La posición de Grassi en el panorama de la arquitectura actual es verdaderamente singular. Su negativa a condescender con la idolatría de lo nuevo, con ese afán insaciable de sorpresas que coloca la arquitectura en el terreno de la moda, lo sitúa fuera de las reglas de juego que hoy rigen las pautas de conducta de la elite profesional y lo convierte en una figura tan incómoda como insustituible.
En sus escritos Grassi manifiesta su desasosiego con respecto a un modo de entender y practicar la arquitectura que le parece cada vez más incomprensible y opaco. De ahí que se refiera a ella como una lengua muerta, fuera de uso, que ya tan sólo para algunos resulta inteligible. En sus proyectos acepta únicamente el magisterio de la tradición, es decir, de aquellas obras que encarnan la continuidad de la experiencia de la arquitectura en el tiempo.
A posición de Grassi no panorama da arquitectura actual é verdadeiramente singular. A súa negativa a condescender coa idolatría do novo, con ese afán insaciable de sorpresas que coloca a arquitectura no terreo da moda, sitúao fóra das regras de xogo que hoxe rexen as pautas de conduta da elite profesional e o converten nunha figura tan incómoda como insubstituíble.
Nos seus escritos Grassi manifesta o seu desasosego con respecto a un modo de entender e practicar a arquitectura que lle parece cada vez máis incomprensible e opaco. De aí que se refira a ela como unha lingua morta, fose de uso, que xa tan só para algúns resulta intelixible. Nos seus proxectos acepta unicamente o maxisterio da tradición, é dicir, daquelas obras que encarnan a continuidade da experiencia da arquitectura no tempo.
Grassi’s position in the panorama of the current architecture is really singular. His denial to condescend with the idolatry of the new thing, with this insatiable zeal of surprises that places the architecture in the area of the mode, places it out of the rules of game that today govern the guidelines of conduct of the professional elite and turns it into a figure so inconvinient as irreplaceable.
In his writings manifest Grassi his uneasiness with regard to a way of dealing and practising the architecture that seems to him to be increasingly incomprehensible and opaque. Of there that refers to her as a dead language, out of use, which already only for some turns out to be intelligible. In his projects he accepts only the teaching of the tradition, that is to say, of those works that personify the continuity of the experience of the architecture in the time.





