Precísanse máis arquitectos! | Stepienybarno

Se-necesitan-más-arquitectos--Stepienybarno-SOCIALMEDAI-MARKETING

Como ben sabedes, non é a primeira vez, nin será a última, que falamos das escolas de arquitectura. Así, agora que todo o mundo fala de que sobran arquitectos e que saen escolas de arquitectura como fungos; desde Stepienybarno, propoñemos que se cadra non é tan claro o tema e, de feito, na nosa opinión o que faltan son arquitectos.

Iso si, os matices desta afirmación son importantes e hai que telos ben claros. Así que, antes de dicir que nos volvemos tolos, animámosvos a darnos unha oportunidade e seguir lendo a seguinte reflexión.

Sobran arquitectos?

Hai uns días oïamos ao profesor Miguel Ángel Alonso del Val lembrar que na Viena de principios de século pasado, Otto Wagner, ante a opinión xeneralizada de que sobraban arquitectos, propoñía que debían aparecer en escena máis arquitectos; iso si, o importante era que estes novos arquitectos non seguisen facendo o mesmo que os anteriores, que se dedicaban principalmente a temas técnicos e formais, senón que debían de meterse en fariña e propoñer, por exemplo, novas solucións habitacionales (tema do que pasaban olímpicamente o resto de arquitectos ata este momento). A realidade deu a razón a Wagner e unha nova arquitectura, de maior calidade, apareceu en escena e a cidade (e os seus cidadáns) agradeceuno profundamente.

Esta situación tan afastada no tempo, e, aparentemente, no contexto cultural, lévanos a pensar que, seguramente, na nosa España post-burbulla, non sobran arquitectos; o que ocorre é que, faltan arquitectos que teñan claro que van facer outras moitas cousas ademais de proxectar arquitectura. E que poden facer? A nós ocórrenllenos polo menos 100 actividades; así que a recado que hai aínda moitas máis!

Novos tempos.

Desta forma, pensamos que as novas xeracións deberían saír das escolas formadas de maneira diferente. Significa isto que se debe baixar o nivel? Por suposto que non, simplemente haberá que introducir nas Escolas novas ideas e que estas se adapten aos novos tempos.

E aquí, algún estará a pensar, pero se nós somos en grao sumo modernos e xa temos un blogue nunha materia de proxectos e !ata un perfil de facebook da escola! Pois nos atrevemos a afirmar, non sen certo enfado, que ningunha escola de arquitectura de España está a tomarse este tema en serio e o máis que hai son escaramuzas dalgunhas delas na contorna dixital, as cales están moi ben, pero que non implican que se adaptaron de maneira contundente a esta Nova Era Dixital. Os alumnos das escolas son nativos dixitais e non tratarlles como tales é a mellor forma de menosprezarlles.

Se algunha destas escolas quere saber que é o máis básico e urxente que podería facer, recomendámoslles que lea o post que publicaba Miguel Ángel Díaz Camacho no blogue da Fundación Arquia Ah!! E se algún segue pensando que o PFC está de marabilla e que se pode seguir mantendo tal cal, que se pase polo artigo que escribiu Veronica Sánchez, e no que afirma, sen que lle tremese o pulso, que

nestes anos de arquitectura de pasarela, o esforzo e o tempo dos nosos estudantes envorcouse en PFCs de alta costura que acabarán nun caixón, mentres as cidades seguen desharrapadas ou mal vestidas por outros.”

Con todo isto, realmente, non nos importa se hai 66 escolas ou 90; se se deberían baixar a 40 Que máis dá! O que é unha vergoña é que a maioría das escolas de arquitectura sigan pensando que o mundo tampouco cambiou tanto e que a materia de proxectos siga propoñendo programas similares a todo a vida. Pero como se pode ter tanto morro!! E estes profesores, en moitos casos, son os mesmos que, antes da crise, animaban aos alumnos a que fixesen grandes despregamentos de representación. Si, si, eses que logo o que necesitaban era man de obra barata e que debuxase de marabilla; se logo proxectaba un pouco peor, ou non proxectaba un carallo, pois tampouco pasaba nada. De feito, segundo mírese, pódese pensar que se quitaban competencia de no medio; pero, non seremos nós tan malpensados (ou si).

Aínda así, e a pesar das moitas carencias que se detectan na nosa formación, grazas a saber proxectar moi ben, os arquitectos podemos ler situacións moi complexas, dando solucións sinxelas e esta virtude, a visión transversal da xogada, xunto coa creatividade, é unha das máis valoradas, a día de hoxe, para calquera tipo de empresa ou institución.

Iso si, para que nos poidan reclamar desde outros ámbitos haberá que facernos máis accesibles e acurtar a distancia que nos separa de todos os que non son dos nosos. E aquí, non pode ser que quen nos dirixe non fagan nada moito máis contundente para solucionalo. Os arquitectos pasamos de facernos próximos a quen sirvo; de contar o que facemos e facelo para que se entenda que en realidade somos realmente necesarios e poucas veces unha peaxe polo que hai que pasar.

As palabras prohibidas.

Por último, gustaríanos recalcar que, co que xa somos como arquitectos, podemos dar moito máis e que se deben incorporar nas nosas escolas novos coñecementos que faciliten o desembarco dos rapaces na durísima realidade laboral. Non pode ser que, sigamos pensando que os arquitectos non somos empresas; o somos, aínda que sexamos do tipo llanero solitario e non pode ser que palabras como Identidade Dixital sigan soando a chinés. Xa non dicimos nada de falar de Márketing, porque é palabra maldita e prohibida por todo arquitecto que ame a arquitectura! Pois non, non son o demo, e canto antes incorpórense todas estas disciplinas nos plans de estudo, moito mellor. Non ten nada que ver, como algúns arquitectos din, que se aprendemos destes temas máis mundanos e pragmáticos, debilítase o noso papel como arquitecto; que non! que iso son contos chineses dos que xa están arriba e interésalles facer esta lectura da situación.

Non aprendemos mecánica de chan? Non sabemos facer miles de Cros que valen para o que valen? Pois o que nós propoñemos é algo que servirá para case todos os arquitectos que saian da Escola.

É unha cuestión de responsabilidade que formemos ben aos estudantes, e que, ademais de transmitirlles o amor pola arquitectura con maiúsculas (unha cousa non quita á outra), dotémoslles de ferramentas que lles fagan máis válidos no mercado laboral.

Non sobran arquitectos, non hai demasiadas escolas de arquitectura; o que hai nelas é demasiado arquitecto con egos como montañas soñando que todo volverá ser como antes; e iso non vai ser así.

Máis arquitectos é o que necesitamos; iso si, facendo os deberes e sacando rapaces que se coman o mundo porque están formados da mellor maneira posible para os tempos que corren. E non esquecerse que hoxe non é como antes, agora os tempos corren moito; quen quede fose, vai quedar máis fose que nunca. Quen se adapte, con todo, dará unha formación mellor aos seus rapaces e ademais a súa escola terá máis alumnos, porque os estudantes, a pesar de quen pese, saben apreciar e valorar cando as cousas fanse ben.

Así que, póñanse as pilas, responsabilicense do que realmente teñen que facer e sexan conscientes de que a realidade, do aquí e agora, é demasiado diferente como para seguir mirando a outro lado.

Adaptarse ou morrer; novos tempos, novas solucións.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, abril 2015

Arquivado en: faro, stepienybarno

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Fernando José

    Respeto vuestra opinión. No la comparto. Sobran arquitectos. Si, a eliminar escuelas universitarias de arquitectura. Si los arquitectos fueran naranjas y saturamos el mercado de naranjas. El valor del Kg de naranjas baja mucho, mucho. Esto mismo teniendo en cuenta ,todo lo que ha costado producirlas. Cuando esto ocurre, las naranjas se exportan. Y cuando el mercado exterior no funciona, lo que ocurre entonces en el mercado de las naranjas es que estas se regalan o bien se tiran a la cuneta. Las naranjas no son una ONG.

  • Lo habeis explicado muy bien y estoy completamente de acuerdo… no hay muchos arquitectos, hay demasiados arquitectos haciendo lo mismo.