IniciofaroZapatos nuevos | José Ramón Hernández CorreaZapatos novos | José Ramón Hernández...

[:es]Zapatos nuevos | José Ramón Hernández Correa[:gl]Zapatos novos | José Ramón Hernández Correa[:en]New Shoes | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946 | Life magazine | Fotografía: Gerald Waller | Fuente: thehistorialist.com 

No sé si he visto alguna vez en alguna foto una expresión de felicidad tan completa, tan absoluta y tan radiante como en ésta.

Y a poco que nos fijemos veremos que es una foto bien triste. El niño se llama Werfel. Tiene seis años y vive en el orfanato Am Himmel, en Viena. Estamos en 1946. La Segunda Guerra Mundial ha terminado el año pasado y él se ha quedado solo en el mundo.

Hace un minuto la Cruz Roja Americana le ha regalado un par de zapatos nuevos.

Si nos fijamos bien en la foto concluiremos que el niño está bien alimentado y bien vestido. Los zapatos que tiene están algo rotos, sí, sobre todo en las punteras, pero cumplen muy aceptablemente su función. El resto de su indumentaria no muestra el más mínimo lujo, pero tampoco carencia alguna.

Todo nos hace pensar que, dado el lugar y la fecha, ese orfanato cumple encomiablemente su función. Me imagino las terribles limitaciones y dificultades, y la gran heroicidad de quienes trabajan en él. Me emociono.

Me gustaría saber qué fue de ese niño, una pobre víctima de la guerra, huérfano tan pequeño, sin nada ni nadie en el mundo destruido y hundido.

Y, sin embargo, ha recibido un regalo inesperado: Un regalo que ya no es el objeto en sí mismo (unos magníficos zapatos), que ni siquiera necesita perentoriamente para sobrevivir (los que tenía le podían seguir haciendo apaño durante unos cuantos meses, o incluso años), sino la palpable demostración de que tiene a alguien, de que alguien, de alguna manera abstracta, indirecta y remota, se ha acordado de él y le ha hecho un regalo.

Vamos, de que alguien le quiere.

Esa alegría tan pura, ese momento epifánico de tan alta felicidad, nos toca el corazón y nos muestra muchas cosas. A mí, sobre todo, lo tonto que soy.

En estos tiempos de crisis, de pena, de hastío, que parece que no van a terminar nunca, veo a este niño y siento una enorme envidia. Pienso en mi primer proyecto, mi primer encargo cuando no tenía nada, mi primer dinero ganado con mi trabajo honrado. También recuerdo nítidamente mis primeras ilusiones y mis primeros temores profesionales, mi arranque a la vida, en un mundo ni hostil ni amigable, en unas circunstancias que no entendía pero que afronté y disfruté tanto como pude.

¿Qué tengo ahora? Muchísimo más que entonces, pero me obstino en no quererlo ver. Por eso digo que soy tonto.

Ya estamos en fechas prenavideñas. Sirva esta foto para desearos zapatos nuevos a todos, naturalmente, pero, sobre todo, que saquéis del armario esa alma pura y feliz que los sepa apreciar y disfrutar, y esa alegría invencible en medio del desastre.

A todos los arquitectos jóvenes os deseo un encargo, un trabajo, un regalo, un estímulo que os dispare a la vida nueva y feliz que viene tras la destrucción y el horror (o en medio de ellos), y una mirada desprejuiciada a este mundo horrible y destruido, pero en el que, de vez en cuando, muy de vez en cuando, aparece alguien que viene de muy lejos y os trae unos zapatos nuevos.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · diciembre 2013[:en]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946

Do not be if I have seen at some time in any photo an expression of so complete, happiness so absolute and so radiant as in this one.

And to so that we notice we will see that it is a sad well photo. The child is called Werfel. He is six years old and Am Himmel lives in the orphanage, in Vienna. We are in 1946. The Second World war has ended last year and he has remained alone in the world.

A minute ago the Red American Cross has given him a pair of new shoes.

If we concentrate well on the photo we will conclude that the child is fed well and dressed good. The shoes that it has are slightly torn, yes, especially in the toes, but they fulfill very acceptably his function. The rest of his apparel does not show the most minimal luxury, nor any lack.

Everything makes us think that, in view of the place and the date, this orphanage fulfills encomiablemente his function. I imagine the terrible limitations and difficulties, and the great heroism of those who are employed at him. I get excited.

I would like to know what belonged to this child, a poor victim of the war, so small orphan, without anything or anybody in the destroyed and sunked world.

And, nevertheless, it has received an unexpected gift: A gift that already is not the object in yes same (a few magnificent shoes), which he does not even need urgently to survive (those that it had could continue doing repair to him for a few months, or enclosedly years), but the palpable demonstration of which it has someone, of whom someone, somehow abstract, indirect and remote, has remembered him and has done a gift to him.

We go, of that someone him wants.

This so pure happiness, this moment epifánico of so high happiness, we touch the heart and it shows us many things. To me, especially, the silly thing that I am.

In these times of crisis, of a sorrow, of tedium, which seems that they are never going to end, I see this child and sit an enormous envy. I think about my first project, my first order when it did not have anything, my first money gained with my honest work. Also I remember brightly my first illusions and my first professional dreads, my take-off to the life, in a world neither hostile nor amicable, in a few circumstances that he did not understand but that I confronted and enjoyed so much since could.

What have I now? Much more that at the time, but I am obstinate in not wanting to see. Because of it I say that I am silly.

Already we are in dates prenavideñas. Serve this photo to wish shoe new shoes all, naturally, but, especially, that you extract of the cupboard this pure and happy soul that it can estimate and enjoy, and this invincible happiness in the middle of the disaster.

I wish all the young architects an order, a work, a gift, a stimulus that shoots you at the new and happy life that comes after the destruction and the horror (or in the middle of them), and a look desprejuiciada to this horrible and destroyed world, but in that, occasionally, very occasionally, there appears someone who comes of very far and brings a few new shoes.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · december 2013

[:gl]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946

Non sei si vin algunha vez nalgunha foto unha expresión de felicidade tan completa, tan absoluta e tan radiante como nesta.

E a pouco que nos fixemos veremos que é unha foto ben triste. O neno chámase Werfel. Ten seis anos e vive no orfanato Am Himmel, en Viena. Estamos en 1946. A Segunda Guerra Mundial terminou o ano pasado e el quedouse só no mundo.

Fai un minuto a Cruz Vermella Americana regaloulle un par de zapatos novos.

Si fixámonos ben na foto concluiremos que o neno está ben alimentado e ben vestido. Os zapatos que ten están algo rotos, si, sobre todo nas punteras, pero cumpren moi aceptablemente a súa función. O resto do seu indumentaria non mostra o máis mínimo luxo, pero tampouco carencia algunha.

Todo nos fai pensar que, dado o lugar e a data, ese orfanato cumpre encomiablemente a súa función. Imaxínome as terribles limitacións e dificultades, e a gran heroicidade de quen traballan nel. Emociónome.

Gustaríame saber que foi dese neno, unha pobre vítima da guerra, huérfano tan pequeno, sen nada nin ninguén no mundo destruído e afundido.

E, con todo, recibiu un agasallo inesperado: Un agasallo que xa non é o obxecto en si mesmo (uns magníficos zapatos), que nin sequera necesita perentoriamente para sobrevivir (os que tiña podíanlle seguir facendo apaño durante uns cantos meses, ou ata anos), senón a palpable demostración de que ten a alguén, de que alguén, dalgún xeito abstracta, indirecta e remota, acordouse del e fíxolle un agasallo.

Imos, de que alguén lle quere.

Esa alegría tan pura, ese momento epifánico de tan alta felicidade, tócanos o corazón e móstranos moitas cousas. A min, sobre todo, o parvo que son.

Nestes tempos de crises, de pena, de hastío, que parece que non van terminar nunca, vexo a este neno e sento unha enorme envexa. Penso no meu primeiro proxecto, o meu primeiro encargo cando non tiña nada, o meu primeiro diñeiro gañado co meu traballo honrado. Tamén recordo nítidamente as miñas primeiras ilusións e os meus primeiros temores profesionais, o meu arranque á vida, nun mundo nin hostil nin amigable, nunhas circunstancias que non entendía pero que afrontei e gocei tanto como puiden.

¿Que teño agora? Muchísimo máis que entón, pero me obstino en non querelo ver. Por iso digo que son parvo.

Xa estamos en datas prenavideñas. Sirva esta foto para desexarvos zapatos novos a todos, naturalmente, pero, sobre todo, que saquedes do armario esa alma pura e feliz que os saiba apreciar e gozar, e esa alegría invencible no medio do desastre.

A todos os arquitectos novos deséxovos un encargo, un traballo, un agasallo, un estímulo que vos dispare á vida nova e feliz que vén trala destrución e o horror (ou no medio deles), e unha mirada desprejuiciada a este mundo horrible e destruído, pero no que, de cando en vez, moi de cando en vez, aparece alguén que vén de moi lonxe e tráevos uns zapatos novos.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · decembro 2013

[:]

José Ramón Hernández Correa
José Ramón Hernández Correahttp://arquitectamoslocos.blogspot.com.es/
Nací en 1960. Arquitecto por la ETSAM, 1985. Doctor Arquitecto por la Universidad Politécnica de Madrid, 1992. Soy, en el buen sentido de la palabra, bueno. Ahora estoy algo cansado, pero sigo atento y curioso. Arquitecto, bloguero, saxofonero, escritor... pero todo mal.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

4 COMENTARIOS

4 1 voto
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
4 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Emilse
Emilse
2 years ago

Escribo con mucho gusto. He encontrado esta foto en otro lugar y la tengo guardada desde hace tiempo. Me conmueve profundamente. Ahora he encontrado este sitio a través de Google. Agradezco los datos y el bello texto de José Ramón que voy a enviar a un joven arquitecto. José Ramón, no creo que hagas todo mal en todo caso, nuestros intentos son buenos compañeros de ruta. Ahora somos muchos los que compartimos la emoción por esta imagen. Lo dice esta profesora de literatura, que intenta escribir, y tocar el piano y dibujar. Como vos…, todo mal. Ya habrás adivinado. Un abrazo desde Bueno Aires.

Ana Espiral
Ana Espiral
12 years ago

Se me han puesto los ojos rojos… Gracias.
Ana Espiral

José Ramón
José Ramón
12 years ago
Reply to  Alvaro

Muchas gracias (por la parte que me toca en la emoción, que es muy pequeña). He escrito ese artículo porque casi se me salió a mí la lágrima al ver la foto. Cuanto más la miro más me impresiona. Es inagotable.

José Ramón

Alvaro
Alvaro
12 years ago

casi se me sale una lagrima

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS