InicioobrasarquitecturaEscuela infantil en el Campus Universitario de Orense | Abalo Alonso ArquitectosEscola...

Escuela infantil en el Campus Universitario de Orense | Abalo Alonso ArquitectosEscola infantil no Campus Universitario de Ourense | Abalo Alonso ArquitectosInfantile school in the Orense University Campus | Abalo Alonso Arquitectos

Es posible que las cabañas entre los árboles hayan estado en el origen del proyecto. Puede que nuestros hórreos también. Añoramos esos momentos de juegos infantiles. La propia configuración del terreno nos acompaña; en medio del parque, aislados, entre árboles, terreno en pendiente…

El campus universitario de Ourense, al noreste de la ciudad, se encuentra dividido en dos partes por una avenida de seis carriles con alta intensidad de tráfico. La zona más urbana ocupa unas antiguas instalaciones militares reutilizadas como en tantos otros campus españoles. Al otro lado la situación es más de parque urbano.

Un proyecto de Mangado, parcialmente ejecutado, incide en este planteamiento; incluso con el soterramiento del vial para favorecer la integración entre ambos campus y de estos con la ciudad, un aumento significativo de la vegetación y un dibujo más orgánico de los recorridos. La pieza que nos ocupa es uno de los edificios previstos en el nuevo plan, y por ahora el único completado. Se añade a los ya existentes en esta zona.

La facultad de derecho y económicas, el mayor de todos ellos, con seis plantas y una impronta imponente. La biblioteca central, de Acxt. Las piscinas cubiertas, del propio Mangado y un centro estudiantil y administrativo de Manuel Gallego, todavía en fase de proyecto.

La guardería se plantea en una sola planta por razones de uso y accesibilidad. El acceso en el encuentro con el punto más alto del terreno, a modo de puente levadizo, pero fijo. Zaguán habilitado para dejar los carritos y cortavientos nos introducen en el edificio, que se organiza en cinco franjas funcionales paralelas. Una sala de usos varios reparte juego; hacia el norte, los espacios servidores, con acceso independiente; despacho, vestuario de personal, cocina y sala de instalaciones. Un primer filtro con roperos y aseos, aulas, y balcón-zona de juegos hacia el sur, dominando el campus universitario. Los cerramientos flexibles entre las aulas permiten diferentes posiciones, desde la total independencia entre ellas a la posibilidad de una sala conjunta. Los quiebros en planta, añadidos a los reflejos de algunos espejos y vidrios, y la utilización de materiales similares en el interior y exterior favorecen la sensación de amplitud, a pesar del ajustado tamaño del inmueble.

Cuatro pantallas de hormigón abujardado soportan el edificio. Llevan embebidas las instalaciones de abastecimiento de agua, pluviales, saneamiento, electricidad, telecomunicaciones y geotermia, tan significativa esta última en la ciudad de las Burgas. Dos losas horizontales, también de hormigón, resuelven suelo y techo. Se aprovechan los necesarios refuerzos estructurales para generar juegos volumétricos en las partes vistas, recuerdo de los soportes (“tornarratos”) de los hórreos gallegos. Así, las zonas de encuentro con las pantallas tienen mayor espesor, 60cm; 40cm la losa central y 20cm los vuelos perimetrales. Economía estructural traducida en formalización arquitectónica con reminiscencias autóctonas. La posición relativa del edificio genera en sección un espacio inferior abierto, de altura suficiente, susceptible de ser utilizado tanto en tiempo de lluvias como, sobre todo, en el habitualmente caluroso verano local.

El cerramiento de fachada es de bloques de arcilla aligerada de 19cm de espesor. El aislamiento se coloca por el interior, continuo, incluyendo suelo y techos. De esta forma se evitan puentes térmicos. Se remata con trasdosado de cartón yeso en los paramentos verticales, recrecido de mortero y linóleo en los suelos y falso techo acústico de virutas de madera pintado en el falso techo. La cubierta se refuerza con otra capa de aislamiento, esta vez por encima de la losa, con una solución constructiva más habitual. Y se remata con lascas de pizarra negra entre cintas que reproducen las quebradas divisiones interiores

Se revoca el exterior con mortero hidrófugo pintado de verde oscuro. Una celosía de madera de cedro tratada con una mano de lasur, también verde, envuelve toda la pieza. Potencia la abstracción de la pieza al actuar como un velo que unifica su imagen. Matiza tanto las partes ciegas como los diferentes tipos de huecos existentes, ventanas a haces interiores o exteriores, terraza, entrantes, patios….

La elección de la madera tiene que ver con su tala controlada, su poco peso, importante en este caso para no sobrecargar el vuelo precisamente en punta y su estabilidad ante los cambios de temperatura. El clima de Orense es continental, con saltos térmicos que llegan a alcanzar los 40º de diferencia entre verano e invierno, al contrario que la franja atlántica de Galicia, con un contraste menos acusado. Al tiempo que le confiere la imagen final al edificio colabora en su acondicionamiento, al actuar como parasol tanto en la parte ciega como en los diferentes huecos. Se reduce de esta forma el aporte solar a todo el cerramiento y se genera un filtro ventilado. Los huecos en planta, y sobre todo el patio central, facilitan la generación de ventilaciones cruzadas, no solo entre fachadas sino también con el suelo, que permiten la reducción de consumo energético artificial en verano. La buena orientación de las aulas actúa a la inversa en invierno, al favorecer el aporte solar. La situación de la terraza resulta así mismo interesante, con la combinación del vuelo de la cubierta, la estructura de soporte de la celosía, que permite la instalación de toldos en verano, pero también de juegos infantiles colgados y la propia celosía, con su contraste de luces y sombras. La parte inferior se protege con una barandilla de vidrio para evitar los peligros del posible contacto de los niños con un cerramiento de madera colocado en bruto, sin cepillar.

Se eligen los acabados en tonos verdes, color asociado con el relax, pero también con el parque en que nos encontramos. El arbolado seleccionado colabora con esta sensación. Un ejemplar por patio, esbeltos todos ellos, asomando sus copas por la cubierta. La sensación, a tres metros de altura, se asemeja a la que describíamos al inicio de la memoria, de juego entre los árboles. De hoja caduca, para reflejar el paso de las estaciones. La posición de alguno de ellos colabora también en la reducción del soleamiento directo. Se completa con otras especies la teórica parcela, sin solución de continuidad con el resto del parque.

Obra: Escuela infantil.
Situación: Campus universitario. Ourense, España.
Redacción: Proyecto 2009, fin de obra 2011.
Autores del proyecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto.
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.
Instalaciones: Fernando Gago. Ingeniero industrial.
Geotermia: Xeoaquis
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Promotor: Universidade de Vigo, Vicerreitoría de Ourense. Arquitecto Javier Suances.
Construcción: Construcciones Paraxe S. L. Jefe de obra Fernando Soengas.
Presupuesto total: 400.000,00 €
Superficie construida: 327 m2
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

It is possible that the cabins between the trees have been in the origin of the project. It is possible that our barns also. We long for these moments of infantile games. The own configuration of the area accompanies us; in the middle of the park, isolated, between trees, area in earring …

The university campus of Ourense, northeast of the city, finds  divided in two parts by an avenue of six lanes with high intensity of traffic. The most urban zone occupies some ancient military installations reutilizadas as in so many other Spanish campora. To the another side the situation is more than urban park.

A project of Mangado, partially executed, incide in this approach; even with the burial of the vial to favour the integration between both campora and of these with the city, a significant increase of the vegetation and a more organic drawing of the routes. The piece that occupies us is one of the planned buildings in the new plan, and for now the only completed. It adds  to the already existent in this zone.

The faculty of right and economic, the elder of all they, with six plants and a print imponente. The central library, of Acxt. The swimming pools covered, of the own Mangado and a studient centre and official of Manuel Gallego, still in phase of project.

The kindergarten poses  in an alone plant by reasons of use and accessibility. The access in the meeting with the highest point of the terrain, to way of bridge levadizo, but fixed. Zaguán Enabled to leave the carritos and cortavientos enter us in the building, that organises  in five functional bands parallel. A room of varied uses delivers game; to the north, the spaces servers, with independent access; dispatch, changing room of personnel, kitchen and room of installations. A first filter with roperos and aseos, classrooms, and balcony-zone of southward games, dominating the university campus. The flexible closings between the classrooms allow different positions, from the total independence between them to the possibility of a conjoint room. The dodges in plant, added to the reflections of some mirrors and glasses, and the utilisation of similar materials in the interior and external favour the feeling of amplitude, in spite of the adjusted size of the inmueble.

Four screens of concrete abujardado support the building. They take absorbed the facilities of water supply, rain, reparation, electricity, telecommunications and geothermics, so significant the latter in the city of the Burgas. Two horizontal slabs, also of concrete, solve soil and ceiling. They take advantage of the necessary structural reinforcements to generate volumetric games in the seen parts, recollection of the supports («tornarratos») of the Galician barns. This way, the zones of meeting with the screens have major thickness, 60cm; 40cm the central slab and 20cm the flights perimetrales. Structural economy translated in architectural formalization with autochthonous reminiscences. The relative position of the building generates in section a low opened space, of sufficient height, capable of being used so much in time of rains like, especially, in the habitually warm local summer.

The closing front is of blocks of clay lightened of 19cm of thickness. The isolation is placed by the interior, constant, including soil and ceilings. Of this form thermal bridges are avoided. Plaster is finished off with trasdosado of carton in the vertical paraments, re-grown of mortar and linoleum in the soils and false acoustic ceiling of shavings of wood identical with the false ceiling. The cover is reinforced by another cap of isolation, this time over the slab, by a more habitual constructive solution. And it is finished off by stone chips of black slate between tapes that reproduce the broken interior divisions.

The exterior is revoked by water-repellent identical mortar of dark green. A lattice of wood of cedar treated with a hand of lasur, also green, wraps the whole piece. It promotes the abstraction of the piece on having acted as a veil that unifies his image. It tints so much the blind parts like the different types of existing hollows, windows to interior or exterior faeces, terrace, inlets, courts ….

The choice of the wood has to see with his controlled felling, his little I weigh, importantly in this case not to overload the flight precisely in top and his stability before the changes of temperature. The climate of Orense is continental, with thermal jumps that manage to reach the 40 º of difference between summer and winter, unlike the Atlantic band of Galicia, with a less marked contrast. At the time that he awards the final image to the building he collaborates in his conditioning, on having acted as parasol so much in the part blocks up like in the different hollows. The solar contribution diminishes from this form to the whole closing and a drafty filter is generated. The hollows in plant, and especially the central court, facilitate the generation of crossed ventilations, not only between fronts but also with the soil, which they allow the reduction of energetic artificial consumption in summer.The good orientation of the classrooms acts inversely in winter, on having favored the solar contribution. The situation of the terrace turns out to be likewise interesting, with the combination of the flight of the cover, the structure of support of the lattice, which allows the installation of tents in summer, but also of infantile hung games and the own lattice, with his contrast of lights and shades. The low part is protected by a glass rail to avoid the dangers of the possible contact of the children with a closing of wood placed in brute, without brushing.

They are chosen ended in green tones, color associated with the relaxation, but also with the park in which we are. The selected woodland collaborates with this sensation. A copy for court, slender all of them, putting his glasses out for the cover. The sensation, to three meters of height, is alike the one that we were describing to the beginning of the memory, of game between the trees. Of expired leaf, to reflect the step of the stations. The position of someone of them collaborates also in the reduction of the direct soleamiento. The theoretical plot is completed by other species, without solution of continuity by the rest of the park.

Work: childish School.

Situation: university Campus. Ourense, Spain.

Editorial: Project 2009, end of work 2011.

Authors of the project: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Collaborators: Berta Peleteiro, architect.

Structure: Carlos Bóveda, architect.

Installations: Fernando Gago. Industrial engineer.

Geotermia: Xeoaquis

Technical architect: Francisco González Varela

Promoter: Universidade of Vigo, Vicerreitoría of Ourense. Architect Javier Suances.

Construction: Constructions Paraxe S. L. Boss of work Fernando Soengas.

Total budget: 400.000,00 €

Surface built: 327 m2

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

É posible que as cabanas entre as árbores estean na orixe do proxecto. Poida que os nosos hórreos tamén. Añoramos eses momentos de xogos infantís. A propia configuración do terreo acompáñanos; no medio do parque, illados, entre árbores, terreo en pendente…

O campus universitario de Ourense, ao noreste da cidade, atópase dividido en dous partes por unha avenida de seis carriles con alta intensidade de tráfico. A zona máis urbana ocupa unhas antigas instalacións militares reutilizadas como en tantos outros campus españois. Alén a situación é máis de parque urbano.

Un proxecto de Mangado, parcialmente executado, incide nesta formulación; ata co soterramiento do vial para favorecer a integración entre ambos campus e destes coa cidade, un aumento significativo da vegetación e un debuxo máis orgánico dos percorridos. A peza que nos ocupa é un dos edificios previstos no novo plan, e por agora o único completado. Engádese aos xa existentes nesta zona.

A facultade de dereito e económicas, o maior de todos eles, con seis plantas e unha impronta imponente. A biblioteca central, de Acxt. As piscinas cubertas, do propio Mangado e un centro estudiantil e administrativo de Manuel Galego, aínda en fase de proxecto.

A guardería suscítase nunha soa planta por razóns de uso e accesibilidad. O acceso no encontro co punto máis alto do terreo, a modo de ponte levadizo, pero fixo. Zaguán habilitado para deixar os carritos e cortavientos introdúcennos no edificio, que se organiza en cinco franxas funcionales paralelas. Unha sala de usos varios reparte xogo; cara ao norte, os espazos servidores, con acceso independente; despacho, vestuario de persoal, cociña e sala de instalacións. Un primeiro filtro con roupeiros e aseos, aulas, e balcón-zona de xogos cara ao sur, dominando o campus universitario. Os cerramientos flexibles entre as aulas permiten diferentes posicións, desde a total independencia entre elas á posibilidade dunha sala conxunta. Os quiebros en planta, engadidos aos reflexos dalgúns espellos e vidros, e a utilización de materiais similares no interior e exterior favorecen a sensación de amplitud, a pesar do axustado tamaño do inmueble.

Catro pantallas de formigón abujardado soportan o edificio. Levan embebidas as instalacións de abastecemento de auga, pluviales, saneamiento, electricidade, telecomunicaciones e geotermia, tan significativa esta última na cidade das Burgas. Dous losas horizontales, tamén de hormigón, resolven chan e teito. Aprovéitanse os necesarios refuerzos estructurales para xerar xogos volumétricos nas partes vistas, recordo dos soportes (“tornarratos”) dos hórreos galegos. Así, as zonas de encontro coas pantallas teñen maior espesor, 60cm; 40cm a losa central e 20cm os voos perimetrales. Economía estructural traducida en formalización arquitectónica con reminiscencias autóctonas. A posición relativa do edificio xera en sección un espazo inferior aberto, de altura suficiente, susceptible de ser utilizado tanto en tempo de choivas como, sobre todo, no habitualmente caluroso verán local.

O cerramento de fachada é de bloques de arcilla alixeirada de 19cm de espesor. O illamento colócase polo interior, continuo, incluíndo chan e teitos. Desta forma evítanse pontes térmicos. Remátase con trasdosado de cartón yeso nos paramentos verticais, recrecido de mortero e linóleo nos chans e falso teito acústico de virutas de madeira pintado no falso teito. A cuberta refórzase con outra capa de illamento, esta vez por encima da losa, cunha solución constructiva máis habitual. E remátase con lascas de pizarra negra entre cintas que reproducen as crebadas divisións interiores.

Revógase o exterior con mortero hidrófugo pintado de verde escuro. Unha celosía de madeira de cedro tratada cunha man de lasur, tamén verde, envolve toda a peza. Potencia a abstracción da peza ao actuar como un veo que unifica a súa imaxe. Matiza tanto as partes cegas como os diferentes tipos de ocos existentes, fiestras a fas interiores ou exteriores, terraza, entrantes, patios….

A elección da madeira ten que ver coa súa talla controlada, o seu pouco peso, importante neste caso para non sobrecargar o voo precisamente en punta e a súa estabilidade ante os cambios de temperatura. O clima de Orense é continental, con saltos térmicos que chegan a alcanzar os 40º de diferenza entre verán e inverno, ao contrario que a franxa atlántica de Galicia, cun contraste menos acusado. Á vez que lle confire a imaxe final ao edificio colabora no seu acondicionamiento, ao actuar como parasol tanto na parte cega como nos diferentes ocos. Redúcese desta forma o aporte solar a todo o cerramiento e xérase un filtro ventilado. Os ocos en planta, e sobre todo o patio central, facilitan a xeración de ventilaciones cruzadas, non só entre fachadas senón tamén co chan, que permiten a redución de consumo energético artificial no verán. A boa orientación das aulas actúa á inversa no inverno, ao favorecer o aporte solar. A situación da terraza resulta así mesmo interesante, coa combinación do voo da cuberta, a estrutura de soporte da celosía, que permite a instalación de toldos no verán, pero tamén de xogos infantís colgados e a propia celosía, co seu contraste de luces e sombras. A parte inferior protéxese cunha barandilla de vidro para evitar os perigos do posible contacto dos nenos cun cerramiento de madeira colocado en bruto, sen cepillar.

Elíxense os acabados en tons verdes, cor asociada co relax, pero tamén co parque en que nos atopamos. O arbolado seleccionado colabora con esta sensación. Un exemplar por patio, esveltos todos eles, asomando as súas copas pola cuberta. A sensación, a tres metros de altura, aseméllase á que describiamos ao comezo da memoria, de xogo entre as árbores. De folla caduca, para reflectir o paso das estacións. A posición dalgún deles colabora tamén na redución do soleamiento directo. Complétase con outras especies a teórica parcela, sen solución de continuidade co resto do parque.

Obra: Escuela infantil.

Situación: Campus universitario. Ourense, España.

Redacción: Proxecto 2009, fin de obra 2011.

Autores del proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto.

Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.

Instalacións: Fernando Gago. Inxeñeiro industrial.

Xeotermia: Xeoaquis

Arquitecto técnico: Francisco González Varela

Promotor: Universidade de Vigo, Vicerreitoría de Ourense. Arquitecto Javier Suances.

Construcción: Construcciones Paraxe S. L. Xefe de obra Fernando Soengas.

Presuposto total: 400.000,00 €

Superficie construida: 327 m2

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1 COMENTARIO

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1 Comment
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Premio
A+ al mejor proyecto de Arquitectura de Edificios para la Educación:
Abalo Alonso Arquitectos por la Escuela infantil en el Campus
Universitario de Ourense.
El público profesional elige los ganadores de los IV Premios Arquitectura Plus
Terradas Arquitectes, Abalo Alonso
Arquitectos, Ferrer Forés Arquitectos, Sol89, Ramon Esteve, Ruisanchez
Arquitectes, Ripoll Tizón Arquitectos y H arquitectes + dataAE han sido
los ganadores en las diferentes categorías de este certamen organizado
por Grupo Vía en el Top City del Hotel Princesa Sofía de Barcelona.

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS