a changeable element from the beginning. Having finished the architectural base is the use what transforms it completely whenever it is opened.
This project was constructed as annexe to the building of Roupar’s Of Havana School that, at present, is used as sociocultural place of the residents association. To intervene on a building of great patrimonial value, since it is this case, forces to a previous reflection on the need of the action.
Roupar is a rural core that forms a part of more than thirty thousand units of this type that structure the Galician territory. At present, the rural one is immersed in a process of crisis provoked fundamentally by the difficulties that crosses the productive agrarian and cattle sector, depending on which it has been structured traditionally.
In this respect, the changes of use of the territory carry the appearance of new needs, more own of the urban thing, as the endowment of equipments, not only educational and welfare, and the creation of public spaces.
The building of the School is used as sociocultural equipment by the residents association. His activities were needing new spaces for storage and a zone to cook, determined dimensionalmente to use containers of great size and for the placement of a lareira. In the existing building, these activities were turning out to be incompatible with the patrimonial value of the construction, for what one proposes an attached building in the later part.
The exposition departs from the idea of lightening the presence of the new construction in relation to the forcefulness of the existing building. There are constructed two vertical elements, a chimney and a wall of support on a crossbeam of concrete, as the only permanent pieces, almost as elements of furniture. In contrast, a light skin on structure of galvanized steel and sheet of aluminium prelacado, they formalize the interior space.
Volumetrically two displaced prisms appear, so that the testeros allow to be opened completely, extending the occupation of the space to the totality of the plot when it is in functioning and monopolies being folded as containers when it is closed.
There might be thought that it is a question of an element foreign to the traditional construction, but the presence of annexes to the principal building, generally also separated physically from this one, they are habitual in our territory. According to the zone, they receive a name: alboio, shed, pendello, … in that there are realized activities of storage or functions that do not have content in the principal housing. At present, there is constructed by light materials of low cost, as sheets of steel, plates of fibrocemento, etc, in a process of autoconstruction not controlled that has provoked the habitual critique in the press on this type of actions, especially from an aesthetic point of view.
In this case, the process of construction was carried out without specialized companies, executing the work the members of the Association. The metallic materials were cut, turned and welded in workshop, so that the putting in work was realized by means of a procedure of dry meeting.
The process of autoconstruction turned the execution into the determinant part of the project, implying his users from the initial moment. The building develops as a changeable element from the beginning. Having finished the architectural base is the use what transforms it completely whenever it is opened.
Work: Sociocultural autoconstructed space [Construction Annexes Escola Habanera School]
Authors: Luz Paz Agras
Builder: Autoconstruction
Promoter: Roupar’s Residents association
Location: Roupar, Xermade. Lugo. Galicia. Spain
Year: 2006-2010.
Photographies: Luz Paz Agras
+ www.luzpazagras.blogspot.com
+ awards
Second prize the XIVth Prizes COAG. Architecture of Low Cost
Este proxecto foi construído como anexo ao edificio da Escola Habaneira de Roupar que, na actualidade, é usada como local sociocultural da asociación de veciños.
O edificio conta cunha forte protección patrimonial e a nova actuación busca non competir coa súa presenza rexeitando a mímesis como criterio de intervención.
O proceso de autoconstrucción converteu a execución en pártea determinante do proxecto, implicando aos seus usuarios desde o momento inicial.
O edificio desenvólvese como un elemento cambiante desde o principio. Ao finalizar a base arquitectónica é o uso o que o transforma completamente cada vez que se abre.
Este proxecto foi construído como anexo ao edificio da Escola Habaneira de Roupar que, na actualidade, é usada como local sociocultural da asociación de veciños. Intervir sobre un edificio de gran valor patrimonial, como é este caso, obriga a unha reflexión previa sobre a necesidade da actuación.
Roupar é un núcleo rural que forma parte das máis de trinta mil unidades deste tipo que estruturan o territorio galego. Na actualidade, o rural atópase inmerso nun proceso de crise provocado fundamentalmente polas dificultades que atravesa o sector produtivo agrario e gandeiro, en función do cal se estruturou tradicionalmente.
Neste senso, os cambios de uso do territorio levan a aparición de novas necesidades, máis propias do urbano, como a dotación de equipamentos, non só docentes e asistenciais, e a creación de espazos públicos.
O edificio da Escola úsase como equipamento sociocultural pola asociación de veciños. As súas actividades requirían novos espazos para almacenaxe e unha zona para cociñar, condicionada dimensionalmente para usar recipientes de gran tamaño e para a colocación dunha lareira. No edificio existente, estas actividades resultaban incompatibles co valor patrimonial da construción, polo que se propón unha edificación anexa na parte posterior.
A formulación parte da idea de alixeirar a presenza da nova construción en relación á contundencia do edificio existente. Constrúense dous elementos verticais, unha cheminea e un muro de apoio sobre unha soleira de formigón, como únicas pezas permanentes, case como elementos de mobiliario. En contraste, unha pel lixeira sobre estrutura de aceiro galvanizado e chapa de aluminio prelacado, formalizan o espazo interior.
Volumétricamente exponse dous prismas desprazados, de forma que os testeros permitan abrirse completamente, estendendo a ocupación do espazo á totalidade da parcela cando está en funcionamento e replegándose como colectores estancos cando está pechado.
Podería pensarse que se trata dun elemento alleo á construción tradicional, pero a presenza de anexos ao edificio principal, xeralmente tamén separados fisicamente de leste, son habituais no noso territorio. Segundo a zona, reciben unha denominación: alboio, galpón, pendello,… nos que se realizan actividades de almacenamento ou funcións que non teñen cabida na vivenda principal. Na actualidade, constrúense con materiais lixeiros de baixo custo, como chapas de aceiro, ferros de fibrocemento, etc, nun proceso de autoconstrucción non controlado que provocou a crítica habitual na prensa sobre este tipo de actuacións, sobre todo desde un punto de vista estético.
Neste caso, o proceso de construción levou a cabo sen empresas especializadas, executando a obra os membros da Asociación. Os materiais metálicos cortáronse, dobraron e soldaron en taller, de forma que a posta en obra realizouse mediante un procedemento de xunta seca.
O proceso de autoconstrucción converteu a execución en pártea determinante do proxecto, implicando aos seus usuarios desde o momento inicial. O edificio desenvólvese como un elemento cambiante desde o principio. Ao finalizar a base arquitectónica é o uso o que o transforma completamente cada vez que se abre.
Obra: Espacio sociocultural autoconstruido [Construcción Anexa A Escola Habanera]
Autores: Luz Paz Agras
Constructor: Autoconstrucción
Promotor: Asociación de Veciños de Roupar
Emplazamento: Roupar, Xermade. Lugo. Galicia. España
Ano: 2006-2010.
Fotografía: Luz Paz Agras
+ www.luzpazagras.blogspot.com
+ premios
Accesit XIV Premios COAG. Arquitectura de Baixo Custo


















