IniciopublicacioneslibrosArquitectura de Brasil: Paulo Mendes da Rocha Arquitectura de Brasil: Paulo Mendes...

[:es]Arquitectura de Brasil: Paulo Mendes da Rocha [:gl]Arquitectura de Brasil: Paulo Mendes da Rocha [:en]Brazilian Architecture: Paulo Mendes da Rocha[:]

[:es]

La arquitectura de Paulo Mendes da Rocha conmociona ya a primera vista: manifiesta, con sólo observarla, su condición de fruto de una acción creativa, por la oportunidad de su emergencia, por la consistencia de su estructura espacial y, en fin, por la solvencia de su plasticidad. Ningún gesto del autor que delate desahogo o impulso de expresión individual ha dejado huella en la estricta materialidad de la obra.

Por el contrario, hay en ella un halo de necesidad que hace difícil imaginar el lugar sin su discreta pero intensa presencia. La consistencia formal es, en sus proyectos, condición de la corrección estilística, que jamás constituye un objetivo en sí mismo, sino una consecuencia de la identidad del artefacto: ahí radica la diferencia entre la gran arquitectura y aquella que sólo es valorada por su discreta presencia y su aspecto aseado.

La obra de Mendes da Rocha es, sobre todo, arquitectura: esto es, producto de una acción subjetiva que se orienta hacia valores universales, hasta el punto de que cada una de sus manifestaciones alcanza entidad autónoma, incluso con respecto a autor, como sólo ocurre en los actos de creación genuina. El observador atento reconoce en esa arquitectura una serie de valores esenciales que le dan carácter, que identifican su condición de artefacto, si bien no parecen involucrar la personalidad de su creador. Concebir supone, en efecto, formar artefactos dotados de una formalidad sintética, fundada en los vínculos de una finalidad interna, específica de cada objeto o universo formal.

Dicha formalidad que el proyecto establece, determinada por el sistema de relaciones que vinculan a las partes con el todo y viceversa, es independiente de cualquier condición o instancia exterior; es ajena, incluso, a las peculiaridades intelectuales o psicológicas del sujeto que la alumbra. Naturalmente, la situación que describo es un ideal al que tiende, en mayor o menor grado, quien proyecta con el propósito de concebir un artefacto genuino, no quien se limita a ejercitarse en la práctica de uno u otro estilo, como si de una actividad deportiva se tratase.

Paulo Mendes da Rocha | otrootroblog

[…]

Helio Piñón

+ artículo publicado en MATERIALES DE ARQUITECTURA MODERNA/DOCUMENTOS

[:gl]

A arquitectura de Paulo Mendes da Rocha conmociona xa a primeira vista: manifesta, con só observala, a súa condición de froito dunha acción creativa, pola oportunidade da súa emerxencia, pola consistencia da súa estrutura espacial e, en fin, pola solvencia da súa plasticidad. Ningún xesto do autor que delate desafogo ou impulso de expresión individual deixou pegada na estrita materialidad da obra. Pola contra, hai nela un halo de necesidade que fai difícil imaxinar o lugar sen o seu discreta pero intensa presenza. A consistencia formal é, nos seus proxectos, condición da corrección estilística, que xamais constitúe un obxectivo en si mesmo, senón unha consecuencia da identidade do artefacto: aí radica a diferenza entre a gran arquitectura e aquela que só é valorada pola súa discreta presenza e o seu aspecto aseado. A obra de Mendes dá Rocha é, sobre todo, arquitectura: isto é, produto dunha acción subxectiva que se orienta cara a valores universais, ata o punto de que cada unha das súas manifestacións alcanza entidade autónoma, mesmo con respecto a autor, como só ocorre nos actos de creación xenuína. O observador atento recoñece nesa arquitectura unha serie de valores esenciais que lle dan carácter, que identifican a súa condición de artefacto, aínda que non parecen involucrar a personalidade do seu creador. Concibir supón, en efecto, formar artefactos dotados dunha formalidade sintética, fundada nos vínculos dunha finalidade interna, específica de cada obxecto ou universo formal. Dita formalidade que o proxecto establece, determinada polo sistema de relacións que vinculan ás partes co todo e viceversa, é independente de calquera condición ou instancia exterior; é allea, mesmo, ás peculiaridades intelectuais ou psicolóxicas do suxeito que a aluma. Naturalmente, a situación que describo é un ideal ao que tende, en maior ou menor grao, quen proxecta co propósito de concibir un artefacto xenuíno, non quen se limita a exercitarse na práctica dun ou outro estilo, coma se dunha actividade deportiva tratásese.

Paulo Mendes da Rocha | otrootroblog

[…]

Helio Piñón

+ artigo publicado en MATERIALES DE ARQUITECTURA MODERNA/DOCUMENTOS

[:en]

Paulo Mendes da Rocha’s architecture shocks already to the first sight: it demonstrates, in spite of only observing it, his condition of fruit of a creative action, for the opportunity of his emergency, for the consistency of his spatial structure and, in end, for the solvency of his plasticity. No gesture of the author who betrays alleviation or impulse of individual expression has left fingerprint in the strict materiality of the work. On the contrary, there is in her a halo of need that it makes difficult to imagine the place without his discreet but intense presence.The formal consistency is, in his projects, condition of the stylistic correction, which never constitutes an aim in yes same, but a consequence of the identity of the appliance: there it takes root in the difference between the great architecture and that one that only is valued by his discreet presence and his clean aspect. Mendes da Rocha’s work is, especially, an architecture: this is, product of a subjective action that is orientated towards universal values, up to the point of which each of his manifestations reaches autonomous entity, even with regard to author, since only it happens in the acts of genuine creation. The attentive observer recognizes in this architecture a series of essential values that give him character, which they identify his condition of appliance, though they do not seem to involve the personality of his creator. To conceive supposes forming, in effect, appliances provided with a synthetic formality, been founded on the links of an internal, specific purpose of every object or formal universe. The above mentioned formality that the project establishes, determined by the system of relations that link to the parts with quite and vice versa, is independent from any condition or exterior instance; it is foreign, even, to the intellectual or psychological peculiarities of the subject that lights it. Naturally, the situation that I describe is the ideal one to which it tends, in major or minor degree, who projects with the intention of conceiving a genuine appliance, not the one who limits himself to exercising in the practice of one or another style, as if about a sports activity it was treating itself.

Paulo Mendes da Rocha | otrootroblog

[…]

Helio Piñón

+ article is published in MATERIALES DE ARQUITECTURA MODERNA/DOCUMENTOS

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

39 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
39 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS