InicioartículosDurmiendo en un museo | Michael Lin+rvr arquitectos Durmiendo en un...

[:es]Durmiendo en un museo | Michael Lin+rvr arquitectos [:gl]Durmiendo en un museo | [Michael Lin+rvr arquitectos][:en]Durmiendo en un museo | [Michael Lin+rvr arquitectos][:]

[:es]

SÍNTESIS DEL PROYECTO EXPOSITIVO. El Espazo Anexo es una construcción independiente del edificio principal del MARCO, situada en la plaza peatonal posterior, con una superficie total de unos 100m2. Fue inaugurado en 2004 como sala de proyectos, y desde entonces ha acogido multitud de exposiciones y proyectos, en su mayoría propuestas individuales, pensadas específicamente para este espacio, y que en muchos de los casos estaban íntimamente relacionadas con las características peculiares del Anexo, con su situación fronteriza y de transición entre la calle y el espacio expositivo, jugando con la dualidad interior-exterior que es característica de este lugar.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

A partir del mes de abril de 2011, se inicia un nuevo período con la inauguración del ‘Hotel MARCO’, del artista Michael Lin y rvr arquitectos, un proyecto innovador que consiste en transformar el Espazo Anexo en una habitación de hotel con distintos usos, y que toma como punto de partida la propia estructura del Anexo, sus connotaciones, y ese fructífero diálogo entre espacio público y privado.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

Michael Lin (Toquio, 1964) es reconocido internacionalmente por sus monumentales instalaciones de diseños florales, realizadas sobre todo tipo de superficies, y que concibe como procesos arquitectónicos, donde propone una forma diferente de experimentar el espacio a través de la pintura. rvr arquitectos es un estudio formado por los arquitectos José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto y Marcial Rodríguez Rodríguez, que desarrollan su trabajo en Santiago de Compostela desde el año 2002.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

La idea del proyecto surge de la oportunidad de reformar un lugar ya existente y de dotar al museo de un espacio habitable concebido como proyecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a conocer nuestro contexto, dentro de un programa de residencias. Además, cualquier persona interesada podrá utilizarlo como habitación de hotel propiamente dicha, previa reserva y pago de tarifa, y disfrutar de la experiencia de albergarse dentro de un espacio expositivo pensado como obra de arte, y situado a la vez dentro y fuera de las instalaciones del Museo.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

La estética relacional —ideada por el teórico francés Nicolas Bourriaud para nombrar un tipo de instalaciones en las que la experiencia entre las personas, la obra y la realidad conviven y definen el significado— facilita la lectura de este espacio como pieza de arte, y se comprende a partir de los trabajos de muchos creadores de finales de los años ochenta y principios de los noventa. El proyecto ‘Hotel MARCO’ se entiende como lugar de intercambio social y como una suerte de “práctica artística que toma como punto teórico y práctico el todo de las relaciones humanas y su contexto social”, como diría Bourriaud.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

Desde la inauguración del 8 de abril, hasta el 18 de mayo, Día Internacional del Museo, el lugar estará abierto al público en el horario habitual, como espacio expositivo. A partir de dicha fecha comenzará su uso como habitación de hotel, sea dentro del programa de residencias o para reservas de particulares.

En – un espacio para transacciones climáticas, visuales y sociales [por Michael Lin]

“En la cultura japonesa, el término en significa transacción, en tres contextos diferentes: en la moral budista se refiere a la ley del Karma, al puente causa-efecto en la cadena de las acciones humanas (por ej., in-en = Karma); en las relaciones sociales, a los vínculos entre diferentes individuos (por ej., en-musubi = lazos afectivos); y en arquitectura, a la transición entre interior y exterior, entre edificio y naturaleza, entre lo privado y lo público (por ej., en-gawa = veranda).

En cualquiera de estos tres contextos, en implica conexión y/o separación, y ni uno ni otro por separado, sino ambos simultáneamente. En última instancia, el uso de en sugiere una interpretación profundamente ambivalente del ser humano, de sus estructuras sociales y productos arquitectónicos, no como algo simplemente independiente o no dependiente, sino como interdependientes entre sí, es decir como parte los unos de los otros.

En el caso de este proyecto, mi interés reside en la creación de un espacio transaccional, un espacio in-between que está conectado y/o separado del espacio privado de la habitación de hotel, y el espacio público de la calle. La pintura que cubre las paredes exteriores de la habitación, una apropiación de estampados textiles tradicionales de Taiwán —cultura extranjera pero que a la vez mantiene sus domésticos orígenes pre-modernos— se utiliza aquí para transformar la dureza de la caja arquitectónica en una suave membrana táctil que de inmediato señala la habitación de hotel como un objeto separado del espacio expositivo, y que actúa sobre ese espacio con sus colores y su apariencia foránea. Este espacio in-between, que es accesible al público desde la calle, da la bienvenida y seduce al viandante, invitándole a entrar en esta transacción y/o no-transacción de arte y/o no-arte”.

La visión de los arquitectos [por rvr arquitectos]

“Vemos nuestro trabajo para el Hotel MARCO como una reflexión sobre el espacio público y el espacio privado. O mejor aún sobre el lugar de encuentro entre ambos. El espacio público es aquí la calle, un ámbito múltiple y social, resistente a las jerarquías. El espacio privado es el de la habitación de hotel, que pertenece al cuerpo y a sus acciones: el descanso, el aseo, la contemplación, quizás el sexo. En la forma de conseguir que la vida que transcurre en la calle no interfiera en la vida privada y personal que pueda transcurrir en la habitación, y en la manera en que este espacio privado se ofrece al exterior, es en lo que hemos insistido tanto nosotros desde la arquitectura, como —creemos— Michael Lin desde su trabajo artístico.

La separación física entre la calle y la habitación será muy delgada, apenas unos centímetros de tablero y aislamiento, lo suficiente para conferir al espacio interior la autonomía necesaria para hacerlo habitable: su independencia visual, acústica y climática del espacio de la calle. Así, la habitación del Hotel MARCO no se concibe como una parte del edificio del Museo, sino más bien como un pequeño edificio dentro de otro más grande, como una habitación dentro de otra habitación. Su interior es como un traje a medida, a la medida de quien lo va a habitar durante un tiempo corto, en ocasiones solo una noche, pero que buscará la calidez y la comodidad de un buen paño. Hacia la calle, esa membrana es representación pura, sus paredes exteriores pertenecen ya a la ciudad, y se presentan a ella a través del trabajo de Michael Lin.

Hay en el habitar de una habitación de hotel la contradicción de intentar sentirnos como en casa, al tiempo que buscamos también alcanzar, o que se nos ofrezca, lo que en nuestra vivienda nos falta. Apreciamos encontrar algo de la proximidad de lo que ya tenemos, pero también aquello de lo que en casa carecemos o que nos falta tiempo para disfrutar: horas de sueño en una cama grande y bien cómoda —sin molestos ruidos del vecino— sábanas recién planchadas, control exacto y a conveniencia de la iluminación y la temperatura, una butaca confortable, un baño amplio, presión de agua, toallas suaves… todo aquello que hace que el cuerpo se sienta bien y que tantas veces no podemos o no tenemos tiempo de disfrutar. Nuestra propuesta para la habitación no hace sino insistir en que todas esas acciones sean posibles, en crear una estancia donde se pueda vivir esa experiencia de lujo sencillo, de bienestar, de la que hablamos. Así, la habitación no se entiende como un espacio referencial o representativo, sino simplemente destinado al cuerpo, a su disfrute; y todas las cosas que la ocupan —cama, muebles, baño, luces, tejidos— están concebidos para favorecer esa sensación de comodidad.

La habitación es una única sala que sin discontinuidades acoge lo fundamental de un cuarto de hotel: el área de descanso o trabajo, el lugar de la cama, y el espacio del baño. Solo un mueble de armario- bañera fragmenta de forma leve la sala para proporcionar algo más de privacidad a la zona del baño. Todo el equipamiento se lleva a la pared opuesta a la entrada, con un mueble continuo de madera lacada que acoge el escritorio, la cama, el mueble-bar, los lavabos, la iluminación, etc.

Desde las caras exteriores de la habitación se proyectan, como cañones hacia afuera, el pasaje de acceso de los huéspedes —atravesarlo supone unos segundos de frontera entre el exterior de la calle y el interior de la habitación— y dos entradas de luz natural: una que pone en relación la estancia con un fragmento acotado del pequeño jardín cercano, y otra que acerca la luz del cielo de Vigo a la zona de aseo, mirando hacia el reloj que culmina la fachada del MARCO, como metáfora del paso del tiempo y del destino histórico del edificio”.

+ artículo cedido por marcovigo.es

COLABORACIONES. El proyecto ‘Hotel MARCO’ ha sido posible gracias a la colaboración en el proceso de producción de ocho estudiantes de la Facultad de Bellas Artes de la Universidad de Vigo, previa convocatoria de prácticas de montaje y apoyo a la producción por parte de la Fundación MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, con la coordinación de Frédéric Matagne, asistente del artista.  Empresas colaboradoras:


[:gl]

SÍNTESE DO PROXECTO EXPOSITIVO. O Espazo Anexo é unha construción independente do edificio principal do MARCO, situada na praza peonil posterior, cunha superficie total duns 100 m2. Foi inaugurado en 2004 como sala de proxectos, e dende entón acolleu multitude de exposicións e proxectos, na súa maioría propostas individuais, pensadas especificamente para este espazo, e que en moitos dos casos estaban intimamente relacionadas coas características peculiares do Anexo, coa súa situación fronteiriza e de transición entre a rúa e o espazo expositivo, xogando coa dualidade interior-exterior que é característica deste lugar.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

A partir do mes de abril de 2011, iníciase un novo período coa inauguración do ‘Hotel MARCO’, do artista Michael Lin e rvr arquitectos, un proxecto innovador que consiste en transformar o Espazo Anexo nun cuarto de hotel con distintos usos, e que toma como punto de partida a propia estrutura do Anexo, as súas connotacións, e ese frutífero diálogo entre espazo público e privado.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

Michael Lin (Tokyo, 1964) é recoñecido internacionalmente polas súas monumentais instalacións de deseños florais, realizadas sobre todo tipo de superficies, e que concibe como procesos arquitectónicos, onde propón unha forma diferente de experimentar o espazo a través da pintura. rvr arquitectos é un estudio formado polos arquitectos José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto e Marcial Rodríguez Rodríguez, que desenvolven o seu traballo en Santiago de Compostela dende o ano 2002.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

A idea do proxecto xorde da oportunidade de reformar un lugar xa existente e de dotar ao museo dun espazo habitable concibido como proxecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a coñecer o noso contexto, dentro dun programa de residencias. Ademais, calquera persoa interesada poderá utilizalo como cuarto de hotel propiamente dito, logo de reserva e pagamento de tarifa, e gozar da experiencia de albergarse dentro dun espazo expositivo pensado como obra de arte, e situado á vez dentro e fóra das instalacións do Museo.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

A estética relacional —ideada polo teórico francés Nicolas Bourriaud para nomear un tipo de instalacións nas que a experiencia entre as persoas, a obra e a realidade conviven e definen o significado— facilita a lectura deste espazo como peza de arte, e compréndese a partir dos traballos de moitos creadores de finais dos anos oitenta e principios dos noventa. O proxecto ‘Hotel MARCO’ enténdese como lugar de intercambio social e como unha sorte de “práctica artística que toma como punto teórico e práctico o todo das relacións humanas e o seu contexto social”, como diría Bourriaud.

Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño

Desde la inauguración del 8 de abril, hasta el 18 de mayo, Día Internacional del Museo, el lugar estará abierto al público en el horario habitual, como espacio expositivo. A partir de dicha fecha comenzará su uso como habitación de hotel, sea dentro del programa de residencias o para reservas de particulares.

En – un espazo para transaccións climáticas, visuais e sociais [por Michael Lin]

“Na cultura xaponesa, o termo en significa transacción, en tres contextos diferentes: na moral budista refírese á lei do Karma, á ponte causa-efecto na cadea das accións humanas (por ex., in-en = Karma); nas relacións sociais, aos vínculos entre diferentes individuos (por ex., en-musubi = lazos afectivos); e en arquitectura, á transición entre interior e exterior, entre edificio e natureza, entre o privado e o público (por ex., en-gawa = varanda).

En calquera destes tres contextos, en implica conexión e/ou separación, e nin un nin outro por separado, senón ambos os dous simultaneamente. En última instancia, o uso de en suxire unha interpretación profundamente ambivalente do ser humano, das súas estruturas sociais e produtos arquitectónicos, non como algo simplemente independente ou non dependente, senón como interdependentes entre si, é dicir como parte os uns dos outros.

No caso deste proxecto, o meu interese reside na creación dun espazo transaccional, un espazo in-between que está conectado e/ou separado do espazo privado do cuarto de hotel, e o espazo público da rúa. A pintura que cobre as paredes exteriores do cuarto, unha apropiación de estampados téxtiles tradicionais de Taiwán —cultura estranxeira pero que á vez mantén os seus domésticos orixes pre modernas— utilízase aquí para transformar a dureza da caixa arquitectónica nunha suave membrana táctil que de inmediato sinala o cuarto de hotel como un obxecto separado do espazo expositivo, e que actúa sobre ese espazo coas súas cores e a súa aparencia foránea. Este espazo in-between, que é accesible ao público dende a rúa, dá a benvida e seduce ao viandante, invitándoo a entrar nesta transacción e/ou non-transacción de arte e/ou non-arte”.

A visión d0s arquitectos [por rvr arquitectos]

“Vemos o noso traballo para o Hotel MARCO como unha reflexión sobre o espazo público e o espazo privado. Ou mellor aínda sobre o lugar de encontro entre ambos os dous. O espazo público é aquí a rúa, un ámbito múltiple e social, resistente ás xerarquías. O espazo privado é o do cuarto de hotel, que pertence ao corpo e ás súas accións: o descanso, o aseo, a contemplación, quizais o sexo. Na forma de conseguir que a vida que transcorre na rúa non interfira na vida privada e persoal que poida transcorrer no cuarto, e no xeito en que este espazo privado se ofrece ao exterior, é no que insistimos tanto nós dende a arquitectura, como —cremos— Michael Lin dende o seu traballo artístico.

A separación física entre a rúa e o cuarto será moi delgada, apenas uns centímetros de taboleiro e illamento, o suficiente para conferir ao espazo interior a autonomía necesaria para facelo habitable: a súa independencia visual, acústica e climática do espazo da rúa. Así, o cuarto do Hotel MARCO non se concibe como unha parte do edificio do Museo, senón máis ben como un pequeno edificio dentro doutro máis grande, como un cuarto dentro doutro cuarto. O seu interior é como un traxe á medida, á medida de quen o vai habitar durante un tempo curto, en ocasións só unha noite, pero que buscará a calidez e a comodidade dun bo pano. Cara á rúa, esa membrana é representación pura, as súas paredes exteriores pertencen xa á cidade, e preséntanse a ela a través do traballo de Michael Lin.

Hai no habitar dun cuarto de hotel a contradición de intentar sentirnos como na casa, ao tempo que buscamos tamén alcanzar, ou que se nos ofreza, o que na nosa vivenda nos falta. Apreciamos atopar algo da proximidade do que xa temos, pero tamén aquilo do que na casa carecemos ou que nos falta tempo para gozar: horas de sono nunha cama grande e ben cómoda —sen molestos ruídos do veciño— sabas pasadas polo ferro, control exacto e a conveniencia da iluminación e a temperatura, unha butaca confortable, un baño amplo, presión de auga, toallas suaves… todo aquilo que fai que o corpo se sinta ben e que tantas veces non podemos ou non temos tempo de gozar. A nosa proposta para o cuarto non fai senón insistir en que todas esas accións sexan posibles, en crear unha estanza onde se poida vivir esa experiencia de luxo sinxelo, de benestar, da que falamos. Así, o cuarto non se entende como un espazo referencial ou representativo, senón simplemente destinado ao corpo, ao seu goce; e todas as cousas que a ocupan —cama, mobles, baño, luces, tecidos— están concibidos para favorecer esa sensación de comodidade.

O cuarto é unha única sala que sen descontinuidades acolle o fundamental dun cuarto de hotel: a área de descanso ou traballo, o lugar da cama, e o espazo do baño. Só un moble de armario-bañeira fragmenta de forma leve a sala para proporcionar algo máis de privacidade á zona do baño. Todo o equipamento lévase á parede oposta á entrada, cun moble continuo de madeira lacada que acolle o escritorio, a cama, o moble-bar, os lavabos, a iluminación, etc.

Dende as caras exteriores do cuarto proxéctanse, como canóns cara a fóra, a pasaxe de acceso dos hóspedes —atravesalo supón uns segundos de fronteira entre o exterior da rúa e o interior do cuarto— e dúas entradas de luz natural: unha que pon en relación a estanza cun fragmento acoutado do pequeno xardín próximo, e outra que achega a luz do ceo de Vigo á zona de aseo, mirando cara ao reloxo que culmina a fachada do MARCO, como metáfora do paso do tempo e do destino histórico do edificio”.

+ artigo cedido por marcovigo.es

COLABORACIÓNS. O proxecto ‘Hotel MARCO» foi posible grazas á colaboración no proceso de produción de oito estudantes da Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo, logo de convocatoria de prácticas de montaxe e apoio a produción por parte de Fundación MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, coa coordinación de Frédéric Matagne, asistente do artista. Empresas colaboradoras:

[:en]

SYNTHESIS OF THE PROJECT EXPOSITIVO. The Espazo Annex is an independent construction of the main building of the MARCO, situated in the square peatonal back, with a total surface of some 100m2. It was inaugurated in 2004 like room of projects, and since has received crowd of exhibitions and projects, in his majority proposed individual, thought specifically for this space, and that in many of the cases were intimately related with the peculiar characteristics of the Annex, with his border situation and of transition between the street and the space expositivo, playing with the inner duality-external that is characteristic of this place.

Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño

From the month of April of 2011, initiates  a new period with the inauguration of the ‘Hotel MARCO‘, of the artist Michael Lin and rvr architects, an innovative project that consists in transforming the Espazo Annex in a room of hotel with distinct uses, and that takes like starting point the own structure of the Annex, his connotations, and this fruitful dialogue between public and private space.

Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño

Michael Lin (Tokio, 1964) is recognised internationally by his monumental installations of floral designs, realised especially type of surfaces, and that conceives like architectural processes, where proposes a different form to experience the space through the painting. rvr Architects is a study formed by the architects José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto and Marcial Rodríguez Rodríguez, that develop his work in Santiago de Compostela from the year 2002.

Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño

The idea of the project arises of the opportunity to reform an already existent place and to endow to the museum of a space habitable conceived like artistic project, to be able to invite to commissioners, artists and researchers to know our context, inside a program of residences. Besides, any person interested will be able to use it like room of hotel properly said, previous reservation and payment of price, and enjoy of the experience to house  inside a space expositivo thought like work of art, and situated at the same time inside and out of the installations of the Museum.

Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño

The relational aesthetics —contrived by the French theorist Nicolas Bourriaud to appoint a type of installations in which the experience between the people, the work and the reality conviven and define the meaning— facilitates the reading of this space like piece of art, and comprises  from the works of a lot of creators of finals of the years eighty and principles of the ninety. The project ‘Hotel MARCO’ understands  like place of social exchange and like a luck of “artistic practice that takes like theoretical and practical point the all of the human relations and his social context”, as it would say Bourriaud.

Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño

From the inauguration of 8 April, until 18 May, International Day of the Museum, the place will be opened to the public in the usual schedule, like space expositivo. From said date will begin his use like room of hotel, was inside the program of residences or for reservations of individuals.

En – a space for climatic transactions, visual and social [by Michael Lin]

“In the Japanese culture, the term en means transaction, in three different contexts: in the Buddhist morals refers  to the law of the Karma, to the bridge causes-effect in the chain of the human actions (by ej., in-in = Karma); in the social relations, to the bonds between different individuals (by ej., in-musubi = affective bows); and in architecture, to the transition between interior and external, between building and nature, between the private and the public (by ej., in-gawa = veranda).

In any one of these three contexts, en involves connection and/or separation, and neither one neither another separately, but both simultaneously. In the last resort, the use of en suggests a deeply ambivalent interpretation of the human being, of his social structures and architectural products, no like something simply independent or no dependent, but as interdependent between yes, that is to say as it splits the ones of the others.

In the case of this project, my interest resides in the creation of a transactional space, a space in-between that is connected and/or separate of the private space of the room of hotel, and the public space of the street. The painting that covers the external walls of the room, an appropriation of stamped textile traditional of Taiwan —foreign culture but that at the same time keeps his domestic origins pre-modern— uses  here to transform the hardness of the architectural box in a soft tactile membrane that immediately signals the room of hotel like a separate object of the space expositivo, and that acts on this space with his colours and his appearance foránea. This space in-between, that is accessible to the public from the street, gives the welcome and seduces to the pedestrian, inviting him to go in in this transaction and/or no-transaction of art and/or no-art”.

+ article is transfered by marcovigo.es

The vision of the architects [by rvr architects]

“We see our work for the Hotel MARCO like a reflection on the public space and the private space. Or better still on the place of meeting between both. The public space is here the street, a multiple and social field, resistant to the hierarchies. The private space is the one of the room of hotel, that belongs to the body and to his actions: the rest, the aseo, the contemplation, perhaps the sex. In the form to achieve that the life that passes in the street do not interfere in the private and personal life that can pass in the room, and in the way in that this private space offers  to the outside, is in what we have insisted so much we from the architecture, as —we believe— Michael Lin from his artistic work.

The physical separation between the street and the room will be very thin, hardly some centimetres of board and isolation, the sufficient to confer to the inner space the necessary autonomy to do it habitable: his visual independence, acoustic and climatic of the space of the street. Like this, the room of the Hotel MARCO does not conceive  like a part of the building of the Museum, but rather like a small building inside another bigger, like a room inside another room. His interior is like a suit to measure, to the measure of the one who goes it to inhabit during a short time, in occasions only a night, but that will look for the calidez and the comfort of a good cloth. To the street, this membrane is pure representation, his external walls belong already to the city, and present  to her through the work of Michael Lin.

There is in the inhabit of a room of hotel the contradiction to try feel us as home, to the time that look for also achieve, or that offer us , what in our house is missing us. We appreciate to find something of the vicinity of what already have, but also that of what home carecemos or that is missing us time to enjoy: hours of dream in a big bed and very comfortable —without annoying noises of the neighbour— sábanas recently ironed, exact control and to suitability of the illumination and the temperature, a seat confortable, a wide bathroom, pressure of water, soft towels… All that that does that the body seats  well and that so many times can not or do not have time to enjoy. Our proposal for the room does not do but insist in that all these actions are possible, in creating a stay where can live  this experience of simple luxury, of welfare, of which speak. Like this, the room does not understand  like a referential or representative space, but simply allocated to the body, to his enjoy; and all the things that occupy it —bed, pieces of furniture, bathroom, lights, fabrics— are conceived to favour this feeling of comfort.

The room is an only room that without discontinuidades receives the fundamental of a chamber of hotel: the area of rest or work, the place of the bed, and the space of the bathroom. Only a piece of furniture of cupboard- bath fragmenta of slight form the room to provide something more than privacy to the zone of the bathroom. All the equipment carries  to the opposite wall to the entrance, with a wooden continuous piece of furniture lacada that receives the desk, the bed, the piece of furniture-bar, the toilets, the illumination, etc.

From the external faces of the room project , like cannons to outside, the passage of access of the guests —cross it supposes some seconds of border between the outside of the street and the interior of the room— and two entrances of natural sunlight: one that puts in relation the stay with a bounded fragment of the small near garden, and another that approaches the light of the sky of Vigo to the zone of aseo, looking to the clock that culminates the façade of the MARCO, like metaphor of the step of the time and of the historical destination of the building”.

COLLABORATIONS. The project ‘Hotel MARK’ has been possible thanks to the collaboration in the process of production of eight students of the Faculty of Beautiful Arts of the University of Vigo, previous announcement of practices of setting and support to the production by part of the Foundation MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Moon Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, with the coordination of Frédéric Matagne, assistant of the artist. Companies collaborators:

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

49 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
49 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS