IniciocapturasarquitectosLa muerte del cine y la arquitectura | Jorge GorostizaA morte do...

[:es]La muerte del cine y la arquitectura | Jorge Gorostiza[:gl]A morte do cinema e a arquitectura | Jorge Gorostiza[:en]The death of the cinema and the architecture | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Las "claquetas" de Stanley Kubrick.
Las «claquetas» de Stanley Kubrick.

Tras cumplir más de un siglo, el cine, el denominado séptimo arte y el más joven de todos ellos, se ha relacionado con los otros seis, entre ellos la Arquitectura, posiblemente el más antiguo. Relaciones que se han analizado bastantes veces y desde diversos puntos de vista, aunque siempre surge alguno nuevo, por ejemplo, se podrían proponer estudios impertinentes como: las semejanzas entre Nolan y Calatrava en su afán por hacer monumentos vacíos; la insistencia pertinaz de cineastas patrios en rodar sus películas siempre en las mismas calles de las mismas ciudades; la fobia que le profesan al cine arquitectos que diseñan cines; el nivel de soberbia de directores y arquitectos que les impide reconocer sus mutuas deudas estilísticas; el rendimiento de construir grandes infraestructuras sin relación con el cine para que luego se rueden películas en ellas y su contrario, el de hacer grandes infraestructuras dedicadas al cine para que luego no se ruede en ellas…

Sin embargo, hoy en día la relación más incuestionable entre arquitectos y cineastas es su defunción. Sí, es tan duro y contundente como cierto, pero se puede explicar.

Empecemos por los primeros, el que un cargo público tenga la esperanza de que muramos, no puede considerarse sólo una anécdota, porque desgraciadamente es un sentimiento más generalizado de lo que parece -aunque quizás sin tanta contundencia-, que debería hacernos reconsiderar nuestra actividad profesional, dañada y transformada para siempre por esta crisis.

Habría además que plantearse reflexiones sobre varios temas, como el modelo actual de enseñanza de la profesión que ha de modificarse inmediatamente orientándolo más hacia lo virtual y menos a lo material; lo que han supuesto los edificios de las súper estrellas de la arquitectura en nuestro panorama cultural, así como la actitud de los arquitectos que, en vez de criticarlos, se propusieron alcanzar el estrellato sin conseguirlo.

En cuanto a los cineastas, se tienen datos que en todo el mundo las proyecciones en complejos multisalas comerciales captan cada vez menos público y la mayoría de los espectadores son adolescentes. Hace muchos años que los empresarios ganan mucho más dinero con las palomitas que con las entradas, por eso estos complejos se están transformando en bares y cafeterías donde se celebran cumpleaños, al mismo tiempo que se proyectan eventos deportivos, musicales y hasta óperas.

Respecto a las otras salas, las que exhiben ese cine que Jesús Palacios denomina ONG, en las mayoría de ciudades de provincias desgraciadamente sólo acceden a una cuota de mercado que comprende a espectadores muy cercanos a la llamada, de forma eufemística, tercera edad. El cine tal como lo conocimos las generaciones que nacimos en el, cada vez más lejano, siglo pasado está desapareciendo y dejará de existir, como ya le ocurrió a otros espectáculos incluso más antiguos.

Hasta aquí la muerte. Ahora el futuro, no se debe olvidar que el Ave Fénix es una metáfora ancestral y tanto cineastas como arquitectos tenemos una predilección y una habilidad especial por reinventarnos y sobrevivir a los peores embates. No en vano los arquitectos podemos enorgullecernos de ser el segundo oficio más viejo del mundo tras las putas, y ya que estamos con quienes, para bien o para mal, somos los encargados de construir los lugares donde va a transcurrir la vida de nuestros congéneres, es evidente que estamos preparados para hacer nuestro trabajo, que siempre hemos sido los más críticos con quienes realmente han tenido y tienen el poder para (mal) construir nuestras ciudades, y esa es otra razón por la que nos detestan, y que frente a nosotros ahora se abre un campo inmenso -donde también está la imagen en movimiento- lleno de fantásticas posibilidades.

Respecto a los cineastas, todos estamos rodeados cada vez por más pantallas, desde la del móvil, hasta las de los IMAX, y muchas personas están alimentándolas creando imágenes para ellas. Imágenes que en muchos casos son generadas para manipular a la población y a las que ésta se opone usando otras imágenes, enfrentados en una “guerra” innovadora y apasionante.

Lo cierto es que, nos guste o no -a mí me encanta- el futuro será virtual, descentralizado y múltiple, y en él tendrán mucho que aportar los cineastas, o como se denominen entonces quienes dominen los mecanismos de la narración en movimiento.

Por último, se debe reconocer que, aunque quizás no nos hayamos dado cuenta, el cine, la imagen en movimiento, hace años le ganó la partida a la Arquitectura, lo que conduce a la escalofriante constatación que la ficción ha superado a la realidad.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2012
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Mi buen amigo Jesús Palacios me pidió un artículo para el50, el periódico de la 50ª edición del Festival Internacional de Cine de Gijón y se publicó en su primer número con el título «Cineastas y arquitectos hoy», aunque tras una pequeña revisión y buscando ser más exacto otro título más fúnebre como «La muerte del cine y la arquitectura» es más apropiado. 

[:gl]

Las "claquetas" de Stanley Kubrick.
As «claquetas» de Stanley Kubrick.

Tras cumprir máis dun século, o cinema, o denominado sétima arte e o máis novo de todos eles, relacionouse cos outros seis, entre eles a Arquitectura, posiblemente o máis antigo. Relacións que se analizaron bastantes veces e desde diversos puntos de vista, aínda que sempre xorde algún novo, por exemplo, poderíanse propoñer estudos impertinentes como: as semellanzas entre Nolan e Calatrava no seu afán por facer monumentos baleiros; a insistencia pertinaz de cineastas patrios en rodar as súas películas sempre nas mesmas rúas das mesmas cidades; a fobia que lle profesan ao cinema arquitectos que deseñan cinemas; o nivel de soberbia de directores e arquitectos que lles impide recoñecer as súas mutuas débedas estilísticas; o rendemento de construír grandes infraestruturas sen relación co cinema para que logo ródense películas nelas e o seu contrario, o de facer grandes infraestruturas dedicadas ao cinema para que logo non se rode en elas…

Con todo, hoxe en día a relación máis incuestionable entre arquitectos e cineastas é a súa defunción. Si, é tan duro e contundente como certo, pero pódese explicar.

Empecemos polos primeiros, o que un cargo público teña a esperanza de que morramos, non pode considerarse só unha anécdota, porque desgraciadamente é un sentimento máis xeneralizado do que parece -aínda que quizais sen tanta contundencia-, que debería facernos reconsiderar a nosa actividade profesional, danada e transformada para sempre por esta crise.

Habería ademais que exporse reflexións sobre varios temas, como o modelo actual de ensino da profesión que ha de modificarse inmediatamente orientándoo máis cara ao virtual e menos ao material; o que supuxeron os edificios das súper estrelas da arquitectura no noso panorama cultural, así como a actitude dos arquitectos que, no canto de criticalos, propuxéronse alcanzar a fama sen conseguilo.

En canto aos cineastas, téñense datos que en todo o mundo as proxeccións en complexos multisalas comerciais captan cada vez menos público e a maioría dos espectadores son adolescentes. Hai moitos anos que os empresarios gañan moito máis diñeiro cos flocos de millo que coas entradas, por iso estes complexos están a transformarse en bares e cafeterías onde se celebran aniversarios, ao mesmo tempo que se proxectan eventos deportivos, musicais e ata óperas.

Respecto das outras salas, as que exhiben ese cinema que Jesús Palacios denomina ONG, nas maioría de cidades de provincias desgraciadamente só acceden a unha cota de mercado que comprende a espectadores moi próximos á chamada, de forma eufemística, terceira idade. O cinema tal como coñecémolo as xeracións que nacemos no, cada vez máis afastado, século pasado está a desaparecer e deixará de existir, como xa lle ocorreu a outros espectáculos mesmo máis antigos.

Ata aquí a morte. Agora o futuro, non se debe esquecer que o Ave Fénix é unha metáfora ancestral e tanto cineastas como arquitectos temos unha predilección e unha habilidade especial por reinventarnos e sobrevivir aos peores embates. Non en balde os arquitectos podemos enorgullecernos de ser o segundo oficio máis vello do mundo tras as putas, e xa que estamos con quen, para ben ou para mal, somos os encargados de construír os lugares onde vai transcorrer a vida dos nosos congéneres, é evidente que estamos preparados para facer o noso traballo, que sempre fomos os máis críticos con quen realmente tiveron e teñen o poder para (mal) construír as nosas cidades, e esa é outra razón pola que nos detestan, e que fronte a nós agora ábrese un campo inmenso -onde tamén está a imaxe en movemento- cheo de fantásticas posibilidades.

Respecto dos cineastas, todos estamos rodeados cada vez por máis pantallas, desde a do móbil, ata as dos IMAX, e moitas persoas están ás alimentar creando imaxes para elas. Imaxes que en moitos casos son xeradas para manipular á poboación e ás que esta se opón usando outras imaxes, enfrontados nunha “guerra” innovadora e apaixonante.

O certo é que, gústenos ou non -a min encántame- o futuro será virtual, descentralizado e múltiple, e nel terán moito que achegar os cineastas, ou como se denominen entón quen domine os mecanismos da narración en movemento.

Por último, débese recoñecer que, aínda que quizais non nos deramos conta, o cinema, a imaxe en movemento, hai anos gañoulle a partida á Arquitectura, o que conduce á arrepiante constatación que a ficción superou á realidade.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, decembro 2012
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

O meu bo amigo Jesús Palacios pediume un artigo para el50, o xornal da 50ª edición do Festival Internacional de Cinema de Xixón e publicouse no seu primeiro número co título «Cineastas e arquitectos hoxe», aínda que tras unha pequena revisión e buscando ser máis exacto outro título máis fúnebre como «A morte do cinema e a arquitectura» é máis apropiado.

[:en]

Las "claquetas" de Stanley Kubrick.
Stanley Kubrick’s «clapperboard».

After expiring more than one century, the cinema, the seventh art called and more young woman of all of them, the most ancient has been related by other six, between them the Architecture, possibly. Relations that enough times have been analyzed and from diverse points of view, though always new someone arises, for example, might propose impertinent studies him as: the similarities between Nolan and Calatrava in his zeal for doing empty monuments; the pertinacious insistence of native filmmakers in rolling his movies always in the same streets of the same cities; the phobia that there practise to the cinema architects who design cinemas; the level of pride of the directors and architects that prevents them from recognizing his mutual stylistic debts; the performance of constructing big infrastructures without relation with the cinema in order that then movies are rolled in them and his opposite, of doing big infrastructures dedicated to the cinema in order that then it is not rolled in them…

Nevertheless, nowadays the most unquestionable relation between architects and filmmakers is his death. Yes, it is so hard and forceful as certain, but it is possible to explain.

Let’s begin for the first ones, the fact that a public post has the hope that we die, it cannot be considered to be only an anecdote, because unfortunately it is a feeling more widespread than seems – though probably without so many forcefulness-, that it should make us reconsider our professional activity, damaged and transformed forever by this crisis.

It would have besides the fact that reflections to appear on several topics, as the current model of education of the profession who has to be modified immediately orientating it more towards the virtual thing and less to the material thing; what there have supposed the buildings of the super stars of the architecture in our cultural panorama, as well as the attitude of the architects that, instead of criticizing them, they proposed to reach the stardom without obtaining it.

As for the filmmakers, there are had information that in the whole world the projections in complex commercial multirooms catch less and less public and the majority of the spectators are teen. For many years the businessmen gain very much more money with the little doves that with the income, because of it these complexes are transforming in bars and cafeterias where birthdays are celebrated, at the same time as there are projected sports, musical events and up to operas.

With regard to other rooms, which exhibit this cinema that Jesus Palacios names NGO, in the mayoría of cities of provinces unfortunately only they accede to a market share that he understands to spectators very near to the call, of euphemistic form, third age. The cinema as we it knew the generations that we were born in, increasingly distantly, last century is disappearing and it will stop existing, as already it happened to him to other even more ancient spectacles.

Hitherto the death. Now the future, it is not necessary to to forget that the Bird Phoenix is an ancient metaphor and both filmmakers and architects we have a predilection and a special skill for us reinventing and to survive the worst batterings. Not uselessly the architects we can fill with pride ourselves of being the oldest second trade of the world after the prostitutes, and since we are with whom, for good or for evil, we are the managers of constructing the places where there is going to pass the life of our congéneres, it is evident that we are prepared to do our work, that always we have been the most critical with whom really they have had and have the power (evil) construct our cities, and this it is another reason for which they detest us, and that opposite to us now opens an immense field himself – where also the image is in movement – abundance of fantastic possibilities.

With regard to the filmmakers, all we are surrounded every time by more screens, from that of the mobile, up to those of the IMAX, and many persons are feeding them creating images for them. Images that in many cases are generated to manipulate the population and to which this one is opposed using other images, faced in an innovative and exciting “war”.

The certain thing is that, we like it or not – I am charmed with it – the future will be virtual, decentralized and multiply, and in him they will have much that the filmmakers reach, or since there name then those who dominate the mechanisms of the story in movement.

Finally, it is necessary to to recognize that, though probably we should not have realized, the cinema, the image in movement, years ago the item gained him to the Architecture, which he leads to the chilling verification that the fiction has overcome the reality.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, december 2012
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

My good friend Jesús Palacios asked for an article me for el50, the newspaper of 50 ª edition of the International Festival of Cinema of Gijon and published in his first number with the title «Filmmakers and architects today», though after a small review and seeking to be more exact another more funereal title like » The death of the cinema and the architecture » is more appropriate. 

[:]

Jorge Gorostiza
Jorge Gorostizahttp://cinearquitecturaciudad.blogspot.com.es/
Doctor arquitecto por la UPM, 2015. He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD. En este blog se irán recogiendo artículos y textos dispersos por la Web, así como otros publicados y libres de derechos, que traten sobre Cine, Arquitectura y Ciudad. Así quienes estén interesados por las relaciones entre la ficción y la realidad, podrán tener más argumentos para profundizar en esas relaciones. No es un blog en el que se vayan a hacer comentarios sobre las vivencias personales de su responsable, que además a nadie interesan. Por supuesto que está abierto a cualquiera que le gusten estos temas, sirviendo como foro de debate y como lugar donde todos podamos aprender con las ideas de los demás.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS