[:es]
La obra de Katarzyna Kobro y Władysław Strzemiński, que abarca desde finales de la década de 1910 hasta comienzos de 1950, es uno de los ejemplos más consecuentes con las ideas de la vanguardia moderna. Integrada por diversas disciplinas, como pintura, escultura, arquitectura y diseño industrial y gráfico, anuncia nuevas tendencias, que alcanzarían su plenitud en las prácticas de generaciones posteriores, tales como el minimalismo, el movimiento Zero o el arte reduccionista.
Dos premisas articulan el conjunto de la producción de ambos artistas. Por una parte, la convicción de que la obra debe constituirse en consonancia con los principios que le son inherentes a fin de alcanzar la coherencia interna. Por otra, la consideración del arte como experimento de forma pura, aunque ello no implique la ausencia de una dimensión social: al contrario, para estos autores, la práctica artística desarrolla modelos abstractos de organización que pueden aplicarse al diseño industrial, la arquitectura y la ingeniería. El propósito último del arte, por consiguiente, no es la fabricación de objetos bellos, sino una transformación sustancial del mundo a partir de la experimentación creativa. La experimentación es, precisamente, un imperativo constante en el ideario artístico de Kobro y Strzemiński que se manifiesta en el continuo proceso de fabricación de prototipos –la búsqueda y puesta a prueba de diferentes soluciones a cada problema planteado– que abordan la organización material y estructural tanto de la obra de arte como de la sociedad, hasta, en últimas etapas, el fenómeno de la visión.
![Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Óleo y metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2017/07/Katarzyna-Kobro.-Kompozycja-przestrzenna-4-Composición-espacial-4-1929.-Óleo-y-metal-40-x-64-x-40-cm.-Muzeum-Sztuki-Łódź.jpg)
La presente exposición, dedicada al trabajo de ambos artistas, plantea un recorrido por sus diferentes etapas y medios de expresión, repasando páginas poco conocidas de la Historia del Arte moderno y del contexto centroeuropeo de la primera mitad del siglo xx. En este sentido, la obra de Kobro y Strzemiński, con la que transgredieron y radicalizaron muchos de los presupuestos de las vanguardias históricas, permite también cuestionar algunas de las ideas más extendidas en torno a la modernidad y apuntar a sus posibles declinaciones y líneas de fuga.
[:gl]
A obra de Katarzyna Kobro e Władysław Strzemiński, que abarca desde finais da década de 1910 ata comezos de 1950, é un dos exemplos máis consecuentes coas ideas da vangarda moderna. Integrada por diversas disciplinas, como pintura, escultura, arquitectura e deseño industrial e gráfico, anuncia novas tendencias, que alcanzarían a súa plenitude nas prácticas de xeracións posteriores, tales como o minimalismo, o movemento Zero ou a arte reduccionista.
Dúas premisas articulan o conxunto da produción de ambos os artistas. Por unha banda, a convicción de que a obra debe constituírse en consonancia cos principios que lle son inherentes a fin de alcanzar a coherencia interna. Por outra, a consideración da arte como experimento de forma pura, aínda que iso non implique a ausencia dunha dimensión social: ao contrario, para estes autores, a práctica artística desenvolve modelos abstractos de organización que poden aplicarse ao deseño industrial, a arquitectura e a enxeñería. O propósito último da arte, por conseguinte, non é a fabricación de obxectos belos, senón unha transformación substancial do mundo a partir da experimentación creativa. A experimentación é, precisamente, un imperativo constante no ideario artístico de Kobro e Strzemiński que se manifesta no continuo proceso de fabricación de prototipos –a procura e posta a proba de diferentes solucións a cada problema exposto– que abordan a organización material e estrutural tanto da obra de arte como da sociedade, ata, en últimas etapas, o fenómeno da visión.
![Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Óleo y metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2017/07/Katarzyna-Kobro.-Kompozycja-przestrzenna-4-Composición-espacial-4-1929.-Óleo-y-metal-40-x-64-x-40-cm.-Muzeum-Sztuki-Łódź.jpg)
A presente exposición, dedicada ao traballo de ambos os artistas, expón un percorrido polas súas diferentes etapas e medios de expresión, repasando páxinas pouco coñecidas da Historia da arte moderno e do contexto centroeuropeo da primeira metade do século xx. Neste sentido, a obra de Kobro e Strzemiński, coa que transgredieron e radicalizaron moitos dos orzamentos das vangardas históricas, permite tamén cuestionar algunhas das ideas máis estendidas ao redor da modernidade e apuntar ás súas posibles declinacións e liñas de fuga.
[:en]
Active from the late 1910s until the early 1950s, Katarzyna Kobro and Władysław Strzemiński produced work that was especially consistent with modernist avant-garde ideas. Touching on various disciplines, including painting, sculpture, architecture, and industrial and graphic design, their oeuvre anticipated new trends that were to reach their plenitude in the practices of later generations, such as minimalism, the Zero movement, and reductionist art.
Two premises articulate the production of both artists. The first is the conviction that the artwork must be constituted in consonance with the principles inherent to it in order to attain internal coherence. The second is the conception of art as an experiment in pure form, though this does not imply the absence of a social dimension. Indeed, these artists saw artistic practice as developing abstracts models of organization that could be applied to industrial design, architecture, or engineering. The ultimate purpose of art is therefore not the manufacture of beautiful objects but a substantial transformation of the world on the basis of creative experimentation. The artistic ideas of Kobro and Strzemiński in fact included a constant demand for experiment that manifested itself in the continual manufacture of prototypes, seeking and testing various solutions for each problem encountered in a process that embraced the material and structural organization of both the artwork and society, and in later years even the phenomenon of vision itself.
![Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Óleo y metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź](https://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2017/07/Katarzyna-Kobro.-Kompozycja-przestrzenna-4-Composición-espacial-4-1929.-Óleo-y-metal-40-x-64-x-40-cm.-Muzeum-Sztuki-Łódź.jpg)
This exhibition dedicated to the work of both artists takes visitors on an itinerary through their different phases and means of expression, revisiting some of the lesser-known pages of the history of modern art and the Central European context of the first half of the 20th century. In this respect, the work of Kobro and Strzemiński, with which they transgressed and radicalized many of the beliefs of the avant-gardes, also allows us to question some of the most widespread ideas on modernism, pointing us toward its possible declinations and the vanishing points on its horizon.
[:]




