[:es]
Cae en mis manos un elaborado dibujo de Juhani Pallasmaa.
Sobre la planta de la villa Mairea (1939), de Alvar Aalto, se superponen unas líneas de orden. Unas trazas.
Aparece una radiografía.
La que ha sido calificada como «la planta más bonita del mundo»1 se muestra despojada de su secreto. La partitura geométrica de su armónica figura queda desvelada.
Y sorprendentemente, – no lo parecía -, todo encaja.
Ninguna línea queda al arbitrio del libre y experimentado trazo manual del arquitecto. Cada forma, cada perímetro obedece, de algún modo, a un estricto y ordenado guión numérico.
La parte y el todo se corresponden como si de una frase se tratara.
No podemos por menos imaginarnos el tablero del arquitecto con un papel, un origen, y unas primeras y sencillas líneas. Cuadrados, diagonales, cantidades….
Y por encima la planta, la forma, la vida de la casa. Las decisiones.
La verdad, reconozco que el hallazgo me ha dejado frio. Prefiero el deseo a la pertenencia. La duda a la certeza. El hambre a la saciedad.
Cuántas veces se disfruta de mirar con admiración lo que provoca la belleza oculta. La indescifrable e inexplicable grandeza de las cosas.
La villa Mairea, y junto a ella las más importantes piezas de nuestra cultura, no deberían ser mostradas mediante radiografías.
Supone una obscenidad.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010
Nota:
1 Mítica clase de Gabriel Ruíz Cabrero en la ETSAM.
[:gl]
Cae nas miñas mans un elaborado debuxo de Juhani Pallasmaa.
Sobre a planta da vila Mairea (1939), de Alvar Aalto, se superponen unhas liñas de orde. Unhas trazas.
Aparece unha radiografía.
A que foi cualificada como «a planta máis bonita do mundo»1 móstrase desposuída do seu segredo. A partitura geometrica da súa harmónica figura queda desvelada.
E sorprendentemente, – non o parecía -, todo encaixa.
Ningunha liña queda ao arbitrio do libre e experimentado trazo manual do arquitecto. Cada forma, cada perímetro obedece, dalgún modo, a un estrito e ordenado guión numérico.
A parte e o todo correspóndense coma se dunha frase tratásese.
Non podemos por menos imaxinarnos o taboleiro do arquitecto cun papel, unha orixe, e unhas primeiras e sinxelas liñas. Cadrados, diagonales, cantidades….
E por encima a planta, a forma, a vida da casa. As decisións.
A verdade, recoñezo que o achado deixoume frio. Prefiro o desexo á pertenencia. A dúbida á certeza. O fame á saciedade.
Cantas veces gózase de mirar con admiración o que provoca a beleza oculta. A indescifrable e inexplicable grandeza das cousas.
A vila Mairea, e xunto a ela as máis importantes pezas da nosa cultura, non deberían ser mostradas mediante radiografías.
Supón unha obscenidade.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010
Nota:
1 Mítica clase de Gabriel Ruíz Cabrero na ETSAM.
[:en]
It falls in my hands an elaborated drawing of Juhani Pallasmaa.
On the plant of the villa Mairea (1939), of Alvar Aalto, superimpose some lines of order. Ones trace.
It appears a X-ray.
The one who has been described like «the most beautiful plant of the world»1 shows undressed of his secret. The geometric score of his harmonic figure remains wakefull.
And surprisingly, – it did not seem it -, everything fits.
No line stays to the arbitrament of the free and experienced manual outline of the architect. Every form, every perimeter obeys, somehow, a strict and tidy numerical script.
The part and everything they correspond as if about a phrase it was treating itself.
We cannot for less imagining the board of the architect with a paper, an origin, and a few first and simple lines. Squares, diagonals, quantities….
And above the plant, the form, the life of the house. The decisions.
The truth, I admit that the finding has left cold me. I prefer the desire to the belonging. The doubt to the certainty. The hunger to the satiety.
How many times it is enjoyed of looking with admiration what provokes the secret beauty. The undecipherable and inexplicable greatness of the things.
The villa Mairea, and together with her the most important pieces of our culture, they should not be showed by means of X-ray photographies.
He supposes an obscenity.
Sergio de Miguel, architect
Madrid, march 2010
Note:
1 Gabriel Ruíz Cabrero’s mythical class in the ETSAM.
[:]




