[:es]
El hueco.
Aproximadamente 32 años atrás, en una visita a mi país y mi familia y hablando con el distinguido arquitecto cordobés «Togo» Díaz es que descubrí que se vendía un pasillo que era originalmente una servidumbre de paso para las casonas de la manzana. Él lo había usado como depósito para una de sus obras con vista al palacio de justicia y el paseo Sobremonte.

Para ese entonces yo vivía en Hong Kong y había visitado en varias ocasiones Japón, en donde descubrí el valor que los Asiáticos le dan a todos los espacios, pero en particular al «pequeño espacio” y como de ello logran algo «mágico». Con gran entusiasmo, una vez comprado, se lo mostré a mi padre quien, cuando lo vio por primera vez, pensó que su hijo estaba loco. Por suerte el viejo llego a vivir para ver la transformación que sufrió ese pasillo para convertirse en un hermoso loft. Siempre recuerdo su gran asombro y el orgullo con el que se lo mostraba a todos sus amigos:
“ojalá él pudiera hoy ver El Papagayo”.
Los años transcurrieron y el loft fue deteriorándose y se transformaba en algo cada vez menos rentable. A través de amigos conocí al chef Javier Rodríguez quien vivió y disfrutó varios años de Singapur, mi adoptado país. Entre vinos y charlas fue como la idea del actual Papagayo se formalizó.
El “Hueco”, como yo le llamo, sólo tiene 2.40 metros de ancho por 32 metros de largo y una altura de casi 7 metros. Originalmente tenía una losa de hormigón, muy poca luz y sus dos paredes eran de ladrillo visto que datan del 1870. La intención fue crear un sitio bañado de luz natural por lo cual el techo de hormigón se reemplazó por uno de vidrio, enfatizando así la gran altura del interior. Los espacios físicos requeridos eran los baños, la cocina (el espacio principal), la sala y arriba un privado y la oficina pensante de Javier. Todo esto requería la introducción de varios elementos técnicos como cables, caños, desagües, ventilación, etc… Para todo ello fue nuestra decisión utilizar sólo una pared, la que hoy vemos terminada en hormigón y así dejar intacta pared original de ladrillo. De esta forma creamos un contraste entre lo contemporáneo y lo antiguo. Esto estableció la posición de la cava y los baños, los cuales fueron cubiertos con madera, sin llegar a la losa y así crear un pequeño edificio dentro de otro.
La fachada fue concebida de manera muy simple enfatizando la altura del sitio. Mi colaborador de siempre y director técnico de mis obras en Argentina es el arquitecto Roberto Mansilla, quien hizo, de un sueño una realidad.
Obra: Restaurante El Papagayo
Autor: Ernesto Bedmar
Ubicación: Arturo M. Bas 69, Córdoba, Argentina
Año Proyecto: 2015
Dirección Técnica: Roberto Mansilla
Diseño de interiores: Lucía Roland – CAPÓ estudio
Obra de arte: “Bandada” de Santiago Lena
Fotografía: Wifre Meléndrez
+ bedmarandshi.com
[:gl]
O oco.
Aproximadamente 32 anos atrás, nunha visita ao meu país e a miña familia e falando co distinguido arquitecto cordobés «Togo» Díaz é que descubrín que se vendía un corredor que era orixinalmente unha servidume de paso para os casaróns da mazá. El usábao como depósito para unha das súas obras con vista ao palacio de xustiza e o paseo Sobremonte.

Para ese entón eu vivía en Hong Kong e visitara en varias ocasións Xapón, onde descubrín o valor que os Asiáticos lle dan a todos os espazos, pero en particular ao «pequeno espazo» e como diso logran algo «máxico».Con gran entusiasmo, unha vez comprado, mostreillo ao meu pai quen, cando o viu por primeira vez, pensou que o seu fillo estaba tolo. Por sorte o vello chego a vivir para ver a transformación que sufriu ese corredor para converterse nun fermoso loft. Sempre lembro o seu gran asombro e o orgullo co que llo mostraba a todos os seus amigos:
“oxalá el puidese hoxe ver O Papagaio”.
Os anos transcorreron e o loft foi deteriorándose e transformábase en algo cada vez menos rendible. A través de amigos coñecín ao chef Javier Rodríguez quen viviu e gozou varios anos de Singapura, o meu adoptado país. Entre viños e charlas foi como a idea do actual Papagaio formalizouse.
O “Oco”, como eu chámolle, só ten 2.40 metros de ancho por 32 metros de longo e unha altura de case 7 metros. Orixinalmente tiña unha laxa de formigón, moi pouca luz e as súas dúas paredes eran de ladrillo visto que datan do 1870.?A intención foi crear un sitio bañado de luz natural polo cal o teito de formigón substituíuse por un de vidro, salientando así a gran altura do interior. Os espazos físicos requiridos eran os baños, a cociña (o espazo principal), a sala e arriba un privado e a oficina pensante de Javier. Todo isto requiría a introdución de varios elementos técnicos como cables, caños, desaugadoiros, ventilación, etc… Para todo iso foi nosa decisión utilizar só unha parede, a que hoxe vemos terminada en formigón e así deixar intacta parede orixinal de ladrillo. Desta forma creamos un contraste entre o contemporáneo e o antigo. Isto estableceu a posición da cava e os baños, os cales foron cubertos con madeira, sen chegar á laxa e así crear un pequeno edificio dentro doutro.
A fachada foi concibida de maneira moi simple salientando a altura do sitio. O meu colaborador de sempre e director técnico das miñas obras en Arxentina é o arquitecto Roberto Mansilla, quen fixo, dun soño unha realidade.
Obra: Restaurante O Papagaio
Autor: Ernesto Bedmar
Emprazamento: Arturo M. Bas 69, Córdoba, Arxentina
Ano Proxecto: 2015
Dirección Técnica: Roberto Mansilla
Deseño de interiores: Lucía Roland – CAPÓ estudio
Obra de arte: “Bandada” de Santiago Lena
Fotografía: Wifre Meléndrez
+ bedmarandshi.com
[:en]
The hollow.
Approximately 32 years behind, in a visit to my country and my family and speaking with the distinguished architect native of Cordoba «Togo» Díaz it is that I discovered that there was sold a corridor that was originally a servitude of step for the casonas of the apple. He had used it as warehouse for one of his works with sight to the courthouse and the walk Sobremonte.

For this then I was living in Hong Kong and had visited in several occasions Japan, where I discovered the value that the Asians give him to all the spaces, but especially to the «small space» and since of it they achieve something «magic». With great enthusiasm, once bought, I showed it to my father who, when it saw it for the first time, thought that his son was mad. Thankfully the old man I manage to live to see the transformation that suffered this corridor to turn into a beautiful loft. Always I remember his great amazement and the pride with the one that was showing it to all his friends:
“I hope so! he could today see El Papagayo”.
The years passed and the loft was deteriorating and it was transforming in something less and less profitably. Across friends I knew the chef Javier Rodríguez who lived and enjoyed several years of Singapore, my adopted country. Between wines and chats it was like the idea of the current Papagayo was formalized.
The “Hollow”, since I call him, only has 2.40 meters of width per 32 meters of length and a height of almost 7 meters. Originally it had a slab of concrete, very few light and his two walls were of brick I dress that they date back of 1870. The intention was to create a site bathed of natural light for which the ceiling concrete was replaced by one of glass, emphasizing this way the great height of the interior. The physical needed spaces were the baths, the kitchen (the principal space), the room and there arrives the private one and Javier’s thinking office. All that was needing the introduction of several technical elements as cables, tubes, outlets, ventilation, etc… For all this it was our decision to use only a wall, which today we see finished in concrete and this way to leave intact original wall of brick.
The front was concebida in a very simple way emphasizing the height of the site. My collaborator of always and the technical director of my works in Argentina is the architect Roberto Mansilla, who did, of a dream a reality.
Work: Restaurant El Papagayo
Author: Ernesto Bedmar
Location: Arturo M. Bas 69, Córdoba, Argentine
Year Project: 2015
Technical direction: Roberto Mansilla
Interior design: Lucía Roland – CAPÓ estudio
Work of art: “Bandada” de Santiago Lena
Photography: Wifre Meléndrez
+ bedmarandshi.com
[:]


























Gracias por la publicación!