[:es]
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía
Gaillard juega con la visión de la arquitectura, aparentemente consumida por la naturaleza, de modo que esta se que en su mirada la acerca a la fragilidad de la ruina.
En su vídeo «The Smithsons» (nombre en homenaje a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de hormigón, ideados con un punto de vista positivista y de imposición sobre la naturaleza, surgir de entre los arboles, casi pareciendo que van a ser devorados por estos.
En sus grabados, como el que ilustra el post, ocurre algo similar, solo que esta vez el artista nos muestra bucólicos paisajes, propios del siglo XVIII, en donde las ruinas de aquel momento (castillos, monasterios, fortalezas) han sido sustituidas por edificios propios del Movimiento Moderno.
Puede sonar a tópico, pero la obra de Gaillard me impacto mucho la primera vez que la vi. Parecía presentar esas cosas que se me pasaban por mi cabeza. Sobre la durabilidad, la modificación o la reversibilidad de la arquitectura.
¿Debe estar hecho un edificio para durar? Aquí empieza un problema clásico. Decir Sí puede dar a pensar en que somos sujetos de Ego, creyentes de que nuestra obra es inmutable. Decir No, que pensamos en una arquitectura asociada al consumo, de materiales perecederos, a sabiendas que no todos se pueden reutilizar o reciclar de manera eficiente.
Pero me preocupan más otras cuestiones. Antes de eliminar un edificio ¿Puede tener otro uso?; si el uso al que esta destinado tuviera que cambiar o nos damos cuenta que nos hemos equivocado al pensar determinada solución ¿cómo debe ser un edificio para ser capaz de absorber los cambios que ocurren durante su periodo de existen?; y si yo tengo en cuentas estas cosas ¿qué hacemos con los que no lo pensaron en sus proyectos? Para explicarme mejor, pondré una cita de Miquel Adriá “Pensemos en cómo regenerar los territorios dañados por el crecimiento acelerado, cómo reciclar lo apenas construido y ya obsoleto, cómo reinventar las relaciones entre lo global y las identidades locales, cómo recrear atmósferas compatibles entre lo físico y lo digital.”
No sé, quizá este artículo de Ethel Baraona y el debate generado en sus comentarios pueda dar lugar a ideas.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2014
Nota:
La cita de Adriá la encontre en ese mismo artículo de Ethel Baraona.
[:en]
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Text route
Gaillard plays with the vision of the architecture, seemingly consumed by the nature, so that this one that in his look brings it over to the fragility of the ruin.
In his video «The Smithsons» (name in honoring to Robert Smithson) we can see big blocks of concrete, designed with a positivist point of view and of imposition on the nature, arise of between the trees, almost seeming that they are going to be devoured by these.
In his engravings, as that it illustrates the post, it happens slightly similar, alone that this time the artist shows us bucolic landscapes, own of the 18th century, where the ruins of that moment (castles, monasteries, strengths) have been replaced with own buildings of the Modern Movement.
It can sound to topic, but Gaillard’s work I am overawed very much the first time that I saw her. It seemed to present these things that me were passing for my head. On the permanence, the modification or the reversibilidad of the architecture.
Must building be done to last? Here it begins a classic problem. To say Yes can give to thinking that we are subjects of Ego, believers of whom our work is immutable. To say Not, that we think about an architecture associated with the consumption, of perishable materials, wittingly that not can re-use or recycle in an efficient way all.
But more other questions worry me. Before eliminating a building can it have another use?; if the use to which this one destined had to change or we realize that we have been wrong on having thought certain solution how it is necessary to to be a building to be capable of absorbing the changes that happen during his period of do they exist?; and if I have in accounts these things what do we do with those who did not think it about his projects? To explain better, I will put Miquel Adriá’s appointment «Let’s think in how to regenerate the territories damaged by the intensive growth, how to recycle you upset it constructed and already obsolete, how to reinvent the relations between the global thing and the local identities, how to recreate compatible atmospheres between the physical thing and the digital thing.»
Not, probably this Ethel Baraona’s article and the debate generated in his comments could give place to ideas.
Pedro Hernández · architect
ciudad de méxico. march 2014
Note:
Adriá’s appointment the encontre in the same Ethel Baraona’s article.
[:gl]
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía
Gaillard xoga coa visión da arquitectura, aparentemente consumida pola natureza, de modo que esta se que na súa mirada a achega á fraxilidade da ruína.
No seu vídeo «The Smithsons» (nomee en homenaxe a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de formigón, ideados cun punto de vista positivista e de imposición sobre a natureza, xurdir de entre os arbores, case parecendo que van ser devorados por estes.
Nos seus gravados, como o que ilustra o post, acontece algo similar, só que esta vez o artista nos mostra bucólicas paisaxes, propias do século XVIII, onde as ruínas daquel momento (castelos, mosteiros, fortalezas) foron substituídas por edificios propios do Movemento Moderno.
Pode soar a tópico, pero a obra de Gaillard impáctome moito a primeira vez que a vin. Parecía presentar esas cousas que se me pasaban pola miña cabeza. Sobre a durabilidade, a modificación ou a reversibilidade da arquitectura.
¿Debe estar feito un edificio para durar? Aquí empeza un problema clásico. Dicir Sí pode dar a pensar en que somos suxeitos de Ego, crentes de que a nosa obra é inmutable. Dicir No, que pensamos nunha arquitectura asociada ao consumo, de materiais perecedoiros, a sabendas que non todos se poden reutilizar ou reciclar de xeito eficiente.
Pero preocúpanme máis outras cuestións. Antes de eliminar un edificio ¿Pode ter outro uso?; se o uso ao que esta destinado tivese que cambiar ou decatámonos que nos equivocamos ao pensar determinada solución ¿como debe ser un edificio para ser capaz de absorber os cambios que acontecen durante o seu período de existen?; e se eu teño en contas estas cousas ¿que facemos cos que non o pensaron nos seus proxectos? Para explicarme mellor, poñerei unha cita de Miquel Adriá «Pensemos en como rexenerar os territorios danados polo crecemento acelerado, como reciclar o apenas construído e xa obsoleto, como reinventar as relacións entre o global e as identidades locais, como recrear atmosferas compatibles entre o físico e o dixital. «
Non sei, quizá este artigo de Ethel Baraona e o debate xerado nos seus comentarios poida dar lugar a ideas.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2014
Nota:
A cita de Adriá a encontre nese mesmo artigo de Ethel Baraona.
[:]




