[:es]
«En el ballet las bailarinas danzan comúnmente sobre las puntas de sus pies. A primera vista este comportamiento parece tanto artificial como sin sentido. Para entender un aspecto tan importante del ballet uno debe investigar la naturaleza y el significado de lo vertical en la vida humana.»
Lo vertical: principio fundamental de la danza clásica (1926) Akim Liuvovich Volynsky
En la lejana África de hace siete millones de años los primeros homínidos, nuestros antepasados más remotos, tuvieron que enfrentarse a un cambio climático extremo. A un calentamiento medioambiental de escala global que produjo como consecuencia una paulatina y severa disminución de la masa forestal. El hábitat natural, principalmente arbóreo, se transformó entonces de forma significativa, formándose en poco tiempo un paisaje de grandes e inseguros espacios abiertos.
Los vestigios encontrados permiten concluir que ante tan importante desafío vital aquellos primeros primates cuadrúpedos, aquellos que no tuvieron más remedio que descender de los árboles y adaptarse al rigor de las extensas superficies para seguir viviendo, optaron de manera instintiva por cambiar su postura frente al medio y empezaron a caminar erguidos sobre la tierra.
Aquellos supervivientes consiguieron evolucionar, quién sabe si por azar o por necesidad, gracias a un nuevo y eficaz modo de enfrentarse al mundo; abandonaron la horizontal y se transformaron en seres verticales, dieron el gran salto a la bipedestación.
De hecho se ha podido comprobar que la posición bípeda resultó ser muy conveniente en tan vulnerables condiciones de vida.
La nueva presencia vertical les facilitó otear el horizonte por encima de la vegetación en busca de refugio o depredadores. Les permitió, a su vez, que los diferentes individuos tuvieran la oportunidad de transportar instrumentos y objetos, o incluso a sus crías, con las manos, liberadas definitivamente de la función locomotora. El movimiento, la marcha, en esas condiciones resultó ser claramente más lenta que la horizontal cuadrúpeda, pero mucho menos costosa energéticamente, lo que tuvo que ser de gran utilidad para viajar y recorrer largas distancias en la sabana, o en un hábitat más pobre en recursos que los bosques o la selva de la que provenían. Y, como gran ventaja adicional, tal cambio de postura supuso ser capaz de exponer mucha menos superficie corpórea al sol, permitiendo aprovechar el efecto regulador del viento, consiguiendo no recalentar el cuerpo en exceso y, lo que es más importante, ahorrar agua, muy escasa por aquel entonces.
Mucho tiempo después, hace aproximadamente ciento cincuenta mil años, el cercano y capaz homo sapiens, descendiente de aquellos primeros bípedos homínidos, tuvo que desenvolverse de nuevo en un clima que llevó al planeta a una generalizada desecación. Una vez más, el fuerte estímulo de superación hizo que se trasladara mucho más allá de sus fronteras naturales en busca de la supervivencia.
Aquel primer hombre fue colonizando poco a poco la Tierra y fijando los rasgos principales de nuestra especie, transformándose en un ser cada vez más evolucionado gracias a su privilegiada y poderosa verticalidad frente al mundo. Liberándose del suelo y ascendiendo perpendicularmente con respecto al horizonte en imitación al movimiento diario de los astros, pudo responder corpórea y anímicamente a la necesidad de tratar de dominar y comprender cuanto le rodeaba.
Podría decirse que éste fue el nacimiento de la más importante de las revoluciones en toda la historia humana. La actitud física y mental que supone la adopción de la vertical, su capacidad dominadora frente al espacio físico, frente a la naturaleza, puede que haya sido nuestro mayor logro como especie.
La vertical, línea que asciende no sin dificultad, aspira a algo superior. Los animales, las cosas, las presencias, yacen horizontales, tranquilas sobre la tierra, o bien se elevan perpendicularmente, liberadas de soportes innecesarios, activas y expectantes. Las impresiones cambian notoriamente. La sensación psíquica de lo horizontal provoca regularidad y sosiego, lo vertical, sin embargo, transmite emoción, búsqueda, exaltación del alma.
Un árbol, un hombre, en posición horizontal, aunque estable resulta despojado de la vida, por el contrario, en su posición alzada lanza sus ramas, su mirada, al cielo, a lo sublime, tenso hacia lo trascendente.
Con la vertical comienza la historia de la cultura humana y la conquista gradual del cielo y de la tierra. Pero nuestra verdadera historia, el origen de nuestro más importante legado, es posible que comenzara en realidad hace tan sólo treinta mil años. En ese remoto y lúcido instante en el que una primigenia voluntad resolvió la elevada necesidad de representar, exteriorizar y plasmar su pensamiento. En aquel momento en que su inteligencia supo ascender, traspasar el límite animal, y actúo para satisfacer, no ya sus instintos más primarios, sino su intelecto, su creatividad y su espiritualidad.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, abril 2011
[:gl]
«No ballet as bailarinas danzan comunmente sobre as puntas dos seus pés. A primeira vista este comportamento parece tanto artificial como sen sentido. Para entender un aspecto tan importante do ballet uno debe investigar a natureza e o significado do vertical na vida humana.»
O vertical: principio fundamental da danza clásica (1926) Akim Liuvovich Volynsky
Na afastada África de fai sete millóns de anos os primeiros homínidos, os nosos antepasados máis remotos, tiveron que enfrontarse a un cambio climático extremo. A un quecemento ambiental de escala global que produciu como consecuencia unha paulatina e severa diminución da masa forestal. O hábitat natural, principalmente arbóreo, transformouse entón de forma significativa, formándose en pouco tempo unha paisaxe de grandes e inseguros espazos abertos.
Os vestixios atopados permiten concluír que ante tan importante desafío vital aqueles primeiros primates cuadrúpedos, aqueles que non tiveron máis remedio que descender das árbores e adaptarse ao rigor das extensas superficies para seguir vivindo, optaron de maneira instintiva por cambiar a súa postura fronte ao medio e empezaron a camiñar ergueitos sobre a terra.
Aqueles sobreviventes conseguiron evolucionar, quen sabe se por azar ou por necesidade, grazas a un novo e eficaz modo de enfrontarse ao mundo; abandonaron a horizontal e transformáronse en seres verticais, deron o gran salto á bipedestación.
De feito púidose comprobar que a posición bípeda resultou ser moi conveniente en tan vulnerables condicións de vida.
A nova presenza vertical facilitoulles otear o horizonte por encima da vexetación en busca de refuxio ou depredadores. Permitiulles, á súa vez, que os diferentes individuos tivesen a oportunidade de transportar instrumentos e obxectos, ou mesmo ás súas crías, coas mans, liberadas definitivamente da función locomotora. O movemento, a marcha, nesas condicións resultou ser claramente máis lenta que a horizontal cuadrúpeda, pero moito menos custosa energéticamente, o que tivo que ser de gran utilidade para viaxar e percorrer longas distancias na sabana, ou nun hábitat máis pobre en recursos que os bosques ou a selva da que proviñan. E, como gran vantaxe adicional, tal cambio de postura supuxo ser capaz de expoñer moita menos superficie corpórea ao sol, permitindo aproveitar o efecto regulador do vento, conseguindo non recalentar o corpo en exceso e, o que é máis importante, aforrar auga, moi escasa por aquel entón.
Moito tempo despois, fai aproximadamente cento cincuenta mil anos, o próximo e capaz homo sapiens, descendente daqueles primeiros bípedos homínidos, tivo que desenvolverse de novo nun clima que levou ao planeta a unha xeneralizada desecación. Unha vez máis, o forte estímulo de superación fixo que se trasladase moito máis alá das súas fronteiras naturais en busca da supervivencia.
Aquel primeiro home foi colonizando aos poucos a Terra e fixando os trazos principais da nosa especie, transformándose nun ser cada vez máis evolucionado grazas á súa privilexiada e poderosa verticalidad fronte ao mundo. Liberándose do chan e ascendendo perpendicularmente con respecto ao horizonte en imitación ao movemento diario dos astros, puido responder corpórea e animicamente á necesidade de tratar de dominar e comprender canto lle rodeaba.
Podería dicirse que este foi o nacemento da máis importante das revolucións en toda a historia humana. A actitude física e mental que supón a adopción da vertical, a súa capacidade dominadora fronte ao espazo físico, fronte á natureza, poida que fose noso maior logro como especie.
A vertical, liña que ascende non sen dificultade, aspira a algo superior. Os animais, as cousas, as presenzas, xacen horizontais, tranquilas sobre a terra, ou ben se elevan perpendicularmente, liberadas de soportes innecesarios, activas e expectantes. As impresións cambian notoriamente. A sensación psíquica do horizontal provoca regularidade e acougo, o vertical, con todo, transmite emoción, procura, exaltación da alma.
Unha árbore, un home, en posición horizontal, aínda que estable resulta desposuído da vida, pola contra, na súa posición alzada lanza as súas ramas, a súa mirada, ao ceo, ao sublime, tenso cara ao transcendente.
Coa vertical comeza a historia da cultura humana e a conquista gradual do ceo e da terra. Pero nosa verdadeira historia, a orixe do noso máis importante legado, é posible que comezase en realidade fai tan só trinta mil anos. Nese remoto e lúcido instante no que unha primigenia vontade resolveu a elevada necesidade de representar, exteriorizar e plasmar o seu pensamento. Naquel momento en que a súa intelixencia soubo ascender, traspasar o límite animal, e actúo para satisfacer, non xa os seus instintos máis primarios, senón o seu intelecto, a súa creatividade e a súa espiritualidade.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, abril 2011
[:en]
«In the ballet the dancers danzan commonly on the tips of his feet. At first sight this behaviour seems so much artificial like without sense. To understand a so important appearance of the ballet one has to investigate the nature and the meaning of the vertical in the human life.»
The vertical: fundamental principle of the classical dance (1926) Akim Liuvovich Volynsky
In the far Africa of does seven million years the first hominids, our more remote ancestors, had to enfrentarse to a climatic change extreme. To an environmental warming of global scale that produced like consequence a gradual and severe decrease of the forest mass. The natural habitat, mainly arboreal, transformed then of significant form, forming in little time a landscape of big and unsure open spaces.
The traces found allow to conclude that in front of so important vital challenge those first primates cuadrúpedos, those that did not have more remedy that descend of the trees and adapt to the rigour of the extensive surfaces to follow living, opted of way instintiva for changing his posture in front of the half and began to walk heaved on the earth.
Those survivors achieved to evolve, who know if by chance or by need , thanks to a new and effective way of enfrentarse to the world; they abandoned the horizontal and transformed in vertical beings, gave the big jump to the bipedestación.
In fact it has been able to check that the biped position resulted to be very convenient in so vulnerable conditions of life.
The new vertical presence facilitated them to look over the horizon over the vegetation in search of refuge or predators. It was allowed to them, in turn, that the different individuals had the opportunity to transport instruments and objects, or even to his babies, with the hands, liberated definitively of the function locomotive. The movement, the march, in these conditions turned out to be clearly slower than the horizontal quadruped one, but much less costly energetically, which had to be of great usefulness to travel and to cross long distances in the sheet, or in a poorer habitat in resources that the forests or the jungle from which they were coming. And, as great additional advantage, such a change of position supposed being capable of exposing great less corporeal surface to the Sun, allowing to take advantage of the regulatory effect of the wind, managing not to warm the body in excess and, which is more important, to save water, very scanty in those days.
A lot of time later, there does approximately hundred fifty thousand years, the nearby and capable homo sapiens, descendant from those first biped hominids, it had to be unrolled again in a climate that led to the planet to a widespread desiccation. Once again, the strong stimulus of overcoming did that it was moving far beyond of his natural borders in search of the survival.
That first man was colonizing little by little the Earth and fixing the principal features of our species, transforming in a being increasingly evolved thanks to his privileged and powerful uprightness opposite to the world. Being liberated of the soil and ascending perpendicularly with regard to the horizon in imitation to the daily movement of the stars, it could answer corporeal and mental to the need to try to dominate and understand all that him was making a detour.
It might be said that this one was the birth of the most important of the revolutions in the whole human history. The physical and mental attitude that supposes the adoption of the vertical one, his dominating capacity opposite to the physical space, opposite to the nature, can that major achievement has been ours as species.
The vertical one, line that ascends not without difficulty, aspires to something top. The animals, the things, the presences, lie horizontal, calm on the land, or rise perpendicularly, liberated of unnecessary supports, active and expectant. The impressions change glaringly. The psychic sensation of the horizontal thing provokes regularity and quiet, the vertical thing, nevertheless, transmits emotion, search, exaltation of the soul.
A tree, a man, in horizontal position, though stable he turns out to be taken off of the life, on the contrary, in his lifted position throws his branches, his look, to the sky, to the sublime thing, I tighten towards the transcendent thing.
With the vertical one it begins the history of the human culture and the gradual conquest of the sky and of the land. But our real history, the origin of our more important legacy, is possible that it began actually it does only thirty thousand years. In this remote and lucid instant in which an original will solved the high need to represent, expressing and forming his thought. In that moment in which his intelligence could ascend, penetrate the animal limit, and I act to satisfy, not already his more primary instincts, but his intellect, his creativity and his spirituality.
Sergio de Miguel, architect
Madrid, april 2011
[:]





