[:es]
La arquitectura nace desde la minuciosa ordenación de huellas y coberturas. En ocasiones una de ellas será suficiente. La huella se establece como un vestigio, una señal, una grabadura o una emergencia sobre el paisaje: la tierra como
«la forma más simple de la arquitectura».1
El hecho de extender al aire una superficie protectora, tender una cobertura como quien tiende un puente o una red, supone una segunda acción complementaria, pero independiente, de la primera: los estratos tierra – aire establecen para sí mismos una suerte de privilegios y servidumbres.
En 1949 JØrn Utzon descubre durante un viaje de estudio a México las plataformas mayas en la península de Yucatán. Sus dibujos muestran la autoridad del plano sobre la selva, verdadero instrumento geográfico de activación del paisaje. La montaña como una huella prominente, un territorio artificial, un monumento naturalizado a modo de túmulo funerario, indicio de la vida valerosa del guerrero ilustre. Por otro lado, los dibujos de nubes sobre el mar realizados por el propio Utzon en «Plataformas y Mesetas»,2 constituyen una referencia directa a la importancia de la cobertura sobre el horizonte, nubes precisamente separadas de éste, independientes de la salinidad y el movimiento de las mareas, completamente libres a su naturaleza.
El proyecto de Paulo Mendes da Rocha en Osaka 1970, resuelve con esmero la aproximación de ambos estratos3. Por un lado la tierra como topografía de formas suaves y redondeadas, diríamos «de nueva levadura»,4 como el pan desplegado en forma de paisaje habitado, como la cueva de tiempo inmemorial. Por otro lado, la cubierta de hormigón levita sobre la suave geografía desde tan solo cuatro puntos de apoyo, gracias en este caso a la técnica del pre-tensado: un horizonte aéreo de orden estructural y geométrico completamente ajeno a la orografía inferior terrestre. Nubes y montañas, ligereza y pesantez, naturaleza y artificio. La dialéctica hegeliana o la arquitectura como gravitación, el juego sabio de superposiciones bajo la luz. La arquitectura como articulación de huellas y coberturas.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Lloyd Wright, Frank. «The future of architecture«, Horizon Press, NY, 1953. Edición consultada «El futuro de la arquitectura«, Buenos Aires, Poseidón, 2008, pág. 33.
2 «Plataformas y Mesetas: ideas de un arquitecto danés«, JØrn Utzon 1954.
3 Pabellón de Brasil en la Exposición Internacional de Osaka, Japón, Paulo Mendes da Rocha, 1970.
4 Rodríguez, Claudio. Casi una Leyenda, Barcelona, Tusquets, 2006, «Nuevo día», pág. 31.[:gl]
A arquitectura nace desde a minuciosa ordenación de pegadas e coberturas. En ocasións unha delas será suficiente. A pegada establécese como un vestixio, un sinal, unha grabadura ou unha emerxencia sobre a paisaxe: a terra como
«a forma máis simple da arquitectura».1
O feito de estender ao aire unha superficie protectora, tender unha cobertura como quen tende unha ponte ou unha rede, supón unha segunda acción complementaria, pero independente, da primeira: os estratos terra – aire establecen para si mesmos unha sorte de privilexios e servidumes.
En 1949 JØrn Utzon descobre durante unha viaxe de estudo a México as plataformas mayas na península de Iucatán. Os seus debuxos mostran a autoridade do plano sobre a selva, verdadeiro instrumento xeográfico de activación da paisaxe. A montaña como unha pegada prominente, un territorio artificial, un monumento naturalizado a modo de túmulo funerario, indicio da vida valerosa do guerreiro ilustre. Doutra banda, os debuxos de nubes sobre o mar realizados polo propio Utzon en «Plataformas e Mesetas»,2 constitúen unha referencia directa á importancia da cobertura sobre o horizonte, nubes precisamente separadas deste, independentes da salinidade e o movemento das mareas, completamente libres á súa natureza.
O proxecto de Paulo Mendes dá Rocha en Osaka 1970, resolve con esmero a aproximación de ambos os estratos3. Por unha banda a terra como topografía de formas suaves e redondeadas, diriamos «de novo fermento»,4 como o pan despregado en forma de paisaxe habitada, como a cova de tempo inmemorial. Doutra banda, a cuberta de formigón levita sobre a suave xeografía desde tan só catro puntos de apoio, grazas neste caso á técnica do pre-tensado: un horizonte aéreo de orde estrutural e xeométrica completamente alleo á orografía inferior terrestre. Nubes e montañas, lixeireza e pesantez, natureza e artificio. A dialéctica hegeliana ou a arquitectura como gravitación, o xogo sabio de superposiciones baixo a luz. A arquitectura como articulación de pegadas e coberturas.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Lloyd Wright, Frank. «The future of architecture«, Horizon Press, NY, 1953. Edición consultada «El futuro de la arquitectura«, Buenos Aires, Poseidón, 2008, pág. 33.
2 «Plataformas e Mesetas: ideas dun arquitecto danés«, JØrn Utzon 1954.
3 Pavillón de Brasil na Exposición Internacional de Osaka, Japón, Paulo Mendes da Rocha, 1970.
4 Rodríguez, Claudio. Casi unha Lenda, Barcelona, Tusquets, 2006, «Novo día», páx. 31.[:en]
The architecture is born from the meticulous arrangement of fingerprints and coverages. In occasions one of them will be sufficient. The fingerprint is established as a vestige, a sign, an engraving or an emergency on the landscape: the land like
«the simplest form of the architecture».1
The fact of extending to the air a protective surface, of stretching a coverage like who it builds bridges or a network, supposes the second complementary, but independent action, of the first one: the strata land – air establish for yes same a luck of privileges and servitudes.
In 1949 JØrn Utzon it discovers during a trip of study to Mexico the Mayan platforms in the peninsula of Yucatan. His drawings show the authority of the plane on the jungle, real geographical instrument of activation of the landscape. The mountain like a prominent fingerprint, an artificial territory, a monument naturalized like funeral tomb, indication of the courageous life of the illustrious warrior. On the other hand, the drawings clouds on the sea realized by the own Utzon in «Platforms and Plateaus»,2 constitute a direct reference to the importance of the coverage on the horizon, clouds precisely separated from this one, independent from the salinity and the movement of the tides, completely free to his nature.
Paulo Mendes da Rocha’s project in Osaka 1970, solves neatly the approximation of both estratos3. On the one hand the land as topography of soft and rounded forms, we would say » of new yeast «, 4 as the bread opened in the shape of inhabited landscape, as the cave of immemorial time. On the other hand, the cover of concrete Levite on the soft geography from only four points of support, graces in this case to the technology of the pre – tightened: an air horizon of structural and geometric order completely foreign to the low terrestrial orography. Clouds and mountains, lightness and pesantez, nature and artifice. The Hegelian dialectics or the architecture as gravitation, the wise game of overlappings under the light. The architecture like joint of fingerprints and coverages.
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. February 2015.
Author of Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Lloyd Wright, Frank. «The future of architecture«, Horizon Press, NY, 1953. Consulted edition «El futuro de la arquitectura«, Buenos Aires, Poseidón, 2008, pág. 33.
2 «Platforms and Plateaus: ideas of a Danish architect«, JØrn Utzon 1954.
3 Brazil Pavilion in the International Exhibition of Osaka, Japan, Paulo Mendes da Rocha, 1970.
4 Rodríguez, Claudio. Almost a Legend, Barcelona, Tusquets, 2006, «New day», page. 31.[:]




