[:es]
Mies van der Rohe tenía la creencia de que el arte de la construcción debía de basarse en los materiales. En el programa docente que envió a Henry T. Heald, decano del Instituto Armour (más tarde se convertiría en el Instituto de Tecnología de Illinois), el 10 de diciembre de 1937, incluía tres categorías, Medios, Fines y Planificación-Creación.
Los estudiantes debían iniciarse en la arquitectura con unos conocimientos de teoría general y una formación profesional, para después profundizar en el estudio de los materiales, es decir, en los medios con los que se construye.
Pero
¿qué significaban los materiales para Mies?
Ante todo una búsqueda de la verdad. Mies atribuía a cada material una condición moral que correspondía con sus propiedades y que estaba corroborada por el uso y la tradición. Según Mies, solamente una utilización de los materiales desde su verdadera esencia podría salvar a la arquitectura de la idolatría del objeto. Lo mismo que un escrito de Cicerón llevó a san Agustín al estudio de la filosofía, los textos de san Agustín conducían a Mies en su búsqueda de la verdad. A la personalidad retraída de Mies le sentaban moralmente bien los preceptos de san Agustín, que propugnan que la verdad no ha de buscarse en el mundo exterior, sino que ésta se alcanza a través de la meditación y de la mirada hacia el interior de uno mismo.
La verdad habita en el hombre interior, escribió san Agustín.
En el discurso inaugural1 que pronunció Mies, en noviembre de 1938, al asumir el cargo de Director de la Sección de Arquitectura del Instituto Armour indicó a los estudiantes que, más allá de los fines y antes que la formalización, está el “disciplinario camino de los materiales”.
“¿Dónde aparece con más claridad la trabazón de una casa o de un edificio, más que en las construcciones de madera de los antiguos?” (…)
“En la construcción en piedra encontramos lo mismo. Qué sentimiento natural habla desde ella. Qué clara comprensión del material, qué seguridad en su utilización, qué sentido de aquello que se puede y se sabe hacer en piedra. ¿Dónde encontramos tal dominio en la estructura? ¿Dónde encontramos más fuerza sana y belleza natural que aquí? Con qué comprensible claridad descansa una viga de cubierta sobre esas viejas paredes de piedra, y con qué sentido cortamos una puerta en esas paredes.” (…)
“El ladrillo es otro maestro de enseñanza. Qué espiritual es ya su formato, pequeño, manejable, bueno para cualquier finalidad. Qué lógica muestra su sistema de proporciones. Qué vitalidad su juego de aparejos. Qué soberanía posee el más sencillo paño de pared. Pero qué disciplina requiere ese material. Así, cada material posee sus propias cualidades, que se deben conocer para poder trabajar con él”.2
Mies consideraba que el aprendizaje de los materiales era un trabajo arduo y largo y su meta era
“conseguir el orden en el caos incurable de nuestros días”.
Ese mismo mes, doce días antes de que pronunciara este discurso, tuvieron lugar los primeros antecedentes del horror.
Mantener el orden frente al caos fue un difícil reto que se impusieron, en aquel momento, las democracias occidentales frente a los totalitarismos.
Un orden racional, reticular y modular que casaba bien con palabras como economía, serie y producción, principios-base del fordismo americano y su producción masiva para una demanda masiva. Sin embargo, América no se sentía a gusto con Mies cuando hablaba con ese sentimiento profundo sobre arquitectura. Al pragmatismo americano se le evaporaban, por la acción del mercado, todos los conceptos morales sobre los que Mies pretendía solidificar su teoría, como los principios inamovibles de la arquitectura y la búsqueda de la verdad a través de los materiales.
En América, a Mies se le entendía mejor cuando hablaba de tecnología.
Con él se consiguió identificar al progreso de la tecnología americana con una arquitectura basada en el rigor constructivo, en la esbeltez y en la transparencia que proporcionan el acero y el vidrio.
“Eso vale también para el acero y el hormigón. Reconocemos que no se consigue nada por el material, sino sólo por el correcto uso del material. Tampoco los nuevos materiales nos aseguran una superioridad. Cada materia vale lo que hacemos con ella”.3
Mies terminó su discurso en el Armour diciendo:
“No hay nada más ligado a la meta y sentido de nuestro trabajo que la profunda palabra de san Agustín: ‘Lo bello es el resplandor de la verdad”.4
Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, junio 2004
Notas.
1 Inaugural Address. 1938. Neumeyer. Artless Word. 316-317. Título original: Antrittsrede als Direktor der Architekturabteilung am Armour Institute of Technology, 20 de noviembre de 1938. W. Blaser: Mies van der Rohe, Lehre und Schule, 1977.
2 Ob. cit. 1.
3 Ob. cit. 1.
4 Ob. cit. 1.
Texto completo publicado originalmente en la revista a+t 23. 2004. pag. 4-9, y en Rashomon. La triple verdad de la arquitectura.
[:gl]
Mies van der Rohe tiña a crenza de que a arte da construción debía de basearse nos materiais. No programa docente que enviou a Henry T. Heald, decano do Instituto Armour (máis tarde converteríase no Instituto de Tecnoloxía de Illinois), o 10 de decembro de 1937, incluía tres categorías, Medios, Fins e Planificación-Creación.
Os estudantes debían iniciarse na arquitectura cuns coñecementos de teoría xeral e unha formación profesional, para despois profundar no estudo dos materiais, é dicir, nos medios cos que se constrúe.
Pero
que significaban os materiais para Mies?
Ante todo unha procura da verdade. Mies atribuía a cada material unha condición moral que correspondía coas súas propiedades e que estaba corroborada polo uso e a tradición. Segundo Mies, soamente unha utilización dos materiais desde a súa verdadeira esencia podería salvar á arquitectura da idolatría do obxecto. O mesmo que un escrito de Cicerón levou a san Agustín ao estudo da filosofía, os textos de san Agustín conducían a Mies na súa procura da verdade. Á personalidade retraída de Mies sentábanlle moralmente ben os preceptos de san Agustín, que propugnan que a verdade non ha de buscarse no mundo exterior, senón que esta alcánzase a través da meditación e da mirada cara ao interior dun mesmo.
A verdade habita no home interior, escribiu san Agustín.
No discurso inaugural1 que pronunciou Mies, en novembro de 1938, ao asumir o cargo de Director da Sección de Arquitectura do Instituto Armour indicou aos estudantes que, máis aló dos fins e antes que a formalización, está o “disciplinario camiño dos materiais”.
“Onde aparece con máis claridade a trabazón dunha casa ou dun edificio, máis que nas construcións de madeira dos antigos?” (…)
“Na construción en pedra atopamos o mesmo. Que sentimento natural fala desde ela. Que clara comprensión do material, que seguridade na súa utilización, que sentido daquilo que se pode e sábese facer en pedra. Onde atopamos tal dominio na estrutura? Onde atopamos máis forza sa e beleza natural que aquí? Con que comprensible claridade descansa unha viga de cuberta sobre esas vellas paredes de pedra, e con que sentido cortamos unha porta nesas paredes.” (…)
“O ladrillo é outro mestre de ensino. Que espiritual é xa o seu formato, pequeno, manexable, bo para calquera finalidade. Que lóxica mostra o seu sistema de proporcións. Que vitalidade o seu xogo de aparellos. Que soberanía posúe o máis sinxelo pano de parede. Pero que disciplina require ese material. Así, cada material posúe as súas propias calidades, que se deben coñecer para poder traballar con el”.2
Mies consideraba que a aprendizaxe dos materiais era un traballo arduo e longo e a súa meta era
“conseguir a orde no caos incurable dos nosos días”.
Ese mesmo mes, doce días antes de que pronunciase este discurso, tiveron lugar os primeiros antecedentes do horror.
Manter o orde fronte ao caos foi un difícil reto que se impuxeron, naquel momento, as democracias occidentais fronte aos totalitarismos.
Unha orde racional, reticular e modular que casaba ben con palabras como economía, serie e produción, principios-basee do fordismo americano e a súa produción masiva para unha demanda masiva. Con todo, América non sentía a gusto con Mies cando falaba con ese sentimento profundo sobre arquitectura. Ao pragmatismo americano se lle evaporaban, pola acción do mercado, todos os conceptos morais sobre os que Mies pretendía solidificar a súa teoría, como os principios inamovibles da arquitectura e a procura da verdade a través dos materiais.
En América, a Mies entendíaselle mellor cando falaba de tecnoloxía.
Con el conseguiuse identificar o progreso da tecnoloxía americana cunha arquitectura baseada no rigor construtivo, na esbeltez e na transparencia que proporcionan o aceiro e o vidro.
“Iso vale tamén para o aceiro e o formigón. Recoñecemos que non se consegue nada polo material, senón só polo correcto uso do material. Tampouco os novos materiais asegúrannos unha superioridade. Cada materia vale o que facemos con ela”.3
Mies terminou o seu discurso no Armour dicindo:
“Non hai nada máis ligado á meta e sentido do noso traballo que a profunda palabra de san Agustín: ‘O belo é o resplandor da verdade”.4
Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, xuño 2004
Notas.
1 Inaugural Address. 1938. Neumeyer. Artless Word. 316-317. Título orixinal: Antrittsrede als Direktor der Architekturabteilung am Armour Institute of Technology, 20 de novembro de 1938. W. Blaser: Mies van der Rohe, Lehre und Schule, 1977.
2 Ob. cit. 1.
3 Ob. cit. 1.
4 Ob. cit. 1.
Texto completo publicado orixinalmente na revista a+t 23. 2004. pax. 4-9, e en Rashomon. A triple verdade da arquitectura.
[:en]
Mies van der Rohe tenía la creencia de que el arte de la construcción debía de basarse en los materiales. En el programa docente que envió a Henry T. Heald, decano del Instituto Armour (más tarde se convertiría en el Instituto de Tecnología de Illinois), el 10 de diciembre de 1937, incluía tres categorías, Medios, Fines y Planificación-Creación.
Mies van der Rohe had the belief that the art of construction should be based on materials. In the teaching program he sent to Henry T. Heald, dean of the Armor Institute (later to become the Illinois Institute of Technology), on December 10, 1937, it included three categories, Media, Purposes, and Planning-Creation.
The students had to start in architecture with a knowledge of general theory and a professional training, to then deepen in the study of materials, that is, in the media with which it is built.
But
What did the materials mean for Mies?
First of all a search for the truth. Mies attributed to each material a moral condition that corresponded to its properties and that was corroborated by use and tradition. According to Mies, only a use of the materials from their true essence could save the architecture of the idolatry of the object. Just as a letter of Cicero led Saint Augustine to the study of philosophy, the texts of Saint Augustine led Mies in his search for the truth. To the withdrawn personality of Mies, the precepts of St. Augustine were morally correct, which advocates that the truth is not to be sought in the external world, but that it is achieved through meditation and the look within oneself.
The truth dwells in the inner man, wrote Saint Augustine.
In the opening speech1 that Mies delivered in November 1938, when he assumed the position of Director of the Architecture Section of the Armor Institute, he indicated to the students that, beyond the aims and before the formalization, is the “disciplinary path of the materials”.
“Where does the interlocking of a house or a building appear more clearly, than in the wooden constructions of the ancients?” (…)
“In the construction in stone we find the same thing. What natural feeling speaks from her. What a clear understanding of the material, what safety in its use, what sense of what you can and know how to do in stone. Where do we find such dominance in the structure? Where do we find more healthy strength and natural beauty than here? With what understandable clarity a roof beam rests on those old stone walls, and with what sense we cut a door in those walls.” (…)
“The brick is another teaching teacher. How spiritual it is and its format, small, manageable, good for any purpose. What logic shows your system of proportions. What vitality your rigging game. What sovereignty has the simplest wall cloth. But what discipline does this material require? Thus, each material has its own qualities, which must be known in order to work with it”.2
Mies considered that learning materials was a long and arduous task and his goal was
“Get order in the incurable chaos of our days”.
That same month, twelve days before he delivered this speech, the first antecedents of horror took place.
Maintaining order in the face of chaos was a difficult challenge imposed, at that time, by Western democracies against totalitarianism.
A rational, reticular and modular order that matched well with words such as economy, series and production, base principles of American Fordism and its massive production for a massive demand. However, America did not feel comfortable with Mies when she spoke with that deep feeling about architecture. American pragmatism evaporated, through the action of the market, all the moral concepts on which Mies intended to solidify his theory, such as the immovable principles of architecture and the search for truth through materials.
In America, Mies was better understood when talking about technology.
With it, it was possible to identify the progress of American technology with an architecture based on the constructive rigor, the slenderness and the transparency provided by steel and glass.
“That also applies to steel and concrete. We recognize that nothing is achieved by the material, but only by the correct use of the material. Neither the new materials assure us superiority. Every subject is worth what we do with it.”.3
Mies ended his speech at the Armor saying:
“There is nothing more linked to the goal and meaning of our work than the profound words of St. Augustine: ‘The beautiful is the radiance of truth”.4
Javier Mozas, architect, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, juny 2004
Notes.
1 Inaugural Address. 1938. Neumeyer. Artless Word. 316-317. Original title: Antrittsrede als Direktor der Architekturabteilung am Armour Institute of Technology, November 20, 1938. W. Blaser: Mies van der Rohe, Lehre und Schule, 1977.
2 Ob. cit. 1.
3 Ob. cit. 1.
4 Ob. cit. 1.
Full text originally published in the revista a+t 23. 2004. page. 4-9, y en Rashomon. The triple truth of architecture.
[:]




