[:es]
“En esta habitación (…), la señora Moreau decidió instalar su cocina. El decorador Henry Fleury concibió para ella una instalación de vanguardia y anduvo pregonando por todas partes que sería el prototipo de las cocinas del siglo XXI: un laboratorio culinario con un avance de una generación sobre su época, dotado de los perfeccionamientos técnicos más sofisticados, equipado con hornos de ondas, placas autocalentadoras invisibles, robots electrodomésticos teledirigidos capaces de ejecutar programas complejos de preparación y cocción. (…)
La cocinera de la señora Moreau, una borgoñesa robusta, natural de Paray-le-Monial, que respondía al nombre de Gertrude, no se dejó engañar por aquellos groseros artificios y advirtió en seguida a su señora que no guisaría nada en una cocina semejante, en la que nada estaba en su sitio y nada funcionaba como ella sabía. Reclamó una verdadera cocina de gas con sus quemadores, una freidora de hierro colado, un tajo de madera y sobre todo un trastero donde poner las botellas vacías, las canastas de quesos,las cajas de fruta, los sacos de patatas, los lebrillos para lavar la verdura y el cesto de alambre para escurrir la ensalada.”
La dificultad de la arquitectura por entender la vida.
Los dos párrafos de la cita anterior pertenecen al libro de Georges Perec, La vida instrucciones de uso,1 donde se apelotonan dentro de descripciones interminables y sin relación aparente, las emociones, sentimientos y vivencias acaecidas hasta el año 1975, en un inmueble de viviendas del distrito diecisiete de París.
El texto es un auténtico experimento para recrear la vida de este edificio en toda su complejidad. El propio Perec describe su novela como la visión desde la calle de todo lo que pasa en el interior de una casa de vecinos a la que se le hubiera quitado la fachada y en la que todos los aposentos fueran visibles al mismo tiempo.
Es la misma sensación que tenemos al contemplar una casa de muñecas de varios pisos con la tapa abierta. Lo que vemos es una auténtica exposición pública de la sección del edificio. Ante lo inusual de esa imagen podríamos soñar con relaciones, posibles o imposibles, recrear la secuencia de lo que ocurre a lo largo de todo un día y actuar con despreocupación infantil representando diferentes papeles y personajes.
Aunque parezca asombroso, el mercado infantil funciona de la misma manera que el de los adultos.
Es curioso, lo que ocurrió con una casa de muñecas moderna, diseñada y fabricada por el doctor Christopher Cole en los años setenta. Este médico comenzó a fabricar casas de muñecas debido a su gran interés por la arquitectura. Más tarde y una vez alcanzada la jubilación se convirtió en su afición de tiempo completo. De todas formas su casa de muñecas moderna era una casa de muñecas especial, ya que desarrollaba el concepto de flexibilidad asociado a lo moderno. Es decir una flexibilidad basada en la técnica, en artilugios móviles y modificables.
“Los suelos son extraíbles y las paredes interiores están clavadas. Su diseño permite que los niños organicen las habitaciones según los tamaños que quieran, sobre una estructura base determinada”.2
Sin embargo, los niños, como muchos de los clientes que se acercan a los despachos de los arquitectos, demostraron ser más convencionales que las apetencias arquitectónicas del doctor Cole, ya que prefirieron unas casas de muñecas de aspecto más tradicional. Por este motivo, Christopher Cole cambió sus planes y desechó la fabricación de este modelo de casa. Son muy escasos los ejemplos que quedan de este especial juguete.
El aprendizaje particular de la noción de domesticidad, es un fenómeno lento, pero no cabe duda que todo el mundo, de una manera intuitiva e innata, lleva dentro de sí la definición de lo que tiene que ser un hogar. Es una idea primitiva de refugio, de cobijo seguro y de sentirse cómodo con el espacio.
En cambio, la identificación con el carácter moderno de la arquitectura supone la existencia de un proceso cultural, que requiere esfuerzo, que no viene dado de antemano y que, muchas veces, se encuentra en contraposición con lo que habitualmente se entiende por un hogar acogedor. Desde el momento en que intervienen las convenciones culturales se pierde la espontaneidad y la arquitectura se aleja de la naturalidad de la vida.
Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, marzo 2016
Notas.
1 Georges Perec. La vida instrucciones de uso. Editorial Anagrama. 1988.
2 Christopher Cole: Casa de muñecas moderna. The Ultimate Doll’s House Book. Dorling Kindersley Limited, Londres, 1994. Para la versión española: El libro de las casas de muñecas. Editorial Raíces, Tolosa, Guipúzcoa, 1995.
Artículo completo en a+t 13 Vivienda y Flexibilidad II.
[:gl]
“Nesta habitación (…), a señora Moreau decidiu instalar a súa cociña. O decorador Henry Fleury concibiu para ela unha instalación de vangarda e andou pregoando por todas partes que sería o prototipo das cociñas do século XXI: un laboratorio culinario cun avance dunha xeración sobre a súa época, dotado dos perfeccionamentos técnicos máis sofisticados, equipado con fornos de ondas, placas autocalentadoras invisibles, robots electrodomésticos teledirigidos capaces de executar programas complexos de preparación e cocción. (…)
A cociñeira da señora Moreau, unha borgoñesa robusta, natural de Paray-lle- Monial, que respondía o nome de Gertrude, non se deixou enganar por aqueles groseiros artificios e advertiu deseguido á súa señora que non guisaría nada nunha cociña semellante, na que nada estaba no seu sitio e nada funcionaba como ela sabía. Reclamou unha verdadeira cociña de gas cos seus quemadores, unha freidora de ferro coado, un tallo de madeira e sobre todo un rocho onde poñer as botellas baleiras, as canastras de queixos,as caixas de froita, os sacos de patacas, os lebrillos para lavar a verdura e o cesto de arame para escurrir a ensalada.”
A dificultade da arquitectura por entender a vida.
Os dous parágrafos da cita anterior pertencen ao libro de Georges Perec, A vida instrucións de uso,1 onde se apelotonan dentro de descricións interminables e sen relación aparente, as emocións, sentimentos e vivencias acaecidas ata o ano 1975, nun inmoble de vivendas do distrito dezasete de París.
O texto é un auténtico experimento para recrear a vida deste edificio en toda a súa complexidade. O propio Perec describe a súa novela como a visión desde a rúa de todo o que pasa no interior dunha casa de veciños á que se lle quitou a fachada e na que todos os aposentos fosen visibles ao mesmo tempo.
É a mesma sensación que temos ao contemplar unha casa de bonecas de varios pisos coa tapa aberta. O que vemos é unha auténtica exposición pública da sección do edificio. Ante o inusual desa imaxe poderiamos soñar con relacións, posibles ou imposibles, recrear a secuencia do que ocorre ao longo de todo un día e actuar con despreocupación infantil representando diferentes papeis e personaxes.
Aínda que pareza asombroso, o mercado infantil funciona da mesma maneira que o dos adultos.
É curioso, o que ocorreu cunha casa de bonecas moderna, deseñada e fabricada polo doutor Christopher Cole nos anos setenta. Este médico comezou a fabricar casas de bonecas debido ao seu gran interese pola arquitectura. Máis tarde e unha vez alcanzada a xubilación converteuse na súa afección de tempo completo. De todos os xeitos a súa casa de bonecas moderna era unha casa de bonecas especial, xa que desenvolvía o concepto de flexibilidade asociado ao moderno. É dicir unha flexibilidade baseada na técnica, en dispositivos móbiles e modificables.
“Os chans son extraíbles e as paredes interiores están cravadas. O seu deseño permite que os nenos organicen as habitacións segundo os tamaños que queiran, sobre unha estrutura basee determinada”.2
Con todo, os nenos, como moitos dos clientes que se achegan aos despachos dos arquitectos, demostraron ser máis convencionais que as apetencias arquitectónicas do doutor Cole, xa que preferiron unhas casas de bonecas de aspecto máis tradicional. Por este motivo, Christopher Cole cambiou os seus plans e refugou a fabricación deste modelo de casa. Son moi escasos os exemplos que quedan deste especial xoguete.
A aprendizaxe particular da noción de domesticidad, é un fenómeno lento, pero non cabe dúbida que todo o mundo, dunha maneira intuitiva e innata, leva dentro de si a definición do que ten que ser un fogar. É unha idea primitiva de refuxio, de acubillo seguro e de sentirse cómodo co espazo.
En cambio, a identificación co carácter moderno da arquitectura supón a existencia dun proceso cultural, que require esforzo, que non vén dado de antemán e que, moitas veces, atópase en contraposición co que habitualmente se entende por un fogar acolledor. Desde o momento en que interveñen as convencións culturais pérdese a espontaneidade e a arquitectura afástase da naturalidade da vida.
Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, marzo 2016
Notas.
1 Georges Perec. La vida instrucciones de uso. Editorial Anagrama. 1988.
2 Christopher Cole: Casa de bonecas moderna. The Ultimate Doll’s House Book. Dorling Kindersley Limited, Londres, 1994. Para a versión española: EO libro das casas de bonecas. Editorial Raíces, Tolosa, Guipúzcoa, 1995.
Artigo completo en a+t 13 Vivenda e Flexibilidade II.
[:en]
“In this room (…), Mrs Moreau decided to install her kitchen. The decorator Henry Fleury conceived an avant-garde design for her and began to proclaim that it would be the prototype of the twenty-first century kitchen: a culinary laboratory one generation ahead of its time, provided with the most sophisticated technical improvements, equipped with microwave ovens, invisible hotplates, remote-controlled household robots capable of carrying out complex programmes of preparation and cooking. (…)
Mrs Moreau’s cook, a stout woman from Paray-le-Monial in Burgundy, answering to the name of Gertrude, was not fooled by those vulgar contrivances and told the lady of the house without further ado that she would not cook anything in such a kitchen, in which nothing was in the right place and nothing worked in the way she was familiar with. She demanded a real cooker with gas burners, a cast iron fryer, a wooden block and especially a junk room where she could put empty bottles, the cheese baskets, boxes of fruit, sacks of potatoes, bowls for washing vegetables and the wire basket for draining the salad.”
The difficulty architecture has in understanding life.
The two paragraphs quoted above are taken from the book by Georges Perec, La vie mode d’emploi1, in which the emotions, feelings and experiences of the inhabitants of a block of apartments in XVII district in Paris up to 1975, are crammed together in interminable and seemingly unrelated descriptions.
The text is a veritable experiment to recreate the life which goes on within this building in all its complexity. Perec describes his novel as a view from the street of everything that happens in a building from which the facade has been removed and in which all the rooms were visible at the same time.
It is the same sensation that we have when we regard a multi-storey doll’s house with the front facade off. What we see is the cross-section of the building, laid open for all the world to see. In view of the bizarre nature of this image, we could dream about possible or impossible relationships, imagine the sequence of events that occur throughout a day and with a child’s lack of concern, acting out the different roles and characters.
Although it might seem astonishing, the children’s market operates in the same way as an adult’s.
What happened to a modern doll’s house, designed and built by a doctor, Christopher Cole in the sixties, is curious. This doctor began to build doll’s houses because of his great interest in architecture.
Later on, when he retired, it became a full-time hobby. His modern doll’s house was very special, however, as it developed the concept of flexibility associated with modern architectural design. In other words, flexibility based on technique, on mobile and modifiable gadgets.
“The floors are removable an the interior walls are nailed down. Its design allows children to size the rooms as they please, on a specific basic structure”.2
However, children, like many of the people who commission work from architects, are more conventional in their taste than Doctor Cole, as they prefer doll’s houses with a more traditional appearance.
For this reason, Christopher Cole changed his plans and stopped making that particular model of house. Very few examples of this special toy remain.
Learning the notion of domesticity, is a slow process, but there is no doubt that everyone, either intuitively or innately, forms his/her own definition of what a home is. It is a primitive idea of a shelter, a safe refuge and of feeling at ease with space. On the other hand, identification with the modern nature of architecture assumes the existence of a cultural process, which requires effort, which has to be acquired and which, very often is found diagonally opposed to what is usually understood to be a cosy home. From the moment cultural conventions become involved, spontaneity is lost and architecture becomes divorced from the naturalness of life.
Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, march 2016
Notas.
1 Georges Perec. La vie mode d’emploi. Editorial. Hachette. 1978.
2 Christopher Cole: Modern doll house. The Ultimate Doll’s House Book. Dorling Kindersley Limited, Londres, 1994. For the Spanish version: El libro de las casas de muñecas. Editorial Raíces, Tolosa, Guipúzcoa, 1995.
Complete article in a+t 13 Vivienda y Flexibilidad II.
[:]




