InicioeventosLina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992

Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992

[:es]

Esta exposición es la primera en celebrarse en España sobre la sugestiva figura de Lina Bo Bardi (Roma, 1914 – São Paulo 1992) quien, formada como arquitecta en la Italia de los años treinta, llegó a Brasil en 1946 junto a su marido, el crítico y coleccionista de arte Pietro María Bardi, formando parte de la gran ola migratoria europea de la posguerra.

Lina se entusiasmó pronto con su nuevo país de acogida. Y con un dinamismo multifacético –como arquitecta, museógrafa, diseñadora, escritora, activista cultural y hacedora de exposiciones– se sumó a la renovación de las artes en Brasil, trabajando en el mismo eje de las complejas relaciones entre la modernidad y la tradición, la creación de vanguardia y las costumbres populares, la individualidad del artista moderno y el trabajo colectivo del pueblo.

Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Estudio preliminar. Esculturas practicables del Belvedere en el Museu Arte Trianon], 1968. Colección del Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donación del Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006 MASP.04442. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Foto: MASP
Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Estudio preliminar. Esculturas practicables del Belvedere en el Museu Arte Trianon], 1968. Colección del Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donación del Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006 MASP.04442. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Foto: MASP
Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992

El subtítulo de la exposición forma parte del eslogan («¿Tupí or not Tupí? That is the question«) del Manifiesto antropófago de Oswald de Andrade (1928), todo un ejemplo de apropiación caníbal de la famosa cita del Hamletshakesperiano. Y es que la llamada «antropofagia» brasileña de los años veinte, que puede ser considerada la revolución estética-ideológica más original de las vanguardias latinoamericanas, pretendió, en efecto, la deglución, absorción, asimilación y el replanteamiento de la cultura europea. Con ello, los artistas del Brasil buscaban hacer una digestión cultural que resultara en una identidad nacional y en un lenguaje que fuera a la vez moderno y genuinamente brasileño.

La exposición se plantea en continuidad con la muestra que la Fundación Juan March dedicó a Tarsila do Amaral (2009), en la que presentó el Brasil de los años veinte y treinta del siglo XX.

Lina Bo Bardi, consciente de que la antropofagia estaba en la base del movimiento tropicalista de los años 60 -que de algún modo ella misma compartió-, encarnó una suerte de antropofagia a la inversa. Para ella, también el Viejo Mundo, del que procedía, debía ser transformado por la mirada del Nuevo Mundo, en el que vivía, para dar paso a una nueva sociedad: a una suerte de «aristocracia del pueblo» (en sus palabras), de un pueblo nuevo, mezcla del europeo, el indio, el negro y el nativo del nordeste del país; un mundo cargado de sueños para un futuro mejor.

La exposición se plantea en continuidad con la muestra que la Fundación Juan March dedicó a Tarsila do Amaral (2009), en la que presentó el Brasil de los años veinte y treinta del siglo XX. Lina Bo Bardi compartió las inquietudes sociales de Tarsila do Amaral y luchó por darles respuesta, pasando a la acción a través de la arquitectura, los objetos y las acciones colectivas que articulan su obra. El objetivo de Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992 es presentar a Lina desde los tres lugares más conspicuos de su geografía (São Paulo, Salvador de Bahía y el Nordeste brasileño) y «contar», a través de su obra y de la de algunos de sus contemporáneos, el panorama artístico y cultural del Brasil de la segunda mitad del siglo XX.

El objetivo de esta exposición es presentar a Lina desde los tres lugares más conspicuos de su geografía: São Paulo, Salvador de Bahía y el Nordeste brasileño.

Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992
5 octubre, 2018 – 13 enero, 2019
Fundación Juan March
Madrid, España

[:gl]

Esta exposición é a primeira en celebrarse en España sobre a suxestiva figura de Lina Bo Bardi (Roma, 1914 – São Paulo 1992) quen, formada como arquitecta na Italia dos anos trinta, chegou a Brasil en 1946 xunto ao seu marido, o crítico e coleccionista de arte Pietro María Bardi, formando parte da gran onda migratoria europea da posguerra.

Lina entusiasmouse pronto co seu novo país de acollida. E cun dinamismo multifacético –como arquitecta, museógrafa, deseñadora, escritora, activista cultural e hacedora de exposicións– sumouse á renovación das artes en Brasil, traballando no mesmo eixo das complexas relacións entre a modernidade e a tradición, a creación de vangarda e os costumes populares, a individualidade do artista moderno e o traballo colectivo do pobo.

Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Estudio preliminar. Esculturas practicables del Belvedere en el Museu Arte Trianon], 1968. Colección del Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donación del Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006 MASP.04442. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Foto: MASP
Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Estudo preliminar. Esculturas practicables do Belvedere no Museu Arte Trianon], 1968. Colección do Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donación do Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006 MASP.04442. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Foto: MASP

O subtítulo da exposición forma parte do slogan («Tupí or not Tupí? That is the question«) do Manifesto antropófago de Oswald de Andrade (1928), todo un exemplo de apropiación caníbal da famosa cita do Hamletshakesperiano. E é que a chamada «antropofagia» brasileira dos anos vinte, que pode ser considerada a revolución estética-ideolóxica máis orixinal das vangardas latinoamericanas, pretendeu, en efecto, a deglución, absorción, asimilación e a reconsideración da cultura europea. Con iso, os artistas do Brasil buscaban facer unha dixestión cultural que resultase nunha identidade nacional e nunha linguaxe que fóra á vez moderno e xenuinamente brasileiro.

A exposición exponse en continuidade coa mostra que a Fundación Juan March dedicou a Tarsila do Amaral (2009), na que presentou o Brasil dos anos vinte e trinta do século XX.

Lina Bo Bardi, consciente de que a antropofagia estaba na base do movemento tropicalista dos anos 60 -que dalgún modo ela mesma compartiu-, encarnou unha sorte de antropofagia á inversa. Para ela, tamén o Vello Mundo, do que procedía, debía ser transformado pola mirada do Novo Mundo, no que vivía, para dar paso a unha nova sociedade: a unha sorte de «aristocracia do pobo» (nas súas palabras), dun pobo novo, mestura do europeo, o indio, o negro e o nativo do nordeste do país; un mundo cargado de soños para un futuro mellor.

A exposición exponse en continuidade coa mostra que a Fundación Juan March dedicou a Tarsila do Amaral (2009), na que presentou o Brasil dos anos vinte e trinta do século XX. Lina Bo Bardi compartiu as inquietudes sociais de Tarsila do Amaral e loitou por darlles resposta, pasando á acción a través da arquitectura, os obxectos e as accións colectivas que articulan a súa obra. O obxectivo de Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992 é presentar a Lina desde os tres lugares máis conspicuos da súa xeografía (São Paulo, Salvador de Baía e o Nordeste brasileiro) e «contar», a través da súa obra e da dalgúns dos seus contemporáneos, o panorama artístico e cultural do Brasil da segunda metade do século XX.

O obxectivo desta exposición é presentar a Lina desde os tres lugares máis conspicuos da súa xeografía: São Paulo, Salvador de Baía e o Nordeste brasileiro..

Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992
5 outubro, 2018 – 13 xaneiro, 2019
Fundación Juan March
Madrid, España

[:en]

This exhibition is the first to be held in Spain on the fascinating figure of Lina Bo Bardi (Rome, 1914 – São Paulo, 1992). Trained as an architect in Italy in the 1930s, she moved to Brazil in 1946 with her husband, the critic and art collector Pietro María Bardi, as part of the massive wave of post-war emigration from Europe.

Bo Bardi was soon captivated by her adopted country and through her multi-faceted, dynamic approach – as an architect, museographer, designer, writer, cultural activist and creator of exhibitions – she participated in the renewal of the arts in Brazil, working at the very heart of the complex relations between modernity and tradition, avant-garde creation and popular customs, the individuality of the modern artist and the collective work of the community.

Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Estudio preliminar. Esculturas practicables del Belvedere en el Museu Arte Trianon], 1968. Colección del Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donación del Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006 MASP.04442. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Foto: MASP
Lina Bo Bardi. Estudo preliminar. Esculturas practicáveis do Belvedere no Museu Arte Trianon [Preliminary Study. Workable sculptures from the Belvedere in the Museu Arte Trianon], 1968. Collection of the Museu de Arte de São Paulo Assis Chateaubriand. Donated by the Instituto Lina Bo e P.M. Bardi, 2006. © Instituto Lina Bo e P.M. Bardi / Photo: MASP

The exhibition’s subtitle is part of the phrase «Tupí or not Tupí? That is the question« which appears in the Cannibalist Manifesto by Oswald de Andrade (1928), and is a classic example of the appropriation of the famous quote from Shakespeare’s Hamlet. The so-called Brazilian «Cannibalism» of the 1920s, which can be considered the most original aesthetic-ideological revolution within the Latin American avant-gardes, aspired to the consumption, absorption, assimilation and rethinking of European culture. As such, artists in Brazil aimed to undertake a process of cultural digestion that would bring into being a national identity and a modern but at the same time authentically Brazilian language.

The exhibition is conceived as the continuation of the one that the Fundación Juan March devoted to Tarsila do Amaral (2009), which focused on Brazil in the 1920s and 1930s

Aware that Cannibalism lay at the base of the Tropicalist movement of the 1960s (with which she herself partly sympathised), Lina Bo Bardi embodied a type of reverse Cannibalism. For the artist, the Old World from which she came also had to be transformed through the gaze of the New World in which she lived in order to give rise to a new society: a type of «aristocracy of the people» (in her own words), a new people who would be a mixture of the European, the Amerindian, the black and the indigenous peoples of the north-east of the country: a world filled with dreams for a better future.

The exhibition is conceived as the continuation of the one that the Fundación Juan March devoted to Tarsila do Amaral (2009), which focused on Brazil in the 1920s and 1930s. Lina Bo Bardi shared Tarsila do Amaral’s social concerns and strove to find solutions to them, moving onto action through the architecture, objects and collective acts which articulate her work. The aim of Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brazil, 1946-1992 is to present this artist from the three most important geographical points of her activity (São Paolo, Salvador de Bahía and north-east Brazil) and through her work and that of some of her contemporaries to «recount» the artistic and cultural scene in Brazil in the second half of the 20th century.

The aim of this exhibition is to present this artist from the three most important geographical points of her activity: São Paolo, Salvador de Bahía and north-east Brazil.

Lina Bo Bardi: tupí or not tupí. Brasil, 1946-1992
October 5, 2018 – January 13, 2019
Fundación Juan March
Madrid, Spain

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS