[:es]
El poeta argentino se preguntaba sobre sus contemporáneos, estableciendo condiciones y modos de coexistencia más allá de un tiempo y de una época: ¿quiénes son mis contemporáneos? se decía. La pregunta despierta enorme interés, más aún en el momento actual, un presente desplazado y especulativo en el que la etiqueta «contemporáneo» se presenta como fiel acompañante de las más edulcoradas felonías: les propongo indagar desde su buscador favorito cualquier cosa seguida del adjetivo -contemporáneo- y comprobarán que lo expresado aquí no responde a exageración o desatino, especialmente si se buscan imágenes tecleando (en dos palabras como diría el torero) arquitectura contemporánea.
En la imagen Oíza toma algunos apuntes en las ruinas del Partenón en Atenas, pero no como el que registra el estado de un cadáver, sino más bien como quien busca el principio de un orden, una sustancia arquitectónica que habitara a través del tiempo y la cultura:
«Estoy más cerca de Alberti y de Palladio que los jóvenes».1
Como si los dos maestros del Renacimiento fueran en realidad sus contemporáneos más cercanos. Otros como Sou Fujimoto han trabajado en los últimos años sobre una contemporaneidad suspendida, un futuro primitivo en el que la arquitectura se presenta como un estadio de la memoria:
«Siento que existo en un mundo en el cual todo -desde los albores de la civilización, el antiguo Egipto, incluso la modernidad y lo contemporáneo- continúa fluyendo de forma paralela. […] Hacer arquitectura es diseñar ruinas con meticulosidad».2
La ruina puede representar el final, pero también el origen, de la arquitectura. Tal vez lo contemporáneo constituya un estado de inmanencia, una colección de valores y afinidades electivas capaces de trascender, parafraseando a Warhol, nuestros quince minutos de fama.
«Siempre puede uno encontrar contemporáneos en cualquier lugar del tiempo…».3
La voz narrativa de Eduardo Galeano nos propone un tejido humano Universal y conjuntivo, una genealogía siempre atenta al mundo y sus virajes, un principio fundacional de una cultura anterior incluso a la palabra. Conviene no confundir los destellos de lo fugaz, con los fluidos poderosos que conectan a los Hombres y sus contemporáneos.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Septiembre 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Fco. Javier Sáenz de Oíza, revista El Croquis n.32-33, pág. 18.
2 Sou Fujimoto, revista El Croquis n.151, págs. 18 y 213.
3 «…y compatriotas en cualquier lugar del mundo». Eduardo Galeano. El libro de los abrazos, Madrid, Siglo XXI, 2012, pág. 231.[:gl]
O poeta arxentino preguntábase sobre os seus contemporáneos, establecendo condicións e modos de coexistencia máis aló dun tempo e dunha época: quen son os meus contemporáneos? dicíase. A pregunta esperta enorme interese, máis aínda no momento actual, un presente desprazado e especulativo no que a etiqueta «contemporáneo» preséntase como fiel acompañante das máis edulcoradas felonías: propóñolles indagar desde o seu buscador favorito calquera cousa seguida do adxectivo -contemporáneo- e comprobarán que o expresado aquí non responde a esaxeración ou desatino, especialmente se se buscan imaxes tecleando (en dúas palabras como diría o toureiro) arquitectura contemporánea.
Na imaxe Oíza toma algúns apuntamentos nas ruínas do Partenón en Atenas, pero non como o que rexistra o estado dun cadáver, senón máis ben como quen busca o principio dunha orde, unha sustancia arquitectónica que habitase a través do tempo e a cultura:
«Estou máis preto de Alberti e de Palladio que os mozos».1
Coma se os dous mestres do Renacemento fosen en realidade os seus contemporáneos máis próximos. Outros como Sou Fujimoto traballaron nos últimos anos sobre unha contemporaneidad suspendida, un futuro primitivo no que a arquitectura se presenta como un estadio da memoria:
«Sinto que existo nun mundo no cal todo -desde os albores da civilización, o antigo Exipto, incluso a modernidade e o contemporáneo- continúa fluíndo de forma paralela. […] Facer arquitectura é deseñar ruínas con meticulosidade».2
A ruína pode representar o final, pero tamén a orixe, da arquitectura. Talvez o contemporáneo constitúa un estado de inmanencia, unha colección de valores e afinidades electivas capaces de transcender, parafraseando a Warhol, os nosos quince minutos de fama.
«Sempre pode un atopar contemporáneos en calquera lugar do tempo…».3
A voz narrativa de Eduardo Galeano proponnos un tecido humano Universal e conjuntivo, unha xenealoxía sempre atenta ao mundo e as súas viraxes, un principio fundacional dunha cultura anterior mesmo á palabra. Convén non confundir os escintileos do fugaz, cos fluídos poderosos que conectan aos Homes e os seus contemporáneos.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Setembro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Fco. Javier Sáenz de Oíza, revista El Croquis n.32-33, páx. 18.
2 Sou Fujimoto, revista El Croquis n.151, páxs. 18 e 213.
3 «…e compatriotas en cualquera lugar do mundo». Eduardo Galeano. El libro de los abrazos, Madrid, Siglo XXI, 2012, pág. 231.[:en]
The Argentine poet was wondering on his contemporary ones, establishing conditions and manners of coexistence beyond a time and an epoch: those who are my contemporary? It was said. The awake enormous question interest, even more in the current moment, a displaced and speculative present in which the label «contemporary» appears as faithful accompanist of the most sweetened felonies: I propose them to investigate from his favorite seeker any thing followed by the adjective – contemporary – and they will verify that the expressed here does not answer to exaggeration or mistake, specially if images are looked being bad (in two words as the bullfighter would say) contemporary architecture.
In the image Oíza it takes some notes in the ruins of the Parthenon in Athens, but not as the one that registers the condition of a corpse, but rather as whom it looks for the beginning of an order, an architectural substance that he was living across the time and the culture:
«I am more near Alberti and Palladio that the young persons».1
As if both teachers of the Renaissance were actually his contemporary nearest ones. Others as Sou Fujimoto have been employed in the last years on a suspended contemporaneousness, a primitive future at the one that the architecture appears as a stadium of the memory:
Como si los dos maestros del Renacimiento fueran en realidad sus contemporáneos más cercanos. Otros como Sou Fujimoto han trabajado en los últimos años sobre una contemporaneidad suspendida, un futuro primitivo en el que la arquitectura se presenta como un estadio de la memoria:
«I feel that I exist in a world in which everything – from the whiteness of the civilization, the former Egypt, even the modernity and the contemporary thing – continues flowing of parallel form. […] To do architecture it is to design ruins with meticulousness».2
The ruin can represent the end, but also the origin, of the architecture. Maybe the contemporary thing constitutes a condition of immanence, a collection of values and elective affinities capable of coming out, paraphrasing Warhol, our fifteen minutes of reputation.
«Always one can find contemporary in the any place of the time…».3
Eduardo Galeano‘s narrative voice proposes us a human Universal and conjunctive fabric, a genealogy always attentive to the world and his turns, a beginning fundacional of a previous culture even to the word. It suits not to confuse the sparkles of the fleeting thing, with the powerful fluids that connect to the Men and his contemporary ones.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. September 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 Fco. Javier Sáenz de Oíza, El Croquis n.32-33, page 18.
2 Sou Fujimoto, El Croquis n.151, pages. 18 and 213.
3 «… And compatriots in any place of the world». Eduardo Galeano. El libro de los abrazos, Madrid, Siglo XXI, 2012, page. 231.[:]




