Mestres Modernos. Casto Fernández-Shaw

5 (100%) 1 vote

Conferencia dedicada ao arquitecto madrileño Casto Fernández-Shaw Iturralde (1896-1978) como parte do ciclo Mestres Modernos da Fundación Arquitectura COAM.

Con este ciclo quérese poñer de manifesto a importancia que o patrimonio arquitectónico contemporáneo ten para a sociedade do século XXI, a necesidade do seu recoñecemento social e do seu mantemento e conservación.

Fillo do escritor Carlos Fernández Shaw, que morreu cando Casto era un adolescente (1911), quedando a cargo do seu tío materno, Daniel Iturralde. Ingresou na Escola de Arquitectura en 1913, acabando a carreira con vinte e tres anos, como membro dunha promoción integrada por dezasete novos arquitectos. Entre o seu profesorado tivo a Ricardo Velázquez Bosco, director da Escola entre 1910-1918, Modesto López Otero e Antonio Palacios. En 1917 entrara xa no estudo de Antonio Palacios, para custearse os seus últimos dous anos de carreira. Con Palacios chegará logo a ser Xefe de delineación do Concurso de 1919 para a sede do Círculo de Belas Artes, que ao quedar deserto, foi por fin encargado a Antonio Palacios. Neste estudo coincidiría con Pedro Muguruza, co que realizou máis tarde o proxecto do Edificio Coliseum na Gran Vía madrileña, cun programa de teatro e vivendas de aluguer. Foi Antonio Palacios quen lle recomendou traballar cos irmáns Otamendi, que lle incluíron na súa Compañía Madrileña Urbanizadora, onde logrou unha praza de arquitecto en colaboración con Julián Otamendi, no proxecto duns dos edificios da Avenida Reina Vitoria (Edificios Titanic) e nunha barriada de hoteis.

No ano 1920 presenta na Exposición Nacional de Belas Artes de Madrid o Proxecto do Monumento á Civilización, premiado cunha terceira medalla de bronce.

Carlos Otamendi, encargoulle entón a presa O Salto nel Carpio (ao que en realidade só tiña que dar forma xa que o proxecto estaba feito), que concluíu en 1922. Abandonou a Compañía Madrileña Urbanizadora un ano despois. En 1925, na Exposición de Artes Decorativas e Industriais Modernas en París, chamoulle a atención o Pavillón da URSS do arquitecto Konstantín Mélnikov, exemplo de arquitectura constructivista.

En 1924 encárgaselle a Presa de Alcalá del Río e o Encoro do Encinarejo, e intervén na parte arquitectónica do Salto do Jándula. Outros edificios importantes son: os Edificios Titanic na Avenida de Raíña Vitoria, esquina á Glorieta de Catro Camiños (1919-21), da mencionada Compañía Madrileña Urbanizadora.

En 1927, incorpórase á Directiva da Sociedade Central de Arquitectos como contador; proxecta o Ateneo Mercantil de Valencia, en colaboración con J.M. Castell, e a nova igrexa de Tetuán das Vitorias. Todo iso quedou reflectido na enquisa sobre a arquitectura moderna do n.º 32 da revista A Gaceta Literaria.

A súa obra temperá máis importante é a gasolineira de Petróleos Porto Pí, na rúa de Alberto Aguilera n.º 18 dos bulevares madrileñosen 1927, que Carlos Flores considera unha das obras craves da Xeración do 25, da que o propio artífice di que non ten ningún estilo, nacendo o que el chamou “arquitectura enxeñería”, e que poñerá en práctica no seu anteproxecto para o concurso do Aeroporto de Barallas en 1929. Ao ano seguinte funda a revista Casaríos e Rañaceos (1930-1954), que chegará a sacar 80 números en dúas etapas interrompidas pola Guerra Civil española. Nela aténdese á arquitectura de vangarda, á arquitectura rural e á arquitectura do pasado. Ademais de ser un medio de expresión para o propio arquitecto para expoñer as súas ideas e publicar os seus proxectos. É elixido Vocal de Arquitectura da Xunta Directiva do Círculo de Belas Artes de Madrid, en 1930.

Tivo un lapso de tempo no que só se dedicou á construción do edificio Coliseum na Gran Vía de Madrid (1930-1933), realizado en colaboración con Pedro Muguruza. Entre 1934 e 1935 realiza o Edificio de Vivendas, na avenida de Menéndez Pelayo, obra exemplar do Racionalismo Madrileño que pecha o período anterior á Guerra Civil. Nesta mesma liña de pensamento mantívose despois da contenda, con arquitecturas antiaéreas e proxectos considerados futuristas, como a fachada do Banco Hispano de Edificación na Gran Vía de Madrid (1943-44), e o Mercado de San Fernando na rúa de Embaixadores.

Mesa redonda coa intervenciónde Félix Cabrero Garrido e Juan Carlos Rico Nieto.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: tv

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,