Será | Sergio de Miguel

Luis Pabón. Plano de metro en las estrellas. 2007.
Luis Pabón. Plano de metro das estrelas. 2007.

“Moitos anos despois, fronte ao pelotón de fusilamento, o coronel Aureliano Buendía había de lembrar aquela tarde remota en que o seu pai levóuno a coñecer o xeo”.

Cen anos de soidade. Gabriel García Márquez

Por algunha razón ou intuición tendemos a pensar adoptando có digos temporais. Detémonos na direcionalidade exacta que nos proporciona a experiencia do pasado, o aproveitamento do presente e o perfecionamento do futuro. Pero aínda que por puro discernimiento puidesen parecer estados mentais estancos e independentes, é palpable que nunca o son. Establecemos o presente con recorrentes guiños do pasado e posibilistas anhelos de futuro. Nada é estático e intemporal.

Non nos sería posible xulgar, avaliar, establecer, afirmar, sen localizar referencias puro temporais. Tanto pretéritas como futuras. Tanto é así que o noso quefacer como arquitectos é proxectar. Unha actividade que se detén en previr un futuro. A posibilidade dos feitos. Onde a realidade acomódase ao que pode e quere ser.

Se atendemos ao mago Borges cando razoa:

“a línea consta dun número infinito de puntos; o plano, dun número infinito de líneas; o volume, dun número infinito de planos; o hipervolumen, dun número infinito de volúmenes…”,

e somos capaces de recoñecer non sóo un evolucionado concepto do espazo, senón ademáis, unha nova maneira de sentir o tempo, quedasé superada a milenaria imaxe de Heráclito, na que o tempo se asemella a un ríou, lineal e invariable. Máis aún, se vemos no tempo unha calidade propia das presenzas, con todas as súas dimensións e unida ás súas características espaciais, estaremos ante unha máis precisa noción da realidade. Caeremos na conta de que o concepto tempo está inseparablemente ligado ás cousas.

Hai que recoñecer que merodeamos. Que deambulamos por un percorrido nunca predeterminado. Saíndo ao paso de bifurcacións e opcións que chaman constantemente nosa atención. Seleccionamos, gardamos, cazamos ou coleccionamos. Pero proseguimos. A corda sen fin. A miúdo o noso percorrido é circular. Moitas veces espiral. Procedendo a rodear progresivamente os nosos intereses sen apenas tocalos. Sen alteralos. Cultivando a actitude da eficiente paciencia. E sódescansámolo xunto ao noso obxectivo o tempo necesario para albiscar novos horizontes.

O movemento é e quere ser continuo. A concatenació n de accións e pensamentos paséanos polo feliz estado de alerta no que consumimos a nosa energía. A nosa vida. E é nese territorio de pasos perdidos, de sucesivos segmentos percorridos, onde nos atopamos cando queremos explicar a nosa existencia. Habitamos unha nube de puntos. Un lugar multidimensional de interconexións sen límites. Un espazo de mobilidade que substitúe as fronteiras por nós. Sen mapas.

Sostemos con insistencia que todo ademáis de ser significa. Mellor devandito, será

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, Xuño 2018
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,