InicioobrasarquitecturaPalacio de los Deportes de Arteixo | Jose Ramon Garitaonaindia de VeraPazo...

Palacio de los Deportes de Arteixo | Jose Ramon Garitaonaindia de VeraPazo dos Deportes de Arteixo | Jose Ramon Garitaonaindia de VeraArteixo Sport Center | Jose Ramon Garitaonaindia de Vera

En una parcela de forma regular y llana,  con un río en sus límites, se levanta el polideportivo de Arteixo. Al Norte limita con la piscina municipal; al Sur queda delimitada con otra parcela perteneciente al mismo Plan Parcial. En dirección Oeste se sitúa el vial conocido como Travesía dos colexios, siendo este el que sirve de  acceso al polideportivo. Finalmente el río pone los límites al Este.

A primera vista la imagen de Arteixo se presenta como las cosas definidas con nitidez y que desmienten algunos lugares comunes sobre uno. Arquitecturas rápidas que aún así aguantan el paso del tiempo.

El encargo de un edifico singular en la trama urbana consolidada, la configuración del emplazamiento, los límites en el ámbito de actuación y las características propias de un proyecto, cuyo uso conforma ya su propia disposición en planta, nos lleva a una formalización regular sin grandes estridencias para facilitar su funcionamiento.

Los polideportivos tienen una dimensión urbana relativamente agresiva debido a su escala. Se plantea un área de apoyo que arrope a la pista principal para establecer así la correcta escala en el entorno.

Por otra parte este tipo de instalaciones normalmente son oscuras, por eso se opta por una estructura de vigas cajón en sentido longitudinal a la pista, de tal forma que recibe la luz Norte, óptima para el juego y la luz Sur matizada a través de policarbonatos traslúcidos en dichas vigas cajón.

En otro orden de cosas y siguiendo el camino iniciado hace tiempo, el polideportivo de Arteixo se plantea como un arco iris, valga la metáfora para explicar su resultado final: el arco iris que nos asombra, que aparece y nos deslumbra con su presencia y que a nadie deja indiferente.

Por todo ello el  material que se utiliza para la fachada es el U-glass superpuesto a los paneles de madera pintados de colores.

Las Arquitecturas siempre pensadas para el usuario, único camino posible para su formalización, su uso más público que doméstico y por qué no, las ilusiones siempre intrínsecas al camino trazado hace tiempo, hacen que la obra se tiña de todos los colores.

Este es el proyecto más personal porque quiere presentar una ilusión: es como un sueño y mi viaje.

El edificio se levanta sobre un zócalo de hormigón que potencia las ya de por sí livianas fachadas; el cerramiento de color a través del U-glass que lo envuelve permite que sea visible de día de manera difuminada y por la  noche a través de unos proyectores que indican a la población cuando hay eventos importantes dentro del polideportivo, estableciendo más allá de su propio uso una relación directa con el entorno urbano donde se asienta.

Se plantea un patio en sentido  longitudinal con la intención de que la vegetación pueda introducirse en el edificio.

Toman especial relevancia las terrazas a las que se puede acceder también desde el exterior. Estas aumentan la capacidad del polideportivo porque desde ellas también se puede ver el área de juego a la vez que son un balcón al exterior desde donde se vislumbra Arteixo.

La estructura de la zona de servicios es de hormigón, los forjados de losas prefabricadas y el cerramiento, un muro también de hormigón con trasdosado de cartón yeso y aislamiento. La estructura se resuelve con cerchas paralelas sobre pilares de acero HEB-300.  La estructura metálica pone de manifiesto aún más el carácter intrínseco de la obra supeditada en este caso a un universo donde el color ha llenado todo el espacio.

En cuanto a las cubiertas serán de tres tipos. Transitable de paneles prefabricados de hormigón de 8 cm de espesor y no transitables, con acabado de chapa de acero inoxidable y con acabado de doble lámina impermeable autopotregida.

Para  los pavimentos, incluidas  las gradas,  se utiliza  parquet industrial reciclado de roble de 2,4 cm de espesor. Esta elección del pavimento de la pista como del graderío establece una continuidad no sólo del material sino visual para el espectador, estableciendo además una relación más próxima con el juego.

La luz inunda para que el color flote en el ambiente y se cuele desde el exterior.

Han sido muchos los que a lo largo del tiempo han encontrado en el arco iris una fuente de inspiración para sus obra. Recordemos a Raymond Queneau en Exercices de style, 1947 o a Terencio Formenti en su libro Poesías llevadas por el viento.

En memoria de Concha

NO HE ENCONTRADO

UN FOLIO EN BLANCO

no he encontrado

un folio en blanco

pero he encontrado

un borde de noche

en esta oscuridad

he esculpido

con los sonidos

he dibujado

mis colores

he jugado

con la luz

he inventado

mi alegría.

Obra: Palacio de los Deportes de Arteixo
Autor: José Ramón Garitaonaindía de Vera
Equipo:  Montserrat Neira, Omar Curros.
Ingeniero estructural: Jorge Aragón Fitera.
Contratista: Construcciones Riotorto S.L.
Cliente: Concello de Arteixo.
Superficie proyecto: 1,527 m2
Superficie emplazamiento: 3,150 m2
Localización: Avenida de Arsenio Iglesias, Arteixo, A Coruña, Espain.
Fecha finalización: 2011.
Presupuesto: 2,293,128 milliones de Euros.
Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ www.garitaonaindia.com

+ premio
Primer premio concurso de ideas.

In a parcel with a regular and flat shape, with a river within its boundaries, stands the Arteixo Sport Center. To the North it faces the municipal pool, to the South is bounded with another parcel owned by the same Partial Plan. In West direction lies to the road known as “Travesia dos colexios” and this which provides access to the Sports cCenter. Finally the river sets the limits to the East.

At first sight, Arteixo appears as the clearly defined things do, denying some common places about oneself. Quick architectures which, despite all, stand the test of time.

The assigment of a unique building in a consolidated urban area, the configuration of the site, limits on the scope and the characteristics of a project, which use conforms their own position in the plan, leads us to a regular configuration without strindency to facilitate its operation.

The Sports Centers have an urban dimension relatively aggressive due to its scale. We propose a support area that wraps the main track to achieve the appropriate scale transition within the ambit.

Futhermore, these facilities are usually dark places, so we opt for a box beams structure in the longitudinal direction to the track, so that receives North light, optimal for the game, and South light nuanced through translucent polycarbonate in that box beams.

In another vein, following the path started long ago,Arteixo Sport Center arises as a rainbow, using this metaphor to explain the final result: the rainbow that amazes us, that comes and dazzles us with his presence and that leaves no one indifferent.

Therefore the material used for the facade is the U-glass overhead on wooden panels painted in colours.

Architectures is always designed for the user, which is the only possible way to reach its completion, its public use more domestic and why not, the always intrinsic illusions to the path laid out time ago, make the work is dye in all colors.

This is the most personal Project  because it wants to present an illusion: it’s like a dream and my journey.

The building stands on a concrete base that enhances the already lightweight facades; the color closing through the U-glass that surrounds it allows it to be visible during the day in a diffused way and nights throught some projectors indicating to the public when there are important events in the sports center, establishing beyond their own use directly relationship to the urban environment in which it sits.

We propose a courtyard in the longitudinal direction with the intention that the vegetation can enter in the building.

Take special relevance the terraces that can be accessed from the outside. These increases the capacity of sports center because from them you can also see the play área while are a outside balcony from where one sees Arteixo.

The structure of the service área is concrete, the floors of prefabricated slabs and fencing, also a concrete wall with plasterboard cladding and insulation. The structure was solved by parallel trusses on steel columns HEB-300. The metal structure reveals further the intrinsic carácter of the work in this case subject to a universo where color has filled all space.

As for the covers will be of three types. Practicable prefabrication concrete panels of 8 cm thick and not praticable, finished in stainless Steel dual finish autopotrected impermeable sheet.

For pavements, including bleachers, used industrial recycled oak parquet of 2.4 cm thick. This choice of runway pavement and the grandstand provides a continuity not only of the material also visual for the viewer, and establishing a closer relationship with the game.

Light floods for color loose in the environment and strain from the outside.

There have been many that over time have found in the rainbow a source of inspiration for their work. Remember to Raymond Queneau in Exercices of Style, 1947 or Terencio Formenti in his Poems book carried by the wind.

In memoriam Concha.

I HAVE NOT FOUND

A BLANK SHEET

I have not found

a blank sheet

but I found

an edge at night

in this darkness

I sculpted

with sounds

I have drawn

my colors

I have played

with light

I invented

my joy.

In memoriam Concha.

Work: Arteixo Sport Center

Author: José Ramón Garitaonaindía de Vera

Project Team:  Montserrat Neira, Omar Curros.

Structural Engineers: Jorge Aragón Fitera.

Contractor: Construcciones Riotorto S.L.

Clients: Arteixo City Council

Project Square Footage: 1,527 m2

Site Area: 3,150 m2

Location: Avenida de Arsenio Iglesias, Arteixo, A Coruña, Spain.

Completed: 2011.

Budget: 2,293,128 millions de Euros.

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ www.garitaonaindia.com

+ prize

The first prize compete of ideas.

Nunha parcela de forma regular e llana, cun río nos seus límites, levántase o polideportivo de Arteixo. Ao Norte limita coa piscina municipal; ao Sur queda delimitada con outra parcela pertencente ao mesmo Plan Parcial. En dirección Oeste sitúase o vial coñecido como Travesía dous colexios, sendo leste o que serve de acceso ao polideportivo. Finalmente o río pon os límites ao Leste.

A primeira vista a imaxe de Arteixo preséntase como as cousas definidas con nitidez e que desmenten algúns lugares comúns sobre un. Arquitecturas rápidas que aínda así aguantan o paso do tempo.

O encargo dun edifico singular na trama urbana consolidada, a configuración do emprazamento, os límites no ámbito de actuación e as características propias dun proxecto, cuxo uso conforma xa a súa propia disposición en planta, lévanos a unha formalización regular sen grandes estridencias para facilitar o seu funcionamento.

Os polideportivos teñen unha dimensión urbana relativamente agresiva debido á súa escala. Suscítase un área de apoio que arroupe á pista principal para establecer así a correcta escala na contorna.

Por outra banda este tipo de instalacións normalmente son escuras, por iso óptase por unha estrutura de vigas caixón en sentido longitudinal á pista, de tal forma que recibe a luz Norte, óptima para o xogo e a luz Sur matizada a través de policarbonatos traslúcidos en ditas vigas caixón.

Noutra orde de cousas e seguindo o camiño iniciado fai tempo, o polideportivo de Arteixo suscítase como un arco iris, valla a metáfora para explicar o seu resultado final: o arco iris que nos asombra, que aparece e céganos coa súa presenza e que a ninguén deixa indiferente.

Por todo iso o material que se utiliza para a fachada é o Ou-glass superpuesto aos paneles de madeira pintados de cores.

As Arquitecturas sempre pensadas para o usuario, único camiño posible para o seu formalización, o seu uso máis público que doméstico e por que non, as ilusións sempre intrínsecas ao camiño trazado fai tempo, fan que a obra tíngase de todas as cores.

Este é o proxecto máis persoal porque quere presentar unha ilusión: é como un soño e a miña viaxe.

O edificio levántase sobre un zócalo de hormigón que potencia as xa de seu liviás fachadas; o cerramiento de cor a través do Ou-glass que o envolve permite que sexa visible de día de xeito difuminada e pola noite a través duns proyectores que indican á poboación cando hai eventos importantes dentro do polideportivo, establecendo máis aló do seu propio uso unha relación directa coa contorna urbana onde se asenta.

Suscítase un patio en sentido longitudinal coa intención de que a vegetación poida introducirse no edificio.

Toman especial relevancia as terrazas ás que se pode acceder tamén desde o exterior. Estas aumentan a capacidade do polideportivo porque desde elas tamén se pode ver a área de xogo á vez que son un balcón ao exterior desde onde se albisca Arteixo.

A estrutura da zona de servizos é de hormigón, os forxados de losas prefabricadas e o cerramiento, un muro tamén de hormigón con trasdosado de cartón yeso e illamento. A estrutura resólvese con cerchas paralelas sobre alicerces de aceiro HEB-300. A estrutura metálica pon de manifesto aínda máis o carácter intrínseco da obra supeditada neste caso a un universo onde a cor encheu todo o espazo.

En canto ás cubertas serán de tres tipos. Transitable de paneles prefabricados de hormigón de 8 cm de espesor e non transitables, con acabado de chapa de aceiro inoxidable e con acabado de dobre lámina impermeable autopotregida.

Para os pavimentos, incluídas as gradas, utilízase parquet industrial reciclado de carballo de 2,4 cm de espesor. Esta elección do pavimento da pista como do chanzo establece unha continuidade non só do material senón visual para o espectador, establecendo ademais unha relación máis próxima co xogo.

A luz inunda para que a cor flote no ambiente e cóese desde o exterior.

Foron moitos os que ao longo do tempo atoparon no arco iris unha fonte de inspiración para as súas obra. Recordemos a Raymond Queneau en Exercices de style, 1947 ou a Terencio Formenti no seu libro Poesías levadas polo vento.

En memoria de Concha

NON ATOPEI

UN FOLIO EN BRANCO

non atopei

un folio en branco

pero atopei

un bordo de noite

nesta escuridade

hei esculpido

cos sons

debuxei

as miñas cores

xoguei

coa luz

inventei

a miña alegría.

Obra: Pazo dos Deportes de Arteixo

Autor: José Ramón Garitaonaindía de Vera

Equipo: Montserrat Neira, Omar Curros.

Inxeñeiro estructural: Jorge Aragón Fitera.

Contratista: Construcciones Riotorto S.L.

Cliente: Concello de Arteixo.

Superficie proxecto: 1,527 m2

Superficie emplazamento: 3,150 m2

Localización: Avenida de Arsenio Iglesias, Arteixo, A Coruña, Espain.

Data finalización: 2011.

Presuposto: 2,293,128 millóns de Euros.

Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ www.garitaonaindia.com

+ premio

Primeiro premio concurso de ideas.

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

2 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
2 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS