IniciofaroLa lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta CodorniuA lúcida mirada Situacionista |...

[:es]La lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]A lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu[:en]The situation lucid look | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

La lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu
cartografía de Movimientos durante el año 1950 de una mujer residente en el burgués XVIe arrondissement de París. COMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

“Nos proponemos inventar nuevos escenarios en movimiento.(…)

La arquitectura es el modo más sencillo de articular el tiempo y el espacio, de modular la realidad, de hacer soñar. No se trata tan solo de articulaciones y modulaciones plásticas, expresiones de belleza pasajera, sino de una modulación influyente, que se inscribe en el eterno arco de los deseos y del progreso en el cumplimiento de los mismos.

La arquitectura del futuro será pues un medio de modificar las concepciones actuales del tiempo y del espacio. Será un medio de conocimiento y un medio de acción.

Los conjuntos arquitectónicos podrán ser modificados. Su aspecto cambiará en parte o totalmente según la voluntad de sus habitantes (…)

Ya hemos señalado la necesidad de construir situaciones como uno de los deseos básicos sobre los que será fundada la próxima civilización. Esta necesidad de creación absoluta ha estado siempre íntimamente asociada a la necesidad de jugar con la arquitectura, con el tiempo y con el espacio”. 1

Aunque sea difícil de creer, este texto fue escrito en 1953. Hoy, en el año 2013 podríamos asumirlo sin problemas, es radicalmente contemporáneo y todavía encontraría reparos académicos y teóricos al introducir descaradamente el vector tiempo en el corazón de lo arquitectónico. No hace tantos años que el concepto de flexibilidad, es decir la transformación del espacio físico de la arquitectura según las necesidades de sus habitantes a lo largo del tiempo, abrió la escena a nuevas estrategias proyectuales.

En octubre de ese año, la Internacional Letrista había asumido este informe sobre urbanismo de su autor Gilles Ivain, que constituyó un elemento decisivo en la nueva orientación seguida a partir de ese momento por la vanguardia experimental.2

La Internacional Situacionista fue fundada en 1957 por artistas y escritores que representaban a diferentes organizaciones de vanguardia. El germen de la IS se sitúa en la Internacional Letrista, el Movimiento internacional para una Bauhaus Imaginista y el Comité Psicogeográfico de Londres. Su influencia a lo largo de los últimos 50 años ha sido enorme y es especialmente relevante su papel conceptualmente avanzado a las convulsiones teóricas, retóricas y proyectuales de la década de los 60. El amplísimo abanico de reflexiones sobre arte, la espontaneidad, la ciudad y el espectáculo son decisivos en el germen de los movimientos contraculturales nacidos al otro lado del Atlántico y las revueltas del famoso mayo del 68.

Las críticas a la cultura consumista de la posguerra, al sofocante funcionalismo del urbanismo de posguerra y la lucidez como sus componentes radiografían un futuro que desde la perspectiva actual tiene un carácter prácticamente de revelación, contribuyen a generar el caldo de cultivo de la increíble explosión creativa de la década posterior, hasta hoy mismo.

Antes de la fundación oficial de la IS en Julio de 1957 la voz de estos sujetos de la subversión eran la circular Potlach (1954-1957) de la Internacional Letrista, la publicación surrealista belga Les Lèvres Nues (1954-1958), y la colección de ensayos Pour la forme: Èbauche d’une methodologie des arts (1958) de Asger Jorn.

Los principios fundamentales que en esencia se mantuvieron durante el periodo oficial de la Internacional Situacionista (1957-1972) hasta su autodisolución, e incluso más allá, ya de forma individual por algunos de sus componentes, formulan el apasionante rechazo de toda economía utilitaria, la comprensión de la ciudad como espacio de juego y autorrealización humana, y la fe en las posibilidades del espacio urbano para generar momentos de genuina participación democrática.

Para entender el punto de partida crítico de los miembros de la IS y más allá, el fondo del problema que activa de manera extraordinaria las reflexiones y propuestas de los futuros actores de los convulsos años 60, es especialmente relevante el plano publicado por Guy Ernest Debord en el articulo Théorie de la dérive3, donde de manera sintética y absolutamente reveladora Debord recoge el plano elaborado por M. Alibert y S. Antoine, colaboradores del sociólogo urbano Paul-Henry Combart de Lauwe en el que se muestra los movimientos durante el año 1950 de una mujer residente en el burgués XVIe arrondissement de París.4 (imagen que ilustra este post)

En el triángulo central del plano, el sujeto de estudio revela una lectura monotemática y homogeneizadora de su paisaje urbano compuesto por su propio domicilio en un vértice, las lecciones de piano en el otro y el lugar donde realiza los estudios en Ciencias Políticas. Para Debord describe este plano como un ejemplo de poesía moderna capaz de provocar reacciones emocionales agudas 5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

El plano ejemplifica la crisis a la que la sociedad está totalmente abocada. El espacio urbano se utiliza de manera racional, homogénea, incapaz de revertir en el sujeto una experiencia que vaya más allá de su cotidianeidad, condenado a una vida pequeño burguesa, a una totalización simple.

Esta lectura se inscribe en un posicionamiento crítico de mayor calado contra el capitalismo de masas, que surge del modelo del consumo de masas a partir de una demanda insaciable y conducida. Este consumo basado en deseos y no en necesidades condena al ciudadano a un ciclo cerrado de adquisición, consumo, rechazo, en una espiral sin fin.

Tan solo como apunte a la esencia del movimiento situacionista, Debord en la Sociedad del espectáculo,6 su libro más famoso, denuncia la mutación que el capitalismo hace del pensamiento por el espectáculo como sustrato ideológico de dominación. El espectáculo crea un presente perpetuo apoyado en el espejismo de la tecnología, en el que es posible la ocultación, el simulacro, la mentira. La ficción y la apariencia toman la delantera a la realidad.

Si bien es cierto que los niveles de desarrollo son dispares entre los diferentes países que durante los 60 y principios de los 70 van a ser zarandeados por estos movimientos, sí que es cierto que las bases sobre las que se asientan los acontecimientos de esa década están ya sólidamente arraigados.

Aún así, parece realmente extraordinario que tan pronto como este estado de la cuestión empieza a formalizarse, los Situacionistas, lúcidamente ya empiezan a contraproponer y actuar febrilmente, hasta convertirse en una referencia y una influencia a nivel mundial.

Su herencia es difícil de calcular, pero por otro lado es indudable. Durante los años 60, los textos Situacionistas se irán publicando en diferentes medios alternativos, su voz y sus propuestas se irán difundiendo en círculos especializados y de la mano de Debord, llegarán a Estados Unidos constituyéndose en términos históricos en un antecedente necesario para entender los convulsos años de las utopías.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2013

Notas
1 Ivain, Gilles, Teoría de la deriva y otros textos situacionistas sobre la ciudad, Actar y Museu Contemporani de Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudónimo de Ivan Chtcheglov. Texto publicado en 1953 y posteriormente en Internationale Situationniste núm.1 en junio de 1958.
2 El texto completo original se confeccionó a partir de dos estados sucesivos del manuscrito, con ligeras diferencias de redacción, conservados en los archivos de la Internacional Letrista, y posteriormente pasaron a ser los documentos 103 y 108 de los archivos Situacionistas. Internationale Situationniste núm. 1 junio de 1958, pp.15 a 20.
3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, Les Lèvres Nues num. 9, París, Noviembre 1956, pp. 6-13 traducido a una versión ligeramente distinta al inglés en Theory of the Derive, Situationist International Anthology. pp. 50-54. El contexto del concepto de psicogeografía y la teoría de la deriva situacionista es especialmente interesante en el ensayo de Thomas McDonough La deriva y el París situacionista publicado en el catálogo de la exposición Situacionistas, Editorial Actar y Museu d’Art Contemporani de Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.
4 El plano que elaboraron aparece como ilustración 6 como Paris et l’agglomération parisienne 1952 en CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.
5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.
6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

[:en]

Cartography of Movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVth Ie arrondissement of Paris

The lucid look Situacionism

“We propose to invent new scenes in movement.(…)

The architecture is the way simplest to articulate the time and the space, of modulating the reality, of making dream. It is not a question only of joints and plastic modulations, expressions of beauty passenger, but of an influential modulation, which registers in the eternal arch of the desires and of the progress in the fulfillment of the same ones.

The architecture of the future will be so a way of modifying the current conceptions of the time and of the space. It will be a way of knowledge and a way of action.

The architectural sets will be able to be modified. His aspect will change partly or totally according to the will of his inhabitants (…)

Already we have indicated the need to construct situations as one of the basic desires on which the near civilization will be founded. This need of absolute creation has been always intimately associated with the need to play with the architecture, with the time and with the space”. 1

Though it is difficult to believe, this text was written in 1953. Today, in the year 2013 we might assume it without problems, it is radically contemporary and still he would find academic and theoretical objections on having introduced shamelessly the vector time in the heart of the architectural thing. Not for so many years the concept of flexibility, that is to say the transformation of the physical space of the architecture according to the needs of his inhabitants throughout the time, opened the scene for new strategies proyectuales.

In October of this year, International Lyricist had assumed this report on urbanism of his author Gilles Ivain, who constituted a decisive element in the new orientation followed from this moment by the experimental forefront.2

The International Situacionista was founded in 1957 by artists and writers who were representing different organizations of forefront. The germ of the IS International Lyricist places in, the International Movement for a Bauhaus Imaginista and the Committee Psicogeográfico of London. His influence throughout last 50 years has been enormous and there is specially relevant his paper conceptual advanced to the theoretical, rhetorical convulsions and proyectuales of the decade of the 60. The most ample range of reflections on art, the spontaneity, the city and the spectacle are decisive in the germ of the alternative born movements to another side of the Atlantic Ocean and the revolts of the famous May, 68.

The critiques to the consumer culture of the postwar period, to the stifling funcionalismo of the urbanism of postwar period and the brilliancy like his components X-ray a future that from the current perspective has a character practically of revelation, help to generate the favorable environment of the incredible creative explosion of the later decade, up to this very day.

Before the official foundation of the IS in July, 1957 the voice of these subjects of the subversion they were the circular Potlach (1954-1957) of International Lyricist, the surrealistic Belgian publication They Lèvres Nues (1954-1958), and the collection of tests Pour forms her: Èbauche d’une methodologie des arts (1958) of Asger Jorn.

The fundamental beginning that in essence were kept during the official period of the International Situacionista (1957-1972) up to his autodissolution, and even beyond, already of individual form for some of his components, formulates the exciting rejection of any utilitarian economy, the comprehension of the city like space of game and autorrealización humanizes, and the faith in the possibilities of the urban space to generate moments of genuine democratic participation.

To understand the critical point of item of the members of the IS and beyond, the bottom of the problem that activates in an extraordinary way the reflections and offers of the future actors of the convulsed years 60, there is specially relevant the plane published by Guy Ernest Debord in the article Théorie de la dérive3, where in a synthetic way and absolutely rewatching Debord he gathers the plane elaborated by M. Alibert and S. Antoine, collaborators of the urban sociologist Lauwe’s Paul-Henry Combart in the one that shows himself the movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVIe arrondissement of It Give birth 4 (image that this post illustrates)

In the central triangle of the plane, the subject of study reveals a monothematic reading and homogeneizadora of his urban landscape composed by his own domicile in a vertex, the lessons of piano in other one and the place where it realizes the studies in Political Sciences. For Debord it describes this plane as an example of modern poetry capable of provoking emotional sharp reactions 5 though in this case, the emotional reaction is of indignation for the fact that beech people who lives hereby.

The plane exemplifies the crisis to which the company is totally doomed. The urban space is in use in a rational, homogeneous way, unable to end up as the subject an experience that goes beyond his ordinariness, reprobate to a life small burgess, to a simple totalización.

This reading registers in a critical positioning of major fret against the capitalism of masses, which arises from the model of the consumption of masses from an insatiable and led demand. This consumption based on desires and not in needs he condemns the citizen to a closed cycle of acquisition, consumption, rejection, in a spiral without end.

Only as note to the essence of the movement situacionista, Debord in the Company of the spectacle,6 his more famous book, denounces the mutation that the capitalism does of the thought for the spectacle as ideological substratum of domination. The spectacle creates a perpetual present rested on the mirage of the technology, in which there is possible the concealment, the sham, the lie. The fiction and the appearance take the forward to the reality.

Though it is true that the levels of development are unlike between the different countries that during the 60 and beginning of the 70 are going to be shaken by these movements, yes that is true that the bases on which they agree the events of this decade are already solidly deep-rooted.

Nonetheless, it seems to be really extraordinary that so prompt as this condition of the question starts formalizing, the Situacionistas, lucidly already they start counter proposing and acting feverishly, up to turning into a reference and it influences one worldwide.

His inheritance is difficult to calculate, but on the other hand it is undoubted. During the 60s, the texts Situacionistas will be published in different alternative means, his voice and his offers will be spreading in specialized circles and of Debord’s hand, will come to The United States being constituted in historical terms in a necessary precedent to deal the convulsed years of the Utopias.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect

Barcelona, april 2013

The image of the post is the cartography of Movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVIe arrondissement of Paris. COMBART OF LAUWE, Paul-Henry, Essais of sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, Paris, 1965. P. 50.

Notes

1 Ivain, Gilles, Theory of the drift and other texts situacionistas on the city, Actar and Museu Contemporani of Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudonymous of Ivan Chtcheglov. Text published in 1953 and later in Internationale Situationniste núm.1 in June, 1958.

2 The complete original text International Lyricist was made from two successive conditions of the manuscript, with light differences of draft, preserved in the files of, and later they happened to be the documents 103 and 108 of the files Situacionistas. Internationale Situationniste num. On June 1, 1958, pp.15 to 20.

3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, They Lèvres Nues num. 9, Paris, November, 1956, pp. 6-13 translated into a version lightly different in Theory of the Derive the English, Situationist International Anthology. pp. 50-54. The context of the concept of psicogeografía and the theory of the drift situacionista is specially interesting in Thomas McDonough’s test The drift and the Paris situacionista published in the catalogue of the exhibition Situacionistas, Publishing house Actar and Museu d’Art Contemporani of Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.

4 The plane that they elaborated appears as illustration 6 as Paris et l’agglomération parisienne 1952 in CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.

6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

5 s

[:gl]

Cartografía de Movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XV Ie arrondissement de París

A lúcida mirada Situacionista

“Propoñémonos inventar novos escenarios en movimiento.(…)

A arquitectura é o modo máis sinxelo de articular o tempo e o espazo, de modular a realidade, de facer soñar. Non se trata tan só de articulacións e modulacións plásticas, expresións de beleza pasaxeira, senón dunha modulación influente, que se inscribe no eterno arco dos desexos e do progreso no cumprimento destes.

A arquitectura do futuro será pois un medio de modificar as concepcións actuais do tempo e do espazo. Será un medio de coñecemento e un medio de acción.

Os conxuntos arquitectónicos poderán ser modificados. O seu aspecto cambiará en parte ou totalmente segundo a vontade dos seus habitantes (…)

Xa sinalamos a necesidade de construír situacións como un dos desexos básicos sobre os que será fundada a próxima civilización. Esta necesidade de creación absoluta estivo sempre intimamente asociada á necesidade de xogar coa arquitectura, co tempo e co espazo”. 1

Aínda que sexa difícil de crer, este texto foi escrito en 1953. Hoxe, no ano 2013 poderiamos asumilo sen problemas, é radicalmente contemporáneo e aínda encontraría reparos académicos e teóricos ao introducir descaradamente o vector tempo no corazón do arquitectónico. Non hai tantos anos que o concepto de flexibilidade, é dicir a transformación do espazo físico da arquitectura segundo as necesidades dos seus habitantes ao longo do tempo, abriu a escena a novas estratexias proyectuales.

En outubro dese ano, a Internacional Letrista asumira este informe sobre urbanismo do seu autor Gilles Ivain, que constituíu un elemento decisivo na nova orientación seguida a partir dese momento pola vangarda experimental.2

A Internacional Situacionista foi fundada en 1957 por artistas e escritores que representaban diferentes organizacións de vangarda. O xerme da IS sitúase na Internacional Letrista, o Movemento internacional para unha Bauhaus Imaginista e o Comité Psicogeográfico de Londres. A súa influencia ao longo dos últimos 50 anos foi enorme e é especialmente relevante o seu papel conceptualmente avanzado ás convulsións teóricas, retóricas e proyectuales da década dos 60. O amplísimo abano de reflexións sobre arte, a espontaneidade, a cidade e o espectáculo son decisivos no xerme dos movementos contraculturales nacidos ao outro lado do Atlántico e as revoltas do famoso maio do 68.

As críticas á cultura consumista da posguerra, ao sufocante funcionalismo do urbanismo de posguerra e a lucidez como os seus compoñentes radiografan un futuro que dende a perspectiva actual ten un carácter practicamente de revelación, contribúen a xerar o caldo de cultivo da incrible explosión creativa da década posterior, ata hoxe mesmo.

Antes da fundación oficial da IS en Xullo de 1957 a voz destes suxeitos da subversión eran a circular Potlach (1954-1957) da Internacional Letrista, a publicación surrealista belga Les Lèvres Nues (1954-1958), e a colección de ensaios Pour fórmea: Èbauche d’une methodologie deas arts (1958) de Asger Jorn.

Os principios fundamentais que en esencia se mantiveron durante o período oficial da Internacional Situacionista (1957-1972) ata a súa autodisolución, e mesmo máis alá, xa de forma individual por algúns dos seus compoñentes, formulan o apaixonante rexeitamento de toda economía utilitaria, a comprensión da cidade como espazo de xogo e autorrealización humana, e a fe nas posibilidades do espazo urbano para xerar momentos de xenuína participación democrática.

Para entender o punto de partida crítico dos membros da IS e máis alá, o fondo do problema que activa de xeito extraordinario as reflexións e propostas dos futuros actores dos convulsos anos 60, é especialmente relevante o plano publicado por Guy Ernest Debord no artigo Théorie de la dérive3, onde de xeito sintético e absolutamente revelador Debord recolle o plano elaborado por M. Alibert e S. Antoine, colaboradores do sociólogo urbano Paul-Henry Combart de Lauwe no que se mostra os movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XVIe arrondissement de París.4 (imaxe que ilustra este post)

No triángulo central do plano, o suxeito de estudo revela unha lectura monotemática e homogeneizadora da súa paisaxe urbana composta polo seu propio domicilio nun vértice, as leccións de piano no outro e o lugar onde realiza os estudos en Ciencias Políticas. Para Debord describe este plano como un exemplo de poesía moderna capaz de provocar reaccións emocionais agudas 5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

O plano exemplifica a crise á que a sociedade está totalmente abocada. O espazo urbano utilízase de xeito racional, homoxéneo, incapaz de reverter no suxeito unha experiencia que vaia máis alá da súa cotianeidade, condenado a unha vida pequeno burguesa, a unha totalización simple.

Esta lectura inscríbese nun posicionamento crítico de maior calado contra o capitalismo de masas, que xorde do modelo do consumo de masas a partir dunha demanda insaciable e conducida. Este consumo baseado en desexos e non en necesidades condena o cidadán a un ciclo pechado de adquisición, consumo, rexeitamento, nunha espiral sen fin.

Tan só como apunte á esencia do movemento situacionista, Sociedade do espectáculo,6 o seu libro máis famoso, denuncia a mutación que o capitalismo fai do pensamento polo espectáculo como substrato ideolóxico de dominación. O espectáculo crea un presente perpetuo apoiado no espellismo da tecnoloxía, no que é posible a ocultación, o simulacro, a mentira. A ficción e a aparencia toman a dianteira á realidade.

Se ben é certo que os niveis de desenvolvemento son dispares entre os diferentes países que durante os 60 e principios dos 70 van ser zarandeados por estes movementos, si que é certo que as bases sobre as que se asentan os acontecementos desa década están xa solidamente arraigados.

Aínda así, parece realmente extraordinario que tan pronto como este estado da cuestión empeza a formalizarse, os Situacionistas, lucidamente xa empezan a contrapropoñer e actuar febrilmente, ata converterse nunha referencia e unha influencia a nivel mundial.

A súa herdanza é difícil de calcular, pero por outro lado é indubidable. Durante os anos 60, os textos Situacionistas iranse publicando en diferentes medios alternativos, a súa voz e as súas propostas iranse difundindo en círculos especializados e da man de Debord, chegarán a Estados Unidos constituíndose en termos históricos nun antecedente necesario para entender os convulsos anos das utopías.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto

Barcelona, abril 2013

A imaxe do post é a cartografía de Movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XVIe arrondissement de París. COMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

Notas

1 Ivain, Gilles, Teoría da deriva e outros textos situacionistas sobre a cidade, Actar e Museu Contemporani de Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudónimo de Ivan Chtcheglov. Texto publicado en 1953 e posteriormente en Internationale Situationniste núm.1 en xuño de 1958.

2 O texto completo orixinal confeccionouse a partir de dous estados sucesivos do manuscrito, con lixeiras diferencias de redacción, conservados nos archivos da Internacional Letrista, e posteriormente pasaron a ser os documentos 103 e 108 dos arquivos Situacionistas. Internationale Situationniste núm. 1 xuño de 1958, pp.15 a 20.

3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, Les Lèvres Nues num. 9, París, Noviembre 1956, pp. 6-13 traducido a unha versión lixeiramente distinta o inglés en Theory of the Derive, Situationist International Anthology. pp. 50-54. O contexto do concepto de psicoxeografía e a teoría da deriva situacionista é especialmente interesante no ensaio de Thomas McDonough A deriva e o París situacionista publicado no catálogo da exposición Situacionistas, Editorial Actar e Museu d’Art Contemporani de Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.

4 O plano que elaboraron aparece como ilustración 6 como Paris et l’agglomération parisienne 1952 en CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.

6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

[:]

Miquel Lacasta Codorniu
Miquel Lacasta Codorniuhttps://axonometrica.wordpress.com/
Es cofundador en ARCHIKUBIK y también en @kubik - espacio multidisciplinario. Obtuvo un Ph.D. con honores (cum laude) en ESARQ Universitat Internacional de Catalunya UIC y también fue galardonado con el premio especial Ph.D (UIC 2012), M.arch en ESARQ Universitat Internacional de Catalunya, y se graduó como arquitecto en ETSAB Universitat Politècnica de Catalunya . Miquel es profesor asociado en ESARQ desde 1996. Anteriormente, fue profesor en Elisava y Escola LAI, y también en programas de postgrado en ETSAB y La Salle. Fue arquitecto en la oficina de Manuel Brullet desde 1989 desde 1995. Ha sido galardonado en "Taller Barcelona'96. El TGV, una oportunidad por estructurar la periferia ". Fue codirector del taller "Territorio Virtual, Límite Urbano" en ITSEM Guadalajara, México en 2000 y también codirector del taller "Ravalizar Barcelona" en ITSEM Guadalajara, México, y CCNY, Nueva York, EE. UU. En 2002, 2003 y 2004. Ganó el premio A + en 2010 por Sunion School en el Best Educational Building, The International Architecture Award 2008 en The Chicago Athenaeum por Colin's House y el primer premio en Corian Prize en 2006. Su obra ha sido expuesta en Barcelona , Madrid, Florencia, Cannes y en Le Pavillon de l'Arsenal en París. Varias publicaciones han sido reconocidas por su trabajo como Quaderns, ON, Arquitectura Plus, Piso, Arquitectura y Diseño, El País, ABC, La Vanguardia, Clarín, Sole 24 Ore, y otros. Recientemente realizó conferencias en ITSEM Guadalajara, México, Facolta di Architettura di l'Alghero, Italia, msa Münster School of Architecture, Münster Alemania, IBM Think Tank en París, Francia, y varias universidades y organizaciones en España. Recientemente fue galardonado con el ZAC RN5 en el concurso Vitry-sur-Seine, un Eco-distrito de 255 residencias sociales y privadas y una residencia de estudiantes en Ivry, y 32 apartamentos asistidos para personas mayores en Olesa de Montserrat.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS