[:es]
Un pequeño encargo profesional me ha llevado estos días a la búsqueda de carreras con futuro. Era mi primera vez. Confieso que la información hallada tras una primera búsqueda, alcanza una mayor relevancia en cuanto a la tendencia que dibuja que en cuanto la información en sí: carreras al alza vs carreras en declive, competencias vs vocaciones, técnicas vs pensamientos, prácticas vs teorías, ciencias vs humanidades. Claro está, el «primero» de los dos factores arrasa sistemáticamente en la red. Llegados a este punto, tal vez alguien pueda pensar que a continuación se va recomendar estudiar arquitectura, una de las titulaciones que hoy languidecen fuera del foco pero que en el fondo merece la pena por esto y por aquello. No es nuestra intención, pueden seguir leyendo con toda paz.
Cuando se orienta a los jóvenes hacia la especialización técnica, práctica o científica, y se hace además desatendiendo o minimizando las áreas relacionadas con la inmensidad del pensamiento, la creatividad y las humanidades, entonces -créanme- se habrá formado una burbuja peligrosa y monumental cuyas consecuencias -probablemente- no queramos ni imaginar. En palabras de Félix de Azúa:
«La clase dirigente piensa que la cultura es algo ornamental, cuando es la espina dorsal de un país».1
La espina dorsal del Mundo, añadiríamos. Tras años de recortes sistemáticos en las horas y contenidos relacionados con la plástica, la filosofía, el teatro, la poesía, la historia del arte, y no digamos la arquitectura, en los colegios e institutos, decimos, tras años de desamparo cultural en forma de cuatrienios descabalados e inconexos, los datos de los empleos con futuro nos advierten de lo acertado (¡oh sorpresa!) de estas seudo-políticas para tecnócratas: pocos reclaman hoy con urgencia perfiles relacionados con esas disciplinas displicentes, materias de lo humano peligrosamente hoy infravaloradas.
La educación se traduce siempre en riqueza en cualquier parte del mundo.2 Al margen ya de las fronteras y de las patrias, estrechos lugares que habitan entre dos paisajes extranjeros, el equilibrio entre los conocimientos técnicos y humanistas debería garantizar espacios múltiples y compartidos para una sociedad crítica y creativa, resolutiva y reflexiva, práctica y solidaria. Bien nos vendrían algunos de estos «segundos factores» para acometer decididamente algunas de nuestras actuales crisis.
¿Tanto nos hemos equivocado? No olvidemos que los muros se levantan desde la técnica, técnica de carreras con futuro, pero mucho antes lo hacen –no en mi nombre– como parte fundamental de una cultura: la cultura (no solo europea) de los estados legitimados y sus relucientes vallas de espino hilvanado meticulosamente.
La cultura con olor a napalm del Akropolis Now.3
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Marzo 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas
1 Félix de Azúa a pocos días de ocupar el sillón H de la Real Academia de la Lengua, El País 14 de marzo de 2016.
2 «España ha recibido en ayuda estructural europea desde 1986 el equivalente a dos planes Marshall, pero lo ha gastado en infraestructuras […] lo que no parece haber sido de gran ayuda para el desarrollo económico. Por el contrario, la inversión casi exclusiva en educación, que fue la experiencia irlandesa, parece haber sido mucho más eficaz». César Molina y Fernando Ramírez, «Brexit, convergencia y democracia en Europa», semanario Ahora, 11-17 de marzo.
3 «¿Hueles eso? ¿Lo hueles muchacho? Es Napalm hijo. Nada en el mundo huele así. ¡Me encanta el olor a napalm por la mañana!». Apocalypse Now, Francis Ford Coppola, 1979; guión basado en la novela de Joseph Conrad «Heart of darkness«, 1899.
[:gl]
Un pequeno encargo profesional levoume estes días á procura de carreiras con futuro. Era a miña primeira vez. Confeso que a información achada tras unha primeira procura, alcanza unha maior relevancia en canto á tendencia que debuxa que en canto a información en si: carreiras á alza vs carreiras en declive, competencias vs vocacións, técnicas vs pensamentos, prácticas vs teorías, ciencias vs humanidades. Está claro, o «primeiro» dos dous factores arrasa sistematicamente na rede. Chegados a este punto, talvez alguén poida pensar que a continuación se vai recomendar estudar arquitectura, unha das titulacións que hoxe languidecen fose do foco pero que no fondo merece a pena por isto e por aquilo. Non é a nosa intención, poden seguir lendo con toda paz.
Cando se orienta aos mozos cara á especialización técnica, práctica ou científica, e faise ademais desatendendo ou minimizando as áreas relacionadas coa inmensidade do pensamento, a creatividade e as humanidades, entón -créanme- formouse unha burbulla perigosa e monumental cuxas consecuencias -probablemente- non queiramos nin imaxinar. En palabras de Félix de Azúa:
«A clase dirixente pensa que a cultura é algo ornamental, cando é a espiña dorsal dun país».1
A espiña dorsal do Mundo, engadiriamos. Tras anos de recortes sistemáticos nas horas e contidos relacionados coa plástica, a filosofía, o teatro, a poesía, a historia da arte, e non digamos a arquitectura, nos colexios e institutos, dicimos, tras anos de desamparo cultural en forma de cuadrienios descabalados e inconexos, os datos dos empregos con futuro advírtennos do acertado (oh sorpresa!) destas seudo-políticas para tecnócratas: poucos reclaman hoxe con urxencia perfiles relacionados con esas disciplinas displicentes, materias do humano perigosamente hoxe infravaloradas.
A educación tradúcese sempre en riqueza en calquera parte do mundo.2 Á marxe xa das fronteiras e das patrias, estreitos lugares que habitan entre dúas paisaxes estranxeiras, o equilibrio entre os coñecementos técnicos e humanistas debería garantir espazos múltiples e compartidos para unha sociedade crítica e creativa, resolutiva e reflexiva, práctica e solidaria. Ben nos virían algúns destes «segundos factores» para acometer decididamente algunhas das nosas actuais crises.
Tanto nos equivocamos? Non esquezamos que os muros se levantan desde a técnica, técnica de carreiras con futuro, pero moito antes fano -non no meu nome- como parte fundamental dunha cultura: a cultura (non só europea) dos estados lexitimados e os seus relucentes valos de espino ganduxado meticulosamente.
¿Tanto nos hemos equivocado? No olvidemos que los muros se levantan desde la técnica, técnica de carreras con futuro, pero mucho antes lo hacen –no en mi nombre– como parte fundamental de una cultura: la cultura (no solo europea) de los estados legitimados y sus relucientes vallas de espino hilvanado meticulosamente.
A cultura con cheiro a napalm do Akropolis Now.3
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Marzo 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas
1 Félix de Azúa a poucos días de ocupar a cadeira de brazos H da Real Academia da Lingua, El País 14 de marzo de 2016.
2 «España recibiu en axuda estrutural europea desde 1986 o equivalente a dous plans Marshall, pero gastouno en infraestruturas […] o que non parece ser de gran axuda para o desenvolvemento económico. Pola contra, o investimento case exclusivo en educación, que foi a experiencia irlandesa, parece ser moito máis eficaz». César Molina e Fernando Ramírez, «Brexit, converxencia e democracia en Europa», semanario Ahora, 11-17 de marzo.
3 «Cheiras iso? Chéiralo raparigo? É Napalm fillo. Nada no mundo cheira así. Encántame o cheiro a napalm pola mañá». Apocalypse Now, Francis Ford Coppola, 1979; guión baseado na novela de Joseph Conrad «Heart of darkness«, 1899.
[:en]
A small professional assignment has led me these days to find careers with a future. It was my first time. I confess that the information found after a first search, reaches a greater relevance in terms of the trend it draws than in terms of the information itself: upward races vs. declining races, skills vs. vocations, techniques vs. thoughts, practices vs. theories, science vs humanities Of course, the «first» of the two factors systematically sweeps the network. At this point, perhaps someone may think that next it is recommended to study architecture, one of the degrees that today languish out of focus but in the end is worth it for this and that. It is not our intention, you can continue reading peacefully.
When young people are oriented towards technical, practical or scientific specialization, and it is also done by neglecting or minimizing the areas related to the immensity of thought, creativity and humanities, then – believe me – a dangerous and monumental bubble will have formed whose consequences – probably – we don’t want to imagine. In the words of Félix de Azúa:
«The ruling class thinks that culture is something ornamental, when it is the backbone of a country».1
The backbone of the World, we would add. After years of systematic cuts in the hours and contents related to plastic, philosophy, theater, poetry, art history, and not to say architecture, in schools and institutes, we say, after years of cultural helplessness in the form In four unbalanced and unconnected four-year periods, the data of future employment warns us of the correctness (oh surprise!) of these pseudo-policies for technocrats: few today urgently claim profiles related to these displicent disciplines, human matters dangerously today undervalued.
Education always translates into wealth anywhere in the world.2 Regardless of borders and homelands, narrow places that inhabit two foreign landscapes, the balance between technical and humanistic knowledge should guarantee multiple and shared spaces for a Critical and creative society, decisive and reflective, practical and supportive. We could use some of these «second factors» to decisively undertake some of our current crises.
Have we been so wrong? Let’s not forget that the walls are built from the technique, career technique with a future, but much earlier they do it – not in my name – as a fundamental part of a culture: the culture (not only European) of the legitimized states and their shining fences of hawthorn basted meticulously.
The napalm-smelling culture of Akropolis Now.3
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. March 2016.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 Félix de Azúa a few days after occupying the H chair of the Royal Academy of Language, El País, March 14, 2016.
2 «Spain has received in European structural aid since 1986 the equivalent of two Marshall plans, but has spent it on infrastructure […] which does not seem to have been of great help for economic development. On the contrary, investment almost exclusive in education, which was the Irish experience, seems to have been much more effective». César Molina and Fernando Ramírez, «Brexit, convergence and democracy in Europe», newspaper Ahora, March 11-17.
3 «Do you smell that? Do you smell it boy? It’s Napalm son. Nothing in the world smells like that. I love the smell of napalm in the morning!». Apocalypse Now, Francis Ford Coppola, 1979; script based on the Joseph Conrad´s novel «Heart of darkness«, 1899.
[:]




