
Los objetos reclaman, en ocasiones, la aparición de ciertas arquitecturas. Su antigüedad, su rareza o su valor los hacen dignos habitantes de espacios exclusivos, fuera ya de nuestro alcance y nuestras costumbres. Los objetos se liberan entonces de las fricciones que impone el uso cotidiano y ocupan el lugar sensible y protegido de la presea: enseres transformados por nosotros en depósitos de la memoria a modo de islas temporales irrenunciables. Diríamos, en términos de consanguineidad, (re)cuerdos1.
Durante la construcción del museo Hedmark en Hamar se encuentran numerosos restos arqueológicos y objetos procedentes de una fortaleza medieval anterior al recinto rural de principios del Siglo XIX2. Sverre Fehn fue el encargado de proyectar la exposición de dichos objetos en una de las más hermosas colecciones de urnas y soportes que jamás se haya diseñado. La idea era simple: a cada objeto, una arquitectura, es decir, una estructura, un espacio, una luz. Imposible resolver un soporte “tipo” para el arado, el busto, la garrafa, la copa o la bala de cañón. Los soportes rudimentarios de hierro o piedra se combinan con planos de madera tallada y delicadas estructuras de vidrio al servicio de la joya agrícola, doméstica o militar 3.
La delicadeza de Fehn para con estas estructuras, consigue transformar objeto y soporte en una nueva experiencia unidad, una sola obra como resultante de distintas épocas, materiales y artes aplicadas, pero genuina y singular bajo la cruda iluminación natural. El sol aparece como única lámpara autorizada a desvelar los matices acuáticos de los cristales, fundiendo vidrios medievales y contemporáneos en una alfombra de sombras claras e interior refulgente, sombras que revelan la posición suspendida de botellas y copas en el espacio (y en el tiempo). Frente al tradicional fondo oscuro del bodegón, los objetos aparecen aquí sobreexpuestos a una luz brillante y saturada, adquiriendo dimensión espacial a través del movimiento de las sombras y la incorporación de la naturaleza exterior. En ocasiones la arquitectura nos reta desde la máxima exigencia y la menor de las escalas; ser arquitecto consiste aquí en aprender el oficio y la alquimia del fabricante de urnas.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. julio 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas
1 Recordar, re-cordis, volver a pasar por el corazón.
2 Sverre Fenh, Museo Hedmark, Hamar, Noruega 1967-1979, originalmente denominado Archbishopric. La independencia nacional noruega obtenida a principios del Siglo XX, tras casi 400 años de ocupación danesa (la Noche de 400 años), convierte cualquier objeto anterior al Siglo XV en un tesoro de valor incalculable como símbolo de la verdadera identidad nacional noruega.
3 La experiencia previa de Sverre Fehn como diseñador de exposiciones y delicados soportes para objetos se remonta al Pabellón de Noruega en la Exposición Universal de Bruselas, 1956-58; la óptica de la calle Prinsengate, Oslo, 1960; o el diseño de la exposición de arte medieval en Hovikodden, 1972.

The objects claim, in occasions, the appearance of certain architectures. His antiquity, his rarety or his value is done by worthy inhabitants of exclusive spaces, it was already of our scope and our customs. The objects are liberated then of the frictions that the daily use imposes and occupy the place sensitive and protected from the gem: chattels transformed by us into warehouses of the memory like temporary those cannot be waived islands. We would say, in terms of related by blood, (re)collections1.
During the construction of the museum Hedmark in Hamar they find numerous archaeological remains and objects proceeding from a medieval strength previous to the rural enclosure of beginning of the 19th century2. Sverre Fehn was the manager of projecting the exhibition of the above mentioned objects in one of the most beautiful collections of urns and supports that have never been designed. The idea was simple: to every object, an architecture, that is to say, structures a, a space, a light. Impossible to solve a support “type” for the plough, the bust, the carafe, the glass or the bullet of cannon. The rudimentary supports of iron or stone combine with planes of carved wood and delicate structures of glass to the service of the agricultural, domestic or military jewel3.
Fehn’s sensitivity for with these structures, object and support manages to transform into a new experience unit, an alone work as resultant of different epochs, materials and applied arts, but genuine and singular under the raw natural lighting. The Sun appears as the only lamp authorized to reveal the aquatic shades of the crystals, fusing medieval and contemporary glasses in a carpet of clear shades and refulgent interior, shades that reveal the position suspended from bottles and glasses in the space (and in the time). Opposite to the traditional dark bottom of the tavern, the objects turn out to be here overexposed to a brilliant and saturated light, acquiring spatial dimension across the movement of the shades and the incorporation of the exterior nature. In occasions the architecture challenges us from the maximum exigency and the menor of the scales; to be an architect consists of learning here the trade and the alchemy of the manufacturer of urns.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Architect
Madrid. july 2014. Author of Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes
1 Remember, re-cordis, to return to happen for the heart.
2 Sverre Fenh, Hedmark Museum, Hamar, Noruega 1967-1979, originally named Archbishopric. The national Norwegian independence obtained at the beginning of the 20th century, after almost 400 years of Danish occupation (the Night of 400 years), turns any object previous to the 15th century into an exchequer of incalculable value as symbol of the real national Norwegian identity.
3 Sverre Fehn’s previous experience like designer of exhibitions and delicate supports for objects goes back to the Pavilion of Norway in the Universal Exhibition of Brussels, 1956-58; the optics of the street Prinsengate, Oslo, 1960; or the design of the exhibition of medieval art in Hovikodden, 1972.
Os obxectos reclaman, en ocasións, a aparición de certas arquitecturas. A súa antigüidade, a súa rareza ou o seu valor fanos dignos habitantes de espazos exclusivos, fóra xa do noso alcance e os nosos costumes. Os obxectos libéranse entón das fricciones que impón o uso cotián e ocupan o lugar sensible e protexido da presea: enseres transformados por nós en depósitos da memoria a modo de illas temporais irrenunciables. Diriamos, en términos de consanguineidade, (re)cordos1.
Durante a construción do museo Hedmark en Hamar atópanse numerosos restos arqueológicos e obxectos procedentes dunha fortaleza medieval anterior ao recinto rural de principios do Século XIX2. Sverre Fehn foi o encargado de proxectar a exposición de devanditos obxectos nunha das máis fermosas coleccións de urnas e soportes que xamais se deseñou. A idea era simple: a cada obxecto, unha arquitectura, é dicir, unha estrutura, un espazo, unha luz. Imposible resolver un soporte “tipo” para o arado, o busto, a garrafa, a copa ou a bala de canón. Os soportes rudimentarios de ferro ou pedra combínanse con planos de madeira tallada e delicadas estruturas de vidro ao servizo da xoia agrícola, doméstica ou militar3.
A delicadeza de Fehn para con estas estruturas, consegue transformar obxecto e soporte nunha nova experiencia unidade, unha soa obra como resultante de distintas épocas, materiais e artes aplicadas, pero genuina e singular baixo a crúa iluminación natural. O sol aparece como única lámpada autorizada a desvelar os matices acuáticos dos cristais, fundindo vidros medievais e contemporáneos nunha alfombra de sombras claras e interior refulgente, sombras que revelan a posición suspendida de botellas e copas no espazo (e no tempo). Fronte ao tradicional fondo escuro do bodegón, os obxectos aparecen aquí sobreexpuestos a unha luz brillante e saturada, adquirindo dimensión espacial a través do movemento das sombras e a incorporación da natureza exterior. En ocasións a arquitectura rétanos desde a máxima esixencia e a menor das escalas; ser arquitecto consiste aquí en aprender o oficio e a alquimia do fabricante de urnas.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. xullo 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas
1 Recordar, re-cordis, volver a pasar polo corazón.
2 Sverre Fenh, Museo Hedmark, Hamar, Noruega 1967-1979, orixinalmente denominado Archbishopric. A independencia nacional noruega obtida a principios do Século XX, tras case 400 anos de ocupación danesa (a Noite de 400 anos), converte calquera obxecto anterior ao Século XV nun tesouro de valor incalculable como símbolo da verdadeira identidade nacional noruega.
3 A experiencia previa de Sverre Fehn como diseñador de exposicións e delicados soportes para obxectos remóntase ao Pabellón de Noruega na Exposición Universal de Bruxelas, 1956-58; a óptica da rúa Prinsengate, Oslo, 1960; ou o deseño da exposición de arte medieval en Hovikodden, 1972.




