En el espacio Tabacalera. Espacio promoción del Arte del Ministerio de Educación, Cultura y Deporte se presenta la exposición «José Manuel Ballester. Bosques de Luz», con motivo de la concesión al artista del Premio Nacional de Fotografía 2010. La selección que hemos realizado es un extenso relato de su trayectoria a lo largo de los últimos ocho años, con medio centenar de imágenes fotográficas de gran variedad que nos permiten asomarnos a los cambios y avances producidos en su trabajo.

En la obra de José Manuel Ballester hay tres elementos que son su leitmotiv: el tiempo, la luz y el espacio, que muestran la frontera entre dos lenguajes aparentemente opuestos pero interrelacionados entre sí, como son la abstracción y la figuración.
La exposición muestra un conjunto de obras unidas por un sutil hilo conductor que procura dar una visión sintetizada de aquellas características más significativas que han distinguido el quehacer artístico de Ballester, y así comprobamos que el artista no se propone desarrollar un lenguaje fotográfico específico, sino utilizar el objetivo como testigo para justificar, registrar, matizar e interrogar la actualidad y el progreso. En una primera mirada podría decirse que el énfasis está puesto en su diversidad más que en una unidad formal o temática, pero a pesar de esta consideración, existen muchas conexiones de diferentes tipos que unen los trabajos expuestos, creando códigos que resuenan a lo largo de toda la exposición. Cada obra se convierte en una huella de la travesía elegida de entre las múltiples posibles.
No espazo Tabacalera. Espazo promoción da Arte do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte preséntase a exposición «José Manuel Ballester. Bosques de Luz», con motivo da concesión ao artista do Premio Nacional de Fotografía 2010. A selección que realizamos é un extenso relato da súa traxectoria ao longo dos últimos oito anos, con medio centenar de imaxes fotográficas de gran variedade que nos permiten asomarnos aos cambios e avances producidos no seu traballo.

Na obra de José Manuel Ballester hai tres elementos que son o seu leitmotiv: o tempo, a luz e o espazo, que mostran a fronteira entre dúas linguaxes aparentemente opostos pero interrelacionados entre si, como son a abstracción e a figuración.
A exposición mostra un conxunto de obras unidas por un sutil fío condutor que procura dar unha visión sintetizada daquelas características máis significativas que distinguiron o quefacer artístico de Ballester, e así comprobamos que o artista non se propón desenvolver unha linguaxe fotográfica específico, senón utilizar o obxectivo como testemuña para xustificar, rexistrar, matizar e interrogar a actualidade e o progreso. Nunha primeira mirada podería dicirse que o énfasis está posto no seu diversidad máis que nunha unidade formal ou temática, pero malia esta consideración, existen moitas conexións de diferentes tipos que unen os traballos expostos, creando códigos que resoan ao longo de toda a exposición. Cada obra convértese nunha pegada da travesía elixida de entre as múltiples posibles.
In the space Tobacco. I spread promotion of the Art of the Department of Education, Culture and Sport one presents the exhibition » Jose Manuel Ballester. Luz’s forests «, on the occasion of the concession to the artist of the National Prize of Photography 2010. The selection that we have realized is an extensive statement of his path throughout last eight years, with half a hundred of photographic images of great variety that allow us to put us out to the changes and advances produced in his work.

In Jose Manuel Ballester’s work there are three elements that are his leitmotiv: the time, the light and the space, which they show the border between two languages seemingly opposite but interrelated between yes, since it are the abstraction and the imagination.
The exhibition shows a set of works joined by a subtle conductive thread that tries to give a vision synthesized of those most significant characteristics that have distinguished Ballester’s artistic occupation, and this way we verify that the artist does not propose to develop a photographic specific language, but to use the aim as witness to justify, to register, to tint and to interrogate the current importance and the progress. In the first look it might be said that the emphasis is put in his diversity more that in a formal or thematic unit, but in spite of this consideration, there exist many connections of different types that join the exposed works, creating codes that resound along the whole exhibition. Every work turns into a fingerprint of the voyage chosen of between the multiple possible ones.




