IniciofaroEsos locos arquitectos | StepienybarnoEses tolos arquitectos | StepienybarnoThese mad architects |...

[:es]Esos locos arquitectos | Stepienybarno[:gl]Eses tolos arquitectos | Stepienybarno[:en]These mad architects | Stepienybarno[:]

[:es]

Molulor | thefunambulist.net

En su día, si alguien nombraba la palabra “el arquitecto” ya te imaginabas alguien importante a quien casi se podía reverenciar. Sin embargo, en la actualidad, la profesión ha caído en desdicha; por un lado, se asocia a un sector especulador que macizó media España y, por otro, aunque sea dura la expresión, no tienen donde caerse muertos.

Ciertamente, en parte es así; pero solo en parte. Si miramos un poco más allá, los que fueron la mano ejecutora del desastre urbanístico, en realidad, fueron unos pocos y la suma del total de arquitectos sobrepasa los 50.000.  Todavía quedan, seguramente, 49.000 que no tuvieron nada que ver con todo aquello.

La mayoría de ellos, se apasionaron por la arquitectura, como quien se enamora del amor. De tan enamorados que estuvieron, las horas se les convirtieron en minutos y todas ellas se iban en complacer a su amada arquitectura. Así pasaron los cinco años de carrera o seis o más, porque en estas escuelas las notas, en general, no se regalan, se sudan y de qué manera. Encima de la tarima hay de todo, profesores buenos, profesores buenos pero con un ego de elefante (que en realidad no son tan buenos) y, como en todo, malos, muy malos. Pero casi todos ellos, incluso estos últimos, a su manera están hipnotizados por la arquitectura.

Estos estudiantes, echan el resto en cada entrega, es decir en cada proyecto que realizan, que no por casualidad se llama entrega. Y se auto-exprimen tanto que sus amigos desaparecen y ellos desaparecen para sus familias. Puede dar la impresión, desde fuera, que es una vida dura; pero, desde dentro, es la vida. La única vida que entienden cuando les pica el virus de la arquitectura.

Una vez en la calle, ven la realidad y, a veces, la realidad no les ve a ellos. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tiempo pecando de endogamia. Eso sí, el número de parejas entre cartabones y escuadras, o, mejor dicho, entre polilíneas y fatal error, es con diferencia el mayor de todas las carreras.

Los arquitectos no duermen; no es broma, no duermen, o por lo menos no lo hacen cuando tienen estar enfrascados en el final de un proyecto. Están diseñados para la excelencia; sí, ya sabemos, que suena un poco cursi. Pero es así. No se conforman con algo correcto, trabajan hasta que ya no se puede mejorar o sí, pero llega la famosa  entrega  y en el último minuto, sin aliento, llegan (cuando llegan) con toda la tarea. A veces, después de cientos de horas de trabajo, no saben dónde tienen que mandar proyecto y se les pasa el plazo. Son así. Con los detalles burocráticos no son muy buenos, con la gestión tampoco; les gusta más crear, soñar y pensar un mundo mejor.

Que están desconectados de la realidad. Puede ser, pero están hechos de buena pasta y, a pesar de la que está cayendo, no se quejan mucho. Un sector con mucho más del 50 por ciento de paro y casi no abren la boca. Son modosos hasta para eso; de hecho, muchos todavía no reconocen estar en paro, porque hay un proyecto, bueno, un posible proyecto, para un primo suyo que quizás un día rehabilite no sé que cobertizo. A veces el primo es el propio arquitecto. Esto de amar lo que hacen, les lleva al dudoso límite entre ser buenos y ser tontos. Se aprovechan de ellos, sin duda, y encima se sigue pensando que cobran un pastón por hacer cuatro dibujos. Y no es así; en general, dibujan y mucho, pero dibujan ilusiones, definen realidades y ayudan a muchas familias a que su existencia sea más feliz. Y, encontrar la felicidad es la única meta importante que vale la pena tener.

Por ello y por mucho más, aunque parezca que están locos y ya nadie les necesita, los arquitectos no bajan la cabeza y siguen pensando que una vida mejor es posible; un mundo con arquitectura de la buena; si no, no vale la pena. En fin… esos locos arquitectos ¿tú también eres uno de ellos?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, octubre 2012[:en]

Molulor | thefunambulist.net

In his day, if someone was nominating you the word the architect” already you were imagining important someone whom almost it was possible to revere. Nevertheless, at present, the profession has fallen down in misery; on the one hand, there associates to a sector speculator who macizó happens Spain and, for other one, though the expression is hard, they do not have where dead men to be fallen

Certainly, partly it is like that; but only partly. If we look just beyond, which were the executing hand of the urban development disaster, actually, were some few ones and the sum of the total of architects exceeds the 50.000. Still they remain, surely, 49.000 that did not have anything to see with all that.

The majority of they, they got mad about the architecture, as whom he falls in love with the love. Of so in love that they were, the hours turned them in minutes and all of them were going away in taking pleasure to his dear architecture. This way five years of career happened or six or more, because in these schools the notes, in general, are not given, they sweat and of what way. On the dais it is of everything, good teachers, good teachers but with an ego of elephant (that actually they are not so good) and, since at everything, villains, very bad. But almost all of them, even the above mentioned, to his way are hypnotized by the architecture.

These students, throw the rest in every delivery, that is to say in every project that they realize, that not accidentally it is called a delivery. And there are auto-squeezed so much that his friends eliminate and they disappear for his families. The impression can give, from out, that is a hard life; but, from inside, it is the life. The only life that they understand when the virus of the architecture punctures them.

Once in the street, they see the reality and, sometimes, the reality does not see them. Too many hours between architects, too much time sinning of endogamia. It yes, the number of pairs between triangles and set squares, or, rather, between polylines and fatal mistake, is with difference the major one of all the careers.

The architects do not sleep; it is not a joke, they do not sleep, or at least they do not do it when they have to be bottled in the end of a project. They are designed for the excellence; yes, already we know, that it sounds a bit vulgar. But it is like that. They do not conform to anything correct, work until already it is not possible to improve or yes, but the famous delivery comes and in the last minute, without breath, they come (when they come) with the whole task. Sometimes, after hundreds of working hours, they do not know where they have to order project and they the term passes. They are like that. With the bureaucratic details they are not very good, with the management either; they like to create more, to dream and to think a better world.

That are disconnected of the reality. It can be, but they are done of good pasta and, in spite of that it is falling down, do not complain very much. A sector with much any more than 50 per cent of strike and almost they do not open the mouth. They are well-behaved up to for it; of fact, many still they do not recognize to be in strike, because there is a project, well, a possible project, for his cousin that probably one day rehabilitates I do not know that shed. Sometimes the cousin is the own architect. This of loving what they do, takes them to the doubtful limit between being good and being idiots. They take advantage of them, undoubtedly, and above there continues being thought that they receive a pastón for doing four drawings. And it is not like that; in general, they draw and much, but they draw illusions, define realities and help to many families to which his existence is happier. And, to find the happiness is the only important goal that is worth a sorrow having.

For it and for much any more, though it seems that they are mad and already nobody they needs, the architects do not lower the head and continue thinking that a better life is possible; a world with architecture of the good one; if not, it does not cost a sorrow. In end … these mad architects are you also one of them?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, october 2012

[:gl]

Molulor | thefunambulist.net

No seu día, si alguén nomeaba a palabra “o arquitecto” xa che imaxinabas alguén importante a quen case se podía reverenciar. Con todo, na actualidade, a profesión caeu en desdicha; por unha banda, asóciase a un sector especulador que macizó media España e, por outro, aínda que sexa dura a expresión, non teñen onde caerse mortos.

Certamente, en parte é así; pero só en parte. Se miramos un pouco máis aló, os que foron a man executora do desastre urbanístico, en realidade, foron uns poucos e a suma do total de arquitectos excede os 50.000. Aínda quedan, seguramente, 49.000 que non tiveron nada que ver con todo aquilo.

A maioría deles, apaixonáronse pola arquitectura, como quen se namora do amor. De tan namorados que estiveron, as horas convertéronselles en minutos e todas elas íanse en compracer á súa amada arquitectura. Así pasaron os cinco anos de carreira ou seis ou máis, porque nestas escolas as notas, en xeral, non se regalan, súanse e de que xeito. Encima da tarima hai de todo, profesores bos, profesores bos pero cun ego de elefante (que en realidade non son tan bos) e, como en todo, malos, moi malos. Pero case todos eles, incluso estes últimos, ao seu xeito están hipnotizados pola arquitectura.

Estes estudantes, botan o resto en cada entrega, é dicir en cada proxecto que realizan, que non por casualidade se chama entrega. E auto-esprémense tanto que os seus amigos desaparecen e eles desaparecen para as súas familias. Pode dar a impresión, dende fóra, que é unha vida dura; pero, dende dentro, é a vida. A única vida que entenden cando lles pica o virus da arquitectura.

Unha vez na rúa, ven a realidade e, ás veces, a realidade non se lles ve. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tempo pecando de endogamia. Iso si, o número de parellas entre cartabóns e escuadras, ou, mellor dito, entre poliliñas e fatal erro, é con diferenza o maior de todas as carreiras.

Os arquitectos non dormen; non é broma, non dormen, ou polo menos non o fan cando teñen estar enfrascado no final dun proxecto. Están deseñados para a excelencia; si, xa sabemos, que soa un pouco ridículo. Pero é así. Non se conforman con algo correcto, traballan ata que xa non se pode mellorar ou si, pero chega a famosa entrega e no último minuto, sen folgos, chegan (cando chegan) con toda a tarefa. Ás veces, despois de centos de horas de traballo, non saben onde teñen que mandar proxecto e pásaselles o prazo. Son así. Cos detalles burocráticos non son moi bos, coa xestión tampouco; gústalles máis crear, soñar e pensar un mundo mellor.

Que están desconectados da realidade. Pode ser, pero están feitos de boa pasta e, a pesar da que está a caer, non se queixan moito. Un sector con moito máis do 50 por cento de paro e case non abren a boca. Son modosos ata para iso; de feito, moitos aínda non recoñecen estar no paro, porque hai un proxecto, bo, un posible proxecto, para un primo seu que quizais un día rehabilite non sei que alpendre. Ás veces o primo é o propio arquitecto. Isto de amar o que fan, lévaos ao dubidoso límite entre ser bos e ser parvos. Aprovéitanse deles, sen dúbida, e enriba séguese pensando que cobran un pastón por facer catro debuxos. E non é así; en xeral, debuxan e moito, pero debuxan ilusións, definen realidades e axudan a moitas familias a que a súa existencia sexa máis feliz. E, encontrar a felicidade é a única meta importante que paga a pena ter.

Por iso e por moito máis, aínda que pareza que están tolos e xa ninguén lles necesita, os arquitectos non baixan a cabeza e seguen pensando que unha vida mellor é posible; un mundo con arquitectura da boa; se non, non paga a pena. En fin… eses tolos arquitectos¿ti tamén es un deles?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, outubro 2012

[:]

Stepienybarno
Stepienybarnohttps://www.stepienybarno.es/
Stepienybarno está formado por Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, ambos arquitectos y formados en temas de Identidad Digital y Comunicación online. Desde el 2004 tenemos nuestro propio estudio de arquitectura, ubicado en un pequeño pueblo de Navarra, Estella, y ambos estamos embarcados en nuestras tesis doctorales. A su vez, colaboramos con otros profesionales tanto del ámbito de la arquitectura, sostenibilidad y comunicación online. Vivir en Estella nos da la tranquilidad necesaria para poder encarar el día a día con energía y la red nos posibilita contactar con un mundo maravilloso que de otra forma hubiera sido imposible.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

4 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
4 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

No digas a tu madre que soy arquitecto. (Arquitectos al menudeo).
Pablo J. López Hernández
Cuando yo era joven la carrera de arquitectura era una de las más guay. A
ella se apuntaban, vocacionalmente unos, despistadamente otros, y todos
soñadores de futuras glorias. Entre nuestros amigos era una de las
carreras que más molaba. Para los que aspirábamos a ella, la
arquitectura era la conjunción del arte y de la ciencia, del disfrute
personal y del reconocimiento social. Todo fundido, encastado y bien
pagado. Lo más plus. La repera.
[…]
http://goo.gl/j8Qdh7

Luis
Luis
13 years ago

Como andan todos??? Les dejo un consejo que seguro les interesa:
Recuerden que desde Enero es Obligatorio comunicar la fecha exacta del inicio
de una obra: http://youtu.be/Ya69b8_4s0M

Ve Redes
Ve Redes
13 years ago
Ve Redes
Ve Redes
13 years ago

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS