[:es]
En 1957 Paulo Mendes da Rocha diseña la silla «Paulistano» para los salones del Gimnasio del Club Atlético de São Paulo. Conviene rescatar esta breve descripción en la que técnica en el diseño y compromiso social parecen dos caras de una misma moneda:
«La silla está hecha con tubo de acero, que es muy barato. Se puede comprar de la medida exacta, se manda curvar y se le da solo un punto de soldadura. El revestimiento se hace donde uno quiere. Es una silla hecha para costar unos setenta u ochenta euros, pero los fabricantes de muebles dicen que nadie te valora si vendes barato. Esta silla la hice en 1957. El primer revestimiento lo cosió la mujer del herrero que curvó el acero».1
A pesar de pertenecer a la familia moderna de sillas realizadas a base de tubos curvados (Mart Stam, Marcel Breuer, Le Corbusier, Mies van der Rohe…), Mendes da Rocha pone el acento -casi 30 años después- en dos aspectos fundamentales del diseño: la sobriedad en lo económico y la flexibilidad en la adaptación final del objeto por parte del usuario. Quizá estos dos parámetros conviertan al tipo «Paulistano» en un rudimentario elemento mueble, menos refinado que sus predecesores: bastan una tubería de calefacción de una pulgada -esas que tanto gustaban a Sota- y un tejido bien resistente; sobran el cuero, los cromados y en general cualquier atisbo de exclusividad como señal del buen gusto o del sedentarismo. La belleza es atributo universal e inclusivo.
Tal vez lo verdaderamente moderno no haya sido aún realizado como legítima aspiración colectiva, la idea del diseño para todos no como una utopía o ente abstracto, sino como verdad práctica -o poética- que podamos desarrollar desde la elegante sencillez de un artificio cualquiera:
«La idea del diseño industrial era que la industria produciría a escala de la población. Eso solo puede imaginarse en un mundo moderno; tan moderno como todavía no ha logrado serlo hoy, moderno como expectativa, no como algo conseguido, porque ese es el verdadero sentido de lo moderno, el de un mundo que produce para todos».2
Seguimos pues a la expectativa de lo moderno.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Paulo Mendes da Rocha, «La ciudad es de todos«, Barcelona, Fundación caja de Arquitectos, 2011, págs. 49-50.
2 Ibídem.
[:gl]
En 1957 Paulo Mendes dá Rocha deseña a cadeira «Paulistano» para os salóns do Ximnasio do Club Atlético de São Paulo. Convén rescatar esta breve descrición na que técnica no deseño e compromiso social parecen dúas caras dunha mesma moeda:
«A cadeira está feita con tubo de aceiro, que é moi barato. Pódese comprar da medida exacta, mándase curvar e dáselle só un punto de soldadura. O revestimento faise onde un quere. É unha cadeira feita para custar uns setenta ou oitenta euros, pero os fabricantes de mobles din que ninguén che valora se vendes barato. Esta cadeira fíxena en 1957. O primeiro revestimento coseuno a muller do ferreiro que curvó o aceiro».1
A pesar de pertencer á familia moderna de cadeiras realizadas a base de tubos curvados ( Mart Stam, Marcel Breuer, Le Corbusier, Mies van der Rohe…), Mendes dá Rocha pon o acento -case 30 anos despois- en dous aspectos fundamentais do deseño: a sobriedade no económico e a flexibilidade na adaptación final do obxecto por parte do usuario. Quizá estes dous parámetros convertan ao tipo «Paulistano» nun rudimentario elemento moble, menos refinado que os seus predecesores: bastan unha tubaxe de calefacción dunha polgada -esas que tanto gustaban a Sota- e un tecido ben resistente; sobran o coiro, os cromados e en xeral calquera indicio de exclusividade como sinal do bo gusto ou do sedentarismo. A beleza é atributo universal e inclusivo.
Talvez o verdadeiramente moderno non fose aínda realizado como lexítima aspiración colectiva, a idea do deseño para todos non como unha utopía ou ente abstracto, senón como verdade práctica -ou poética- que podamos desenvolver desde a elegante sinxeleza dun artificio calquera:
«A idea do deseño industrial era que a industria produciría a escala da poboación. Iso só pode imaxinarse nun mundo moderno; tan moderno como aínda non logrou selo hoxe, moderno como expectativa, non como algo conseguido, porque ese é o verdadeiro sentido do moderno, o dun mundo que produce para todos».2
Seguimos pois á expectativa do moderno.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Paulo Mendes da Rocha, «A cidade é de todos«, Barcelona, Fundación caja de Arquitectos, 2011, págs. 49-50.
2 Ibídem.
[:en]
In 1957 Paulo Mendes da Rocha designs the chair «Paulistano» for the lounges of the Gymnasium of São Paulo’s Athletic Club. It suits to rescue this brief description in technical which in the design and social commitment they look like two faces of the same currency:
«The chair is done by pipe of steel, which is very cheap. It is possible to buy of the exact measure, gets about itself to curl and a point of weld is given him only. The coating is done where one wants. It is a chair done to cost approximately seventy or eighty Euros, but the manufacturers of furniture say that nobody values you if you sell reduction sale. I did this chair in 1957. The first coating it was sewed by the wife of the blacksmith who curled the steel».1
In spite of belonging to the modern family of chairs realized based on pipes curled (Mart Stam, Marcel Breuer, Le Corbusier, Mies van der Rohe …), Mendes da Rocha puts the accent – almost 30 years later – in two fundamental aspects of the design: the sobriety in the economic thing and the flexibility in the final adjustment of the object on the part of the user. Probably these two parameters convert to the type «Paulistano» into a rudimentary element furniture, less refined than his predecessors: there are enough a pipeline of heating of an inch – this that so much were pleasing to Jack – and a resistant well fabric; they exceed the leather, the cromados and in general any observation of exclusivity as sign of the good taste or of the sedentarismo. The beauty is a universal and inclusive attribute.
Maybe the really modern thing has not been still realized as legitimate collective aspiration, the idea of the design for all not as a Utopia or abstract entity, but as practical truth – or poetics – that we could develop from the elegant simplicity of an artifice anyone:
«The idea of the industrial design was that the industry would produce to scale of the population. It can imagine alone it in a modern world; so modern as still it has not managed it to be today, modern as expectation, not as anything obtained, because this it is the real sense of the modern thing, that of a world that produces for all».2
We continue so to the expectation of the modern thing.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. February 2016.
Author of Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 Paulo Mendes da Rocha, «La ciudad es de todos«, Barcelona, Fundación caja de Arquitectos, 2011, págs. 49-50.
2 Ibídem.
[:]




