A expectativa do moderno | Miguel Ángel Díaz Camacho

5 (100%) 1 vote

Paulo Mendes da Rocha
Paulo Mendes da Rocha

En 1957 Paulo Mendes dá Rocha deseña a cadeira “Paulistano” para os salóns do Ximnasio do Club Atlético de São Paulo. Convén rescatar esta breve descrición na que técnica no deseño e compromiso social parecen dúas caras dunha mesma moeda:

“A cadeira está feita con tubo de aceiro, que é moi barato. Pódese comprar da medida exacta, mándase curvar e dáselle só un punto de soldadura. O revestimento faise onde un quere. É unha cadeira feita para custar uns setenta ou oitenta euros, pero os fabricantes de mobles din que ninguén che valora se vendes barato. Esta cadeira fíxena en 1957. O primeiro revestimento coseuno a muller do ferreiro que curvó o aceiro”.1

A pesar de pertencer á familia moderna de cadeiras realizadas a base de tubos curvados ( Mart Stam, Marcel Breuer, Le Corbusier, Mies van der Rohe…), Mendes dá Rocha pon o acento -case 30 anos despois- en dous aspectos fundamentais do deseño: a sobriedade no económico e a flexibilidade na adaptación final do obxecto por parte do usuario. Quizá estes dous parámetros convertan ao tipo “Paulistano” nun rudimentario elemento moble, menos refinado que os seus predecesores: bastan unha tubaxe de calefacción dunha polgada -esas que tanto gustaban a Sota- e un tecido ben resistente; sobran o coiro, os cromados e en xeral calquera indicio de exclusividade como sinal do bo gusto ou do sedentarismo. A beleza é atributo universal e inclusivo.

Talvez o verdadeiramente moderno non fose aínda realizado como lexítima aspiración colectiva, a idea do deseño para todos non como unha utopía ou ente abstracto, senón como verdade práctica -ou poética- que podamos desenvolver desde a elegante sinxeleza dun artificio calquera:

“A idea do deseño industrial era que a industria produciría a escala da poboación. Iso só pode imaxinarse nun mundo moderno; tan moderno como aínda non logrou selo hoxe, moderno como expectativa, non como algo conseguido, porque ese é o verdadeiro sentido do moderno, o dun mundo que produce para todos”.2

Seguimos pois á expectativa do moderno.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Paulo Mendes da Rocha, “A cidade é de todos“, Barcelona, Fundación caja de Arquitectos, 2011, págs. 49-50.

2 Ibídem.

Miguel Ángel Díaz Camacho
Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura, perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).
follow me

Arquivado en: capturas, diseño, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,