“Asumiendo condescendientemente lo peor del gusto y valor de sus clientes, las grandes firmas de arquitectura están prolongando la vida de un tipo que no ha sido afectado por nuevas ideas o ambiciones desde la realización del World Trade Center en 1972. Tras haber convertido New York en una insufrible demostración de mediocridad arquitectónica, ahora siguen su misión en otro continente”
Rem Koolhaas [1]
El rascacielos se ha establecido como un objeto que entroniza imágenes de poder relativizando el objetivo de la arquitectura como modeladora la ciudad. Generador de espacios urbanos poco alentadores, estratificado en capas jerárquicas, sumido en una carrera por superarse en altura, representa una manera de construir que hace tiempo se muestra anacrónica.

El trabajo de Rem Koolhaas replica esta forma de concebir la arquitectura. La declaración del párrafo inicial es concluyente. Esa ponencia realizada antes de construir su primer edificio en altura es corroborada en la realización de uno de los diseños de arquitectura más interesantes de este siglo, el CCTV de Beijing. La Central de Televisión China compone una posición concreta sobre la materialización de edificios en altura que supera las carencias de sus antecesores.
Koolhaas evita participar de esa pugna infecunda por erigir el edificio más alto, declarando que siempre habrá alguien que hará otro mayor. Su objetivo se focaliza en construir una nueva imagen urbana en base a dos conceptos que le permiten suplir carencias típicas de los edificios en altura:
– Establecer un edificio que forme parte del espacio urbano en lugar de prevalecer en altura: “si únicamente se atiende la verticalidad, no se ofrece nada a la ciudad”.
– Proponer una idea de recorrido que permita distribuir el programa sobre todo el edificio, evitando la estratificación por pisos.
Koolhaas traza una volumetría que se establece a partir del vacío, propiciando la generación de un espacio urbano significativo. Esta decisión se apuntala en la definición de un programa que permite una fuerte relación entre trabajo y sociedad, situación a la que Koolhaas siempre estuvo atento.

El diseño propone una plataforma común con una plaza elevada a nivel de calle, de la que emergen dos torres. Ambas ascienden paralelas estrechándose a medida que se elevan. Este juego formal distorsiona el sentido de la perspectiva, que las muestra imponentes desde uno de los lados y estrechas y débiles desde el otro.
Las torres concluyen unidas en la parte superior por vigas perpendiculares entre sí, que recomponen la figura rectangular que cubre la plaza. El bucle propuesto da forma a una figura tridimensional que enmarca un nuevo espacio urbano a la vez que acentúa su espectacular imagen icónica.
La envolvente exterior evita mostrar divisiones entre pisos y modulaciones de ventanas, eliminando todo signo que evidencie la escala humana. De esta manera se dificulta obtener referencias sobre su tamaño a la distancia. Una red diagonal de acero a la vista muestra los refuerzos estructurales, red que se hace densa en los puntos donde los esfuerzos son más intensos.

El acceso principal se ubica en la base de una de las torres. En este punto el visitante se prepara para el recorrido interno por la totalidad del edificio. El circuito propuesto se inicia en una de las torres, establece un mirador en el puente en voladizo y concluye en descenso interactuando en las actividades de la otra.
El primer contacto con la actividad interna se establece en el museo aledaño al acceso. En el primer nivel, un amplio hall de distribución vincula con un teatro de 1.500 personas y las salas de cine digital. El visitante tiene la posibilidad de establecer circuitos entre los estudios de grabación y las áreas de producción para programas de tv. Una secuencia de salas de exposiciones y restaurantes permite disfrutar del mirador ubicado en el ángulo del puente. Tres ventanas redondas cortan el piso de la terraza y permiten vistas hacia el jardín ubicado en la plaza inferior. El descenso permite visualizar otra parte de los estudios, áreas de producción y grabación.
El recorrido no se establece únicamente como un paseo para el visitante, propone el entendimiento del proceso funcional que se lleva a cabo dentro del edificio.

El vacío enmarcado por la arquitectura varía según el punto de vista y la distancia de observación. El voladizo termina por definir la imagen escultórica del edificio. Compone un lugar dentro del espacio urbano que establece el punto de contacto entre la calle y el edificio.
Este icono del siglo XXI establece un punto de inflexión en el carácter de edificios urbanos de alta densidad. Hace posible la interacción con el espacio público desde una estructura integra y homogénea que no resigna imagen simbólica.
Con esta obra, OMA no reformula el rascacielos, delata su obsolescencia.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. abril 2013
Notas:
[1] Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.
“Assuming condescendientemente the worse of the taste and value of his clients, the big signatures of architecture are prolonging the life of a type that has not been affected by new ideas or ambitions from the accomplishment of the World Trade Center in 1972. After having turned New York into an unbearable demonstration of architectural mediocrity, now they follow his mission in another continent”
Rem Koolhaas [1]
The skyscraper has been established as an object that enthrones images of power relativizing the aim of the architecture as modeladora the city. Generator of urban slightly encouraging spaces, stratified in hierarchic caps, plunged in a career for excelling itself in height, represents a way of constructing that some time ago it proves to be anachronistic.

The work of Rem Koolhaas answers this way of conceiving the architecture. The declaration of the initial paragraph is conclusive. This presentation realized before constructing his first building in height is corroborated in the accomplishment of one of the more interesting designs of architecture of this century, the CCTV of Beijing. The Head office of Television China composes a concrete position on the building materialization in height that overcomes the lacks of his predecessors.
Koolhaas avoids to take part of this infertile struggle for raising the highest building, declaring that always there will be someone who will make other one major. His aim is focused in constructing a new urban image on the basis of two concepts that allow him to replace typical lacks of the buildings in height:
– Establishing a building that forms a part of the urban space instead of prevailing in height: “if only the uprightness is attended, it does not offer at all to the city”.
– Proposing an idea of tour that allows to distribute the program especially the building, avoiding the stratification for floors.
Koolhaas plans a volumetry that is established from the emptiness, propitiating the generation of an urban significant space. This decision is supported in the definition of a program that allows a strong relation between work and company, situation to which Koolhaas always was attentive.

The design proposes a common platform with a square risen up to level of street, of which they emerge two towers. Both promote parallel bars becoming closer as they rise. This formal game distorts the sense of the perspective, which shows them investors from one of the sides and narrow and weak from other one.
The towers conclude joined in the top part for perpendicular girders between yes, that they re-compose the rectangular figure that covers the square. The proposed curl gives form to a three-dimensional figure that frames a new urban space simultaneously that accentuates his spectacular image icons.
The surrounding exterior one avoids to show divisions between floors and modulations of windows, eliminating any sign that demonstrates the human scale. Hereby it is impeded to obtain references on his size to the distance. A diagonal network of steel at sight shows the structural reinforcements, network that becomes dense in the points where the efforts are more intense.

The principal access is located in the base of one of the towers. In this point the visitor prepares himself for the internal tour for the totality of the building. The proposed circuit begins in one of the towers, establishes a viewing-point in the bridge in projecting and concludes in decrease interacting in the activities of other one.
The first contact with the internal activity is established in the bordering museum to the access. In the first level, a wide hall of distribution links with a theatre of 1.500 persons and the rooms of digital cinema. The visitor has the possibility of establishing circuits between the recording studios and the areas of production for programs of tv. It sequences a of rooms of exhibitions and restaurants allows to enjoy the viewing-point located in the angle of the bridge. Three round windows cut the floor of the terrace and allow conference towards the garden located in the low square. The decrease allows to visualize another part of the studies, areas of production and recording.
The tour is not established only as a walk for the visitor, proposes the understanding of the functional process that is carried out inside the building.

The emptiness framed by the architecture changes according to the point of view and the distance of observation. The projecting one ends for defining the sculptural image of the building. It composes a place inside the urban space that establishes the point of contact between the street and the building.
This icon of the 21st century establishes a point of inflexion in the character of urban buildings of high density. The interaction makes possible with the public space from a complete and homogeneous structure that does not resign symbolic image.
With this work, OMA does not re-formulate the skyscraper, betrays his obsolescence.
Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. april 2013
Notes:
[1] Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.
“Asumindo condescendientemente o peor do gusto e valor dos seus clientes, as grandes firmas de arquitectura están prolongando a vida dun tipo que non foi afectado por novas ideas ou ambicións desde a realización do World Trade Center en 1972. Tras converter New York nunha insufrible demostración de mediocridad arquitectónica, agora seguen a súa misión noutro continente”
Rem Koolhaas [1]
O rañaceos estableceuse como un obxecto que entroniza imaxes de poder relativizando o obxectivo da arquitectura como modeladora a cidade. Xerador de espazos urbáns pouco alentadores, estratificado en capas xerárquicas, sumido nunha carreira por superarse en altura, representa un xeito de construír que fai tempo móstrase anacrónica.

O traballo de Rem Koolhaas replica esta forma de concibir a arquitectura. A declaración do párrafo inicial é concluínte. Ese relatorio realizado antes de construír o seu primeiro edificio en altura é corroborada na realización dun dos deseños de arquitectura máis interesantes deste século, o CCTV de Beijing. A Central de Televisión Chinesa compón unha posición concreta sobre a materialización de edificios en altura que supera as carencias das súas antecesores.
Koolhaas evita participar desa pugna infecunda por erigir o edificio máis alto, declarando que sempre haberá alguén que fará outro maior. O seu obxectivo se focaliza en construír unha nova imaxe urbana en base a dous conceptos que lle permiten suplir carencias típicas dos edificios en altura:
– Establecer un edificio que forme parte do espazo urbano en lugar de prevalecer en altura: “si únicamente aténdese a verticalidad, non se ofrece nada á cidade”.
– Propoñer unha idea de percorrido que permita distribuír o programa sobre todo o edificio, evitando a estratificación por pisos.
Koolhaas traza unha volumetría que se establece a partir do baleiro, propiciando a xeración dun espazo urbano significativo. Esta decisión apontóase na definición dun programa que permite unha forte relación entre traballo e sociedade, situación á que Koolhaas sempre estivo atento.

O deseño propón unha plataforma común cunha praza elevada a nivel de rúa, da que emergen dúas torres. Ambas ascenden paralelas estreitándose a medida que se elevan. Este xogo formal distorsiona o sentido da perspectiva, que as mostra imponentes desde un dos lados e estreitas e débiles desde o outro.
As torres conclúen unidas na parte superior por vigas perpendiculares entre si, que recompoñen a figura rectangular que cobre a praza. O bucle proposto dá forma a unha figura tridimensional que enmarca un novo espazo urbano á vez que acentúa a súa espectacular imaxe icónica.
A envolvente exterior evita mostrar divisións entre pisos e modulaciones de fiestras, eliminando todo signo que evidencie a escala humana. Deste xeito se dificulta obter referencias sobre o seu tamaño á distancia. Unha rede diagonal de aceiro á vista mostra os refuerzos estructurales, rede que se fai densa nos puntos onde os esforzos son máis intensos.

O acceso principal sitúase na base dunha das torres. Neste punto o visitante prepárase para o percorrido interno pola totalidade do edificio. O circuíto proposto iníciase nunha das torres, establece un mirador na ponte en voladizo e conclúe en descenso interactuando nas actividades da outra.
O primeiro contacto coa actividade interna establécese no museo aledaño ao acceso. No primeiro nivel, un amplo hall de distribución vincula cun teatro de 1.500 persoas e as salas de cine digital. O visitante ten a posibilidade de establecer circuítos entre os estudos de grabación e as áreas de produción para programas de tv. Unha secuencia de salas de exposicións e restaurantes permite gozar do mirador situado no ángulo da ponte. Tres fiestras redondas cortan o piso da terraza e permiten vistas cara ao xardín situado na praza inferior. O descenso permite visualizar outra parte dos estudos, áreas de produción e grabación.
O percorrido non se establece únicamente como un paseo para o visitante, propón o entendemento do proceso funcional que se leva a cabo dentro do edificio.

O baleiro enmarcado pola arquitectura varía segundo o punto de vista e a distancia de observación. O voladizo termina por definir a imaxe escultórica do edificio. Compón un lugar dentro do espazo urbano que establece o punto de contacto entre a rúa e o edificio.
Este icono do século XXI establece un punto de inflexión no carácter de edificios urbanos de alta densidad. Fai posible a interacción co espazo público desde unha estrutura integra e homogénea que non resigna imaxe simbólica.
Con esta obra, OMA non reformula o rascacielos, delata o seu obsolescencia.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. abril 2013
Notas:
[1] Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.




