[:es]
‘Invenciones: Nueva York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi‘ es el nuevo libro de José Juan Barba, un ensayo que indaga en las invenciones, dibujos, textos e ideas de Rem Koolhaas, Bernard Tschumi y el fantástico grabador italiano Giovanni Battista Piranesi, en busca de nuevas perspectivas que amplíen nuestra manera de ver, pensar y hacer arquitectura.
En ‘Invenciones: Nueva York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi’ José Juan Barba establece un discurso metalingüístico que explora la relación entre la obra y dibujos de G.B. Piranesi y la obra gráfica de dos de los máximos referentes de la arquitectura de nuestro tiempo, Rem Koolhaas y Bernard Tschumi.
Frente a las visiones puristas o científicas excluyentes, el autor busca presentar visiones contemporáneas, a veces retroactivas, y siempre más reales, complejas e integradoras de la Arquitectura, en las que se incluya a los espectadores, a los usuarios. En palabras del propio autor, este ensayo supone «la presentación de los lugares de la arquitectura frente a la arquitectura de los volúmenes».
El arquitecto, catedrático y académico Luis Fernández-Galiano prologa el libro con el ensayo «Cerebros negros», una interesante reflexión que parte del título de un ensayo de Marguerite Yourcenar, «Le cerveau noir de Piranèse», y que ayuda al lector a situarse en el complejo contexto en el que se enmarca la tesis. «Marguerite Yourcenar – la misma que describió a Piranesi como un ‘cerveau noir’ – replicaría que ‘l’oeuvre au noir’ no es sino la fórmula alquímica que permite perseguir la ‘Gran Obra’, y que esa ‘opus nigrum’ representa las pruebas que debe superar el espíritu en su proceso de liberación».
«Estos acordes finales de los años setenta fueron en efecto años de tránsito, y años en los cuales es posible imaginar una tensión entre la postmodernidad luminosa y liberal que extrae de Nolli sus herramientas formales de análisis, y que muchos abreviarían en la filiación teórica de Wittkower, Rowe y Eisenman; y una postmodernidad sombría y radical, fascinada por las Carceri de Piranesi tanto como por el surrealismo o los constructivistas, y que tendría en Koolhaas a su representante más articulado, y en Tschumi al mejor introductor del universo situacionista».
Extracto del prólogo de Luis Fernández-Galiano.
También la arquitecta Carmen Díez Medina introduce el libro con un prólogo que lleva por título «Creación de lugares»: «Por vez primera se publican conjuntamente las pocas láminas que Piranesi redibujó sobre las Carceri (1749 y 1761) junto con los dibujos preparatorios que las precedieron. Esta secuencia aproximativa en tres fases es intencionadamente utilizada por José Juan Barba, no tanto para presentar la interpretación del espacio desde el punto de vista del observador –o no solo– sino más bien para reivindicar el valor de la interpretación y crítica metalingüísticas a partir de la representación de las condiciones espaciales en las que viven los individuos privados de libertad».
«Especialmente interesante resulta la aportación de materiales inéditos procedentes del MoMA y de la Biblioteca Nacional de España, todos ellos debidamente referenciados en los capítulos correspondientes. Su publicación conjunta, junto a otros documentos hasta ahora dispersos, materializa este ambicioso intento por relacionar tres discursos que se presentan como tres metalenguajes. Con ello, el autor pretende superar los instrumentos más frecuentemente empleados para hablar de arquitectura hasta la década de los años ochenta y ofrecer una lectura personal, conceptual, compleja y caleidoscópica de la arquitectura contemporánea».
Extracto del prólogo de Carmen Díez Medina.
‘Invenciones’ fue el título de una exposición celebrada en Hannover en 1981, donde se aglutinaban, en torno a la obra de G. B. Piranesi, la obra gráfica de arquitectos cuyos dibujos no tenían la intención de reflejar la fase previa a la construcción sino la de establecer un discurso metalingüístico. La exposición pretendía identificar, en un momento de crisis, narrativas no textuales tan potentes como las del arquitecto veneciano, que fuesen capaces de plantear nuevas visiones de arquitectura.
Tres años antes de la exposición de Hannover, en 1978, se celebró el bicentenario de la muerte de Piranesi mostrándose dos formas diferenciadas de interpretar su obra: la meramente estilística y la que es más interesante, la metalingüística. En esos tres años es cuando se produce la publicación de dos obras que reflejan nuestra contemporaneidad: «Delirious New York» de Rem Koolhaas y «The Manhattan Transcripts» de Bernard Tschumi.
Al igual que lo hiciese Piranesi trasladándose de Venecia a Roma, estos dos arquitectos europeos se trasladaron desde Londres hacia la Roma de su tiempo, Nueva York, para desarrollar, exponer y presentar una nueva forma de entender la arquitectura contemporánea en un periodo de crisis e incertidumbre.
En Arquitectura cuando se han planteado miradas o discursos sobre lo ocurrido en esta década, en general se han presentado como procesos negativos, el final de la Modernidad o la consolidación de la desintegración estilística que da paso a los ‘post’. Este libro pretende presentar una vía diferente, alejada de prístinas visiones,o visiones científicas excluyentes para presentar visiones contemporáneas, aveces retroactivas y siempre más reales, complejas e integradoras, visiones de la Arquitectura que incluyen a los espectadores, a los usuarios. La presentación de los lugares de la arquitectura frente a la arquitectura de los volúmenes.
[:gl]
‘Invencións: Nova York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi’ é o novo libro de José Juan Barba, un ensaio que indaga nas invencións, debuxos, textos e ideas de Rem Koolhaas, Bernard Tschumi e o fantástico gravador italiano Giovanni Battista Piranesi, en busca de novas perspectivas que amplíen o noso xeito de ver, pensar e facer arquitectura.
En ‘Invencións: Nova York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi’ José Juan Barba establece un discurso metalingüístico que explora a relación entre a obra e debuxos de G.B. Piranesi e a obra gráfica de dous dos máximos referentes da arquitectura do noso tempo, Rem Koolhaas e Bernard Tschumi.
Fronte ás visións puristas ou científicas excluíntes, o autor busca presentar visións contemporáneas, ás veces retroactivas, e sempre máis reais, complexas e integradoras da Arquitectura, nas que se inclúa os espectadores, aos usuarios. En palabras do propio autor, este ensaio supón «a presentación dos lugares da arquitectura fronte á arquitectura dos volumes».
O arquitecto, catedrático e académico Luis Fernández-Galiano prologa o libro co ensaio «Cerebros negros», unha interesante reflexión que parte do título dun ensaio de Marguerite Yourcenar, » Le cerveau noir de Piranèse», e que axuda ao lector a situarse no complexo contexto no que se enmarca a tese. Marguerite Yourcenar – a mesma que describiu a Piranesi como un ‘cerveau noir’ – replicaría que ‘l’oeuvre au noir’ non é senón a fórmula alquímica que permite perseguir a ‘Grande Obra’, e que esa ‘opus nigrum’ representa as probas que debe superar o espírito no seu proceso de liberación».
«Estes acordes finais dos anos setenta foron en efecto anos de tránsito, e anos nos cales é posible imaxinar unha tensión entre a postmodernidade luminosa e liberal que extrae de Nolli as súas ferramentas formais de análise, e que moitos abreviarían na filiación teórica de Wittkower, Rowe e Eisenman; e unha postmodernidade sombría e radical, fascinada polas Carceri de Piranesi tanto como polo surrealismo ou os constructivistas, e que tería en Koolhaas ao seu representante máis articulado, e en Tschumi ao mellor introdutor do universo situacionista».
Extracto do prólogo de Luis Fernández-Galiano.
Tamén a arquitecta Carmen Díez Medina introduce o libro cun prólogo que leva por título «Creación de lugares»: «Por vez primeira publícanse conxuntamente as poucas láminas que Piranesi redebuxar sobre as Carceri (1749 e 1761) xunto cos debuxos preparatorios que as precederon. Esta secuencia aproximativa en tres fases é intencionadamente utilizada por José Juan Barba, non tanto para presentar a interpretación do espazo dende o punto de vista do observador -ou non só- senón máis ben para reivindicar o valor da interpretación e crítica metalingüísticas a partir da representación das condicións espaciais nas que viven os individuos privados de liberdade».
«Especialmente interesante resulta a achega de materiais inéditos procedentes do MoMA e da Biblioteca Nacional de España, todos eles debidamente referenciados nos capítulos correspondentes. A súa publicación conxunta, xunto a outros documentos ata agora dispersos, materializa este ambicioso intento por relacionar tres discursos que se presentan como tres metalinguaxes. Con iso, o autor pretende superar os instrumentos máis frecuentemente empregados para falar de arquitectura ata a década dos anos oitenta e ofrecer unha lectura persoal, conceptual, complexa e caleidoscópica da arquitectura contemporánea».
Extracto do prólogo de Carmen Díez Medina.
‘Invenciones’ foi o título dunha exposición celebrada en Hannover en 1981, onde se aglutinaban, en torno á obra de G. B. Piranesi, a obra gráfica de arquitectos cuxos debuxos non tiñan a intención de reflectir a fase previa á construción senón a de establecer un discurso metalingüístico. A exposición pretendía identificar, nun momento de crise, narrativas non textuais tan potentes como as do arquitecto veneciano, que fosen capaces de formular novas visións de arquitectura.
Tres anos antes da exposición de Hannover, en 1978, celebrouse o bicentenario da morte de Piranesi mostrándose dúas formas diferenciadas de interpretar a súa obra: a meramente estilística e a que é máis interesante, a metalingüística. Neses tres anos é cando se produce a publicación de dúas obras que reflicten a nosa contemporaneiade: «Delirious New York» de Rem Koolhaas» e «The Manhattan Transcripts» de Bernard Tschumi.
Ao igual que o fixese Piranesi trasladándose de Venecia a Roma, estes dous arquitectos europeos trasladáronse dende Londres cara á Roma do seu tempo, Nova York, para desenvolver, expoñer e presentar unha nova forma de entender a arquitectura contemporánea nun período de crise e incerteza.
En Arquitectura cando se formularon miradas ou discursos sobre o acontecido nesta década, en xeral se presentaron como procesos negativos, o final da Modernidade ou a consolidación da desintegración estilística que dá paso aos ‘ post ‘. Este libro pretende presentar unha vía diferente, afastada de prístinas visiones,o visións científicas excluíntes para presentar visións contemporáneas, aveces retroactivas e sempre máis reais, complexas e integradoras, visións da Arquitectura que inclúen os espectadores, aos usuarios. A presentación dos lugares da arquitectura fronte á arquitectura dos volumes.
[:en]
‘Inventions: New York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi’ is the new book by José Juan Barba, an essay which looks into the texts, inventions, drawings and ideas of Rem Koolhaas, Bernard Tschumi and the great Italian engraver Giovanni Battista Piranesi, in search of new perspectives which broaden the way we see, think y make Architecture.
On ‘Invenciones: Nueva York vs. Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, Piranesi’ José Juan Barba establishes a metaliguistic discourse which explores the relationship between the work and drawings by G.B. Piranesi and the graphic work of two of the most relevant architects of Cotemporary Architecture, Rem Koolhaas and Bernard Tschumi.
In contrast to pristine views and selective scientific approaches, the author seeks to present contemporary views of Architecture, sometimes retroactive, but always more complex, inclusive and nearer to reality and which include the observers, the users. In the author’s words, «a presentation of the Architecture of places, as opposed to the architecture of solids.»
Architect, professor and academician Luis Fernández-Galiano prefaces the book with the essay «Black Brains», a very interesting reflection based on the title of an essay by Marguerite Yourcenar, «Le cerveau noir de Piranèse», and which helps the reader to understand the complex context which surrounds the thesis. «Marguerite Yourcenar – the same one who described Piranesi as a ‘cerveau noir’ – would say that ‘l’oeuvre au noir’ is the necessary alchemical formula in order to pursue the ‘Great Work’, and that this ‘opus nigrum’ represents the tests which the spirit must overcome in its liberation process.»
«The late seventies were indeed years of change, and in which it is possible to imagine a great strain between a luminous and liberal Postmodernism which extracted its formal analysis tools from Nolli – many would shorten it to Wittkower, Rowe and Eisenman’s theoretical affiliation – and a sombre and radical Postmodernism, fascinated by Piranesi’s Carceri as much as by Surrealism or Constructivism, which would have Koolhaas as its most articulated representative and Tschumi as the one who introduced the situationist universe.»
Luis Fernández-Galiano.
In addition, architect Carmen Díez Medina introduces the book with a preface entitled «Creation of places»: «The few Carceri plates redrawn by Piranesi (1749 and 1761) are published here for the first time together with the preparatory drawings that preceded them. This rough sequence of three phases is intentionally used by José Juan Barba, not just to present an interpretation of space from the point of view of the observer – or not only – but rather to claim the value of interpretation and metalinguistic criticism based on the representation of the spatial conditions in which individuals who are deprived from freedom live.»
«The contribution of unpublished material from MoMA and the National Spanish Library is especially interesting, all of it well indexed in the corresponding chapters.Its joint publication, along with other documents hitherto scattered, materializes this ambitious attempt to relate three discourses that are presented as three meta-languages. In this way, the author seeks to overcome the instruments which are most frequently used to talk about architecture up until the eighties, and offer a personal, conceptual, complex and kaleidoscopic reading of contemporary architecture.»
Carmen Díez Medina.
‘Inventions’ was the title of an exhibition held in Hannover in 1981 which gathered together graphic work by different architects around the work of G.B. Piranesi. The drawings displayed here were not intended to reflect the pre-construction phase but to establish a metalinguistic discourse. The exhibition seeked to identify a non-textual narrative as powerful as the Venetian architect and able to suggest new points of view for architecture in a moment of crisis.
The bicentennial celebration of Piranesi’s death took place only three years before Hannover’s exhibition, in 1978. It revealed two different ways of understanding his work, a first approach that strictly referred to style and a second and more interesting metalinguistic interpretation. Besides, two of the books that best reflect our contemporaneity were published during this three-year period between both exhibitions: Delirious New York by Rem Koolhaas and The Manhattan Transcripts by Bernard Tschumi.
Just like Piranesi moved from Venezia to Rome, these two European architects went from London to the Rome of our time, Manhattan, in order to develop, exhibit and present a new way of understanding contemporary architecture in a time of crisis and uncertainty.
In Architecture, most of the views and discourses outlining what happened during this decade have been presented as negative processes: the end of Modernity or the consolidation of the stylistic disintegration that gave way to ‘Po-Mo’ or postmodernism. This book seeks to outline a different vision, far removed from pristine views and selective scientific approaches, that presents more contemporary views, sometimes retroactive and always more complex, inclusive and nearer to reality. Architecture visions which include the observers, the users. A presentation of the Architecture of places, as opposed to the architecture of solids.
[:]





