
En el año 2008, Lego presentó la Torre Sears de Chicago dentro de su línea «Architecture», primera obra de una serie que se desarrollaría en los años siguientes con el museo Guggenheim de Nueva York, la ópera de Sídney o tres viviendas paradigmáticas de la modernidad: la Casa de la Cascada de Frank Lloyd Wright, la Casa Farnsworth de Mies van de Rohe y la Villa Saboya de Le Corbusier.
La serie se dividió en dos categorías: «Arquitectos» e «Hitos», la primera englobando arquitecturas destacadas de la modernidad y la segunda monumentos, independientemente de su antigüedad. En ambos casos, el constructor podría elaborar una réplica a escala de la obra original, utilizando para ello las piezas tradicionales de la compañía.
Sin embargo, el origen de la serie se remonta a hace cincuenta años, cuando Godtfred Kirk Christiansen —entonces director de la compañía— decidió buscar nuevas formas de expansión del sistema Lego. La década de los cincuenta había supuesto el salto definitivo hacia el uso del plástico frente a la madera con la que habían comenzado y la concreción del sistema de ensamblaje mediante los conocidos ladrillos, cuya patente queda registrada en 1958. La gran aceptación popular que tenía el sistema y sus infinitas posibilidades con mínimos elementos lo convertían en un mundo por explorar y construir.
En Estados Unidos, al mismo tiempo, se estaba desarrollando el programa de las Case Study Houses, principalmente en torno a la ciudad de Los Ángeles. Promovido por John Entenza desde la revista Arts & Architecture, se llevó a cabo entre 1945 y 1966, implicando a un importante número de arquitectos entre los que figuraban Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig o Charles y Ray Eames.
Desde su inicio, el programa buscaba una nueva plástica para la vivienda americana. Cada arquitecto debía asumir la responsabilidad de diseñar una casa de bajo coste que se ajustara a la normativa de construcción vigente, que fuera capaz de repetirse con mínimas variaciones en otros lugares y que no se convirtiera en una «performance» individual.
En base a esas reglas de juego, se proyectaron treinta y seis prototipos, aunque no todos llegaron a hacerse realidad. Los arquitectos emplearon materiales donados por la industria y los combinaron de manera experimental, dando lugar a una rica y amplia variedad de viviendas. En alguna de ellas los autores fueron también sus habitantes, como sucedió en la casa Eames.
En 1962 Lego lanzó al mercado tres cajas denominadas «Modelos a Escala». Usando los mismos ladrillos que estaban triunfando en el mercado, ofrecían la posibilidad de diseñar una casa moderna. Junto a los elementos existentes se incorporaron piezas planas (cuya altura era un tercio del ladrillo) que permitían elaborar modelos más detallados.
La caja incluía un escalímetro y una retícula base, aproximando aún más el juego al trabajo del proyectista real. Las imágenes que se mostraban como inspiración podrían pertenecer perfectamente al programa de las Case Study Houses que se estaba desarrollando paralelamente, incluso en su cromatismo, que se reducía a piezas blancas, negras, grises, rojas y azules, además de las transparentes. A partir de ahí, el resultado quedaba abierto a los deseos del autor. El libro de instrucciones aún tardaría en llegar.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. febrero 2013

In the year 2008, Lego presented the Sears Towers of Chicago inside his line «Architecture», the first work of a series that would develop in the following years with the Guggenheim Museum of New York, Sídney’s opera or tthree paradigmatic modernity housings: the Fallingwater House of Frank Lloyd Wright, the Farnsworth House of Mies van de Rohe and the Villa Saboya of Le Corbusier.
The series divided in two categories: «Architects» and «Milestones», the first one including architectures distinguished from the modernity and second monuments, independently of his antiquity. In both cases, the builder might elaborate a reply to scale of the original work, using for it the traditional pieces of the company.
Nevertheless, the origin of the series goes back to fifty years ago, when Godtfred Kirk Christiansen —the director at the time of the company— decided to look for new forms of expansion of Lego system. The decade of the fifties had supposed the definitive jump towards the use of the plastic opposite to the wood with which they had begun and the concretion of the system of assembly by means of the acquaintances bricks, which patent remains registered in 1958. The great popular acceptance that had the system and his infinite possibilities with minimal elements were turning it into a world for exploring and to construct.
In The United States, at the same time, the program was developing of the Case Study Houses, principally concerning the city of Los Angeles. Promoted by John Entenza from the Arts & Architecture magazine, it was carried out between 1945 and 1966, implying an important number of architects between those that Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig or Charles y Ray Eames.
From his beginning, the program was looking for a new plastic arts for the American housing. Every architect had to assume the responsibility of designing a house of low cost that was adjusting to the regulation of in force construction, which was capable of repeating itself with minimal variations in other places and that was not turning into an individual «performance».
On the basis of these rules of game, thirty six prototypes were projected, though not they all managed to make real. The architects used materials donated by the industry and combined them in an experimental way, giving place to a rich and wide variety of housings. In someone of them the authors were also his inhabitants, since it happened in Eames House.
In 1962 Lego threw to the market three boxes so-called «Scale Models». Using the same bricks that were triumphing on the market, they were offering the possibility of designing a modern house. Close to the existing elements flat pieces joined (which height was a third of the brick) that more detailed models were allowing to elaborate.
The box was including an escalímetro and a reticle bases, bringing the game near furthermore to the work of the royal designer. The images that were appearing as inspiration might belong perfectly to the program Case Study Houses that was developing parallel, even in his chromatism, which was diminishing to white, black, gray, red and blue pieces, besides the transparent ones. From there, the result was remaining opened the desires of the author. The book of instructions still would be late in coming.
antonio s. río vázquez . architect
a coruña. february 2013

No ano 2008, Lego presentou a Torre Sears de Chicago dentro da sua línea «Architecture», primeira obra dunha serie que se desenrolaría nos anos siguentes co museo Guggenheim de Nova York, a ópera de Sídney utres paradigmáticas da modernidade: a Casa da Fervenza de Frank Lloyd Wright, a Casa Farnsworth de Mies van de Rohe e a Villa Saboya de Le Corbusier.
A serie dividiuse en dúas categorías: «Arquitectos» e «Fitos», a primeira englobando arquitecturas destacadas da modernidad e a segunda monumentos, independientemente da súa antigüidade. En ambos casos, o constructor podería elaborar unha réplica a escala da obra orixinal, utilizando para iso as pezas tradicionais da compañía.
Sen embargo, a orixe da serie remóntase a fai cincuenta anos, cando Godtfred Kirk Christiansen —entonces director da compañía— decidiu buscar novas formas de expansión do sistema Lego. A década dos cincuenta supuxo o salto definitivo hacia o uso do plástico frente a madeira coa que comenzaron e a concreción dosistema de ensamblaxe mediante os coñecidos ladrillos, cuia patente queda rexistrada en 1958. A gran aceptación popular que tiña o sistema e as suas infinitas posibilidades con mínimos elementos convertíano nun mundo por explorar e construir.
En Estados Unidos, o mesmo tempo, estábase desenvolvendo o programa das Case Study Houses, principalmente en torno a la cidade de Los Ángeles. Promovido por John Entenza dende a revista Arts & Architecture, levóuse a cabo entre 1945 e 1966, implicando a un importante número de arquitectos entre os que figuraban Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig o Charles y Ray Eames.
Dende o seu inicio, o programa buscaba unha nova plástica para a vivenda americana. Cada arquitecto debía asumir a responsabilidade de deseñar unha casa de baixo custo que se axustase á normativa de construción vigente, que fose capaz de repetirse con mínimas variacións noutros lugares e que non se convertese nunha «performance» individual.
En base a esas regras de xogo, proxectáronse trinta e seis prototipos, aínda que non todos chegaron a facerse realidade. Os arquitectos empregaron materiais doados pola industria e combináronos de xeito experimental, dando lugar a unha rica e ampla variedade de vivendas. Nalgunha delas os autores foron tamén os seus habitantes, como sucedeu na casa Eames.
En 1962 Lego lanzou o mercado tres caixas denominadas «Modelos a Escala». Usando os mesmos ladrillos que estaban triunfando no mercado, ofrecían a posibilidad de deseñar unha casa moderna. Xunto os elementos existentes incorporáronse pezas planas (cuia altura era un tercio do ladrillo) que permitían elaborar modelos más detallados.
A caixa incluía un escalímetro e unha retícula base, aproximando aínda máis o xogo ao traballo do proyectista real. As imaxes que se mostraban como inspiración poderían pertencer perfectamente ao programa de Case Study Houses que se estaba desenvolvendo paralelamente, ata no seu cromatismo, que se reducía a pezas brancas, negras, grises, vermellas e azuis, ademais das transparentes. A partir de aí, o resultado quedaba aberto aos desexos do autor. O libro de instrucións aínda tardaría en chegar.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. febreiro 2013




