Teorías e historia da ciudade contemporánea

Teorías e historia de la ciudad contemporánea

A cidade contemporánea é unha criatura incerta. A súa condición de sumatorio de variables sociais e económicas, culturais e políticas, temporais e espaciais convértea nun hojaldre múltiple difícil de aprehender. Infinidade de teorías e historias levan décadas tentándoo, do que derivou un corpus doctrinario igualmente vasto e complexo. O obxectivo deste libro é descifrar devandito corpus.

As dificultades que se afrontan ao asumir unha tarefa así son numerosas. A cidade non é abarcable desde unha única área de coñecemento, polo que o enfoque interdisciplinar é ineludible. O feito de que as disciplinas científicas e humanísticas adoiten fragmentarse en subdisciplinas multiplica os escollos, xa que, como indicase Henri Lefebvre, cada unha destas subdisciplinas selecciona os contidos que lle interesan e enfócaos con metodoloxías propias. Se ademais temos en conta que esas aproximacións inflúense mutuamente, entenderemos o grao de contaminación que impregna o territorio que habemos de rozar. Este libro hao rastrillado, detectou as regularidades, relacionounas e trazou traxectorias que debuxan unha topografía legible.

Para levar a cabo esta operación tivemos que pagar unha tripla peaxe: o da simplificación, a esquematización e a categorización. O primeiro deriva da conxunción do inconmensurable do campo que nos ocupa coas restricións dimensionales desta obra. Ante a imposibilidade tanto de profundar como de abarcalo todo, seleccionamos as áreas de coñecemento que se ocuparon da espacialidad da cidade, tanto física como social.

En primeiro lugar, as ciencias sociais, dentro das cales destacamos a sociología urbana, que interpretou a cidade como unha proxección dos seus habitantes; a xeografía urbana, que interpretou aos habitantes como unha proxección da cidade; e a antropoloxía urbana, que se especializou no estudo de comunidades concretas. En segundo lugar, a historia, e en concreto a historia urbana, que seguiu a evolución da morfoloxía e do proceso de urbanización, e a historia do urbanismo, orientada cara á planificación de ambos. Por último, a arquitectura, na que diferenciamos entre urbanismo, deseño urbano, teoría urbana e análise urbana. Os dous primeiros ocupáronse da materialización da cidade: o urbanismo do procedimental (a organización técnica) e o deseño urbano do substancial (a forma espacial); pola súa banda, a teoría urbana, que pode ser descritiva ou normativa, foi a encargada de determinar os valores que deben guiar a ambos os (éticos, ideolóxicos ou políticos); e a análise urbana ocupouse do estudo e interpretación do existente. […]

Carlos García Vázquez (Sevilla, 1961) é arquitecto e catedrático de Composición Arquitectónica na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla. Profesor convidado na Scuola Architettura e Società do Politecnico dei Milán (sede de Piacenza), é autor de Teorías e historia da cidade contemporánea (2016), Antípolis. O desvanecemento do urbano no Cinturón do Sol (2011) y Cidade hojxaldre. Visións urbanas do século XXI (2004), todos elos publicados pola Editorial Gustavo Gili.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , , ,