Viena | Jorge Gorostiza

Satyr-Filmwelt, libros, bandas sonoras, carteles, vídeos.

Estiven case unha semana en Viena e non me resisto a contar algúns aspectos relacionados co cine e a arquitectura:

O mal que envelleceron os edificios posmodernos, que xa cando se construíron alguén os denominou «ruínas do futuro», o mellor exemplo é o que deseñou Hans Hollein diante da catedral, por certo, con Zara na súa planta baixa. O ben que envelleceron as tendas posmodernas, como as tres que vin do mesmo Hollein. A mestría de Loos nos seus edificios e, sobre todo, no American Bar, unha auténtica xoia, perfectamente proporcionada e ben construída, posiblemente -e con permiso Del Diego madrileño- o máis belo local no que estiven (e xuro que xa estiven en multitude), ademais cun Dry Martini aceptable, aínda que peor que o preparado por Fernando ou os seus fillos no bar madrileño antes mencionado.

O edificio Secession que segue vivo grazas ás súas exposicións temporais. Otto Wagner, en particular o seu indispensable edificio para a Postparkasse cun pequeno museito onde se poden ver curiosidades sobre o edificio. O curioso intento de volver dar vida a uns gasómetros con intervencións de Jean Nouvel, a Cooperativa Himmelblau, Manfred Wehdorn e Wilhelm Holzbauer, onde é difícil destacar o mellor destes arquitectos e si é posible ver o descarado egocentrismo da cooperativa pegando unha torre torcida (como non podía ser menos) a un dos cilindros orixinais, neles rodouse parte da pouco notable 007: alta tensión, e ao lado o centro comercial con multicines, chamado Hollywood Megaplex, con dezaoito salas e pintado por dentro con cores rechamantes, onde proxectaban A pel que habito (Die Haut, in der ich wohne en alemán) e pola mañá cando fun, estaba cheo de nenos acompañados por profesores, mostrando que nese país se coida a educación cinematográfica dos mozos.

A última planta do Hotel Sofitel Vienna Stephansdom deseñado tamén por Nouvel, con moitos detalles interesantes e cunha vista espectacular sobre a cidade nesa última planta, cuxa cuberta é obra de Pipilotti Rist. O interesante edificio do mumok, un “museo” só con exposicións temporais, dentro das antigas cortes imperiais no chamado Museums Quartier, onde tamén están o Leopold Museum (nun edificio anódino) e o máis interesante interior do Kunsthalle onde agora hai unha boa exposición de fotografía de moda.

exposición sobre Glenn Murcutt no Architektuzentrum -tamén no Museums Quartier- cunhas estupendas maquetas, planos e fotografías das súas fantásticas casas e dos seus non tan interesantes edificios colectivos, como unha mesquita bastante dubidosa. Outra exposición, A_show, tamén interesante, no mesmo centro sobre a arquitectura austríaca. Comprobar que o Film Museum só é un cine, cunha estupenda programación, cun bar no que hai unhas vitrinas cos libros que editaron, pero que non poden follearse.

O MAK, un museo de artes decorativas cunha pequena sección de arquitectura e cun gran restaurante ao que se lle fixo unha estupenda ampliación no xardín. Un guía turístico ensinándolle a un matrimonio estadounidense o que son a arquitectura románica e a gótica, imitando os seus respectivos arcos coas súas mans. A actuación do Lee Konitz New Quartet en Porgy and Bess, un antigo cine moi ben reconvertido en sala de concertos, demostrando como aos oitenta e catro anos aínda se pode innovar, grazas ademais a contar cuns músicos novos e entusiastas.

A actuación do mítico Benny Golson, co xenial trío austríaco de Fritz Pauer, sentado en primeira fila no Jazzland, un espazo pequeno e abovedado como os que se ven nas películas cando tocan músicos de jazz en París, e con Benny contando divertidas anécdotas sobre os seus amigos, Clifford, Miles, Lionel, Dizzy, etc., antes de meterse entre peito e costas un gran prato de macarróns no descanso para despois seguir tocando e contando novas anécdotas, por certo, tocou as súas fantásticas composicións Whisper Not e I Remember Clifford.

Por último, pero non menos importante un descubrimento o enorme establecemento dedicado ao cine Satyr Filmwelt, libraría, bandas sonoras, DVDs e carteis, unha auténtica perdición para calquera afeccionado, con miles de libros, por certo ningún en español, o que me fai pensar de novo que a difusión dos nosos traballos é moi curta neste mundo anglófono; desgraciadamente non teñen páxina web, pero si correo electrónico: satyr.filmwelt@netway.at

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, novembro 2011

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,