Arquitecturas de la utopía.En 1945, con veinte millones de muertos a la espalda y el mundo fracturado en bloques, la URSS necesitaba construir un faro nítido para el movimiento comunista internacional; se proyectó para ello un gran Palacio de los Sóviets y, a su alrededor, siete espectaculares torres. Cada vysotka sería diferente pero el conjunto -moles de ladrillo más anchas que altas, con caprichosas geometrías de aire retro y unas treinta plantas de altos techos- unificaría estilos arquitectónicos y mensajes políticos. La física y otras leyes vendidas al imperialismo impidieron a los arquitectos del PCUS levantar una silueta de Lenin de suficiente tamaño para que en su índice derecho cupiese el despacho del batono Iósif Stalin, pero sus siete atributos quedaron esparcidos en lugares estratégicos de la ciudad. Sesenta años después, Moscú es tan conocida por la Plaza Roja como por esta corona de espinas que alberga misterios y ministerios, el hotel Ukraína, la Universidad Lomonósov y algunos centenares de viviendas donde aún vegeta una heterogénea élite fruto del primer socialismo, superviviente de la Revolución, la guerra civil rusa y las dos guerras mundiales.

[…]
+ artículo publicado en elpais.com
Arquitecturas da utopía.En 1945, con vinte millóns de mortos ás costas e o mundo fracturado en bloques, a URSS necesitaba construír un faro nítido para o movemento comunista internacional; proxectouse para iso un gran Palacio dos Sóviets e, ao seu ao redor, sete espectaculares torres. Cada vysotka sería diferente pero os conxunto -moles de ladrillo máis anchas que altas, con caprichosas xeometrías de aire retro e un trinta plantas de altos teitos- unificaría estilos arquitectónicos e mensaxes políticas. A física e outras leis vendidas ao imperialismo impediron aos arquitectos do PCUS levantar unha silueta de Lenin de suficiente tamaño para que no seu índice dereito coubese o despacho do batono Iósif Stalin, pero o seu sete atributos quedaron esparexidos en lugares estratéxicos da cidade. Sesenta anos despois, Moscova é tan coñecida pola Praza Vermella como por esta coroa de espiñas que alberga misterios e ministerios, o hotel Ukraína, a Universidade Lomonósov e algúns centenares de vivendas onde aínda vegeta unha heteroxénea elite froito do primeiro socialismo, sobrevivente da Revolución, a guerra civil rusa e as dúas guerras mundiais.

[…]
+ artigo publicado en elpais.com
Architectures of the Utopia. In 1945, with twenty million dead men to the back and the world fractured in blocks, the USSR needed to construct a clear beacon for the communist international movement; there was projected for it a great Palace of the Soviets and, around it, seven spectacular towers. Every vysotka would be different but the set – masses of brick broader than high, with capricious geometries of air retro and approximately thirty plants of high ceilings – it would unify architectural styles and political messages. The physics and other laws sold at the imperialism prevented the architects of the PCUS from raising Lenin’s silhouette of sufficient size in order that in his right index Iósif Stalin was fitting the office of the batono, but his seven attributes remained spread in strategic places of the city. Sixty years later, Moscow is so known by the Red Square as by this crown of thorns that shelters mysteries and departments, the hotel Ukraína, the University Lomonósov and some hundreds of housings where still a heterogeneous elite vegetates fruit of the first socialism, survivor of the Revolution, the Russian civil war and both world wars.

[…]
+ article is published in elpais.com




