A caixa de resonancias de Daiamanti | Elisa Díaz Lorenzo

5 (100%) 2 votes

“O termo RESONANCIA refírese a un conxunto de fenómenos relacionados cos movementos periódicos en que se produce reforzamento dunha oscilación. Aumento da amplitude de movemento dun sistema”.

OS CLIENTES.

Amandine e Baldomero son dous opostos compatibles cuxo contorna inmediata é singular e moi esixente: ambos son músicos intérpretes especialistas na música de cámara do período barroco e teñen gustos, necesidades e intereses moi particulares. Teñen ademais unha nena con discapacidade psicomotora _ DAIA_ que necesita atención especializada e que require que o seu hábitat adáptese por completo a ela e aos seus movementos periódicos.

Todas estas condicións inflúen desde o principio na organización funcional e no aspecto formal do proxecto.

La caja de resonancias de Daiamanti Elisa Díaz Lorenzo 01_-ESTADO-INICIAL

O ESTADO INICIAL.

Ao entrar no piso, un sétimo, respírase un ambiente dos anos 70: un piso moi compartimentado, con longos corredores, combinacións cromáticas escuras e apagadas, un espazo para cociñar desaproveitado, moitas portas….

É practicamente todo exterior, sendo o máis destacable unhas espectaculares panorámicas sobre a ría de Vigo e unha circulación envolvente que favorece a interconexión das estancias e puntuais sorpresas espaciais.

A PROPOSTA FORMAL.

O proxecto optimiza os movementos periódicos do sistema funcional requirido, reforzando esa oscilación e aumentando a súa amplitude de percorrido, de forma que DAIA poida desprazarse con maior liberdade.

Mediante uns mínimos xestos vertebradores refórzase ese movemento de fricción constante entre os espazos. Estes xestos manteñen o espírito inicial do piso e organizan o almacenamento xeral _ tan necesario para eles_ buscando a luz e a flexibilidade espacial todo o tempo.

La caja de resonancias de Daiamanti Elisa Díaz Lorenzo 00_-PORTADA

A PROPOSTA MATERIAL.

Desde sempre considerei esencial que a materialidad e as texturas da CASA reflictan o carácter de quen a habita. O esforzo por conseguilo neste caso sería maior, debido á constante contradición compatible entre estes dous opostos.

A proposta tiña que respirar naturalidade, frescura, optimismo, contemporaneidad, moita personalidade… e moita, moita música.

A procura da practicidad constante provocou un diálogo inevitable entre arquitectura e deseño de mobiliario, adquirindo este último un protagonismo tal que pasaría a articular os espazos e a favorecer as súas secuencias case por completo.

Tabiques de taboleiro madeira-cemento VIROC, de policarbonato celular traslúcido e de contrachapado de piñeiro, troquelado e lacado á auga, dan forma a unhas PARTICIÓNS ÚTILES que son moito máis que simples paredes divisorias.

A luz.

A LUZ NATURAL é un dos materiais principais da proposta. Tiña que invadilo todo e chegar ata o último recuncho.

A ILUMINACIÓN ARTIFICIAL non ía ser menos: enchería o teito dun mar de estrelas e puntos de luz organizados de tal forma que escapasen dunha racionalidade predefinida e estática.

O chan.

Ambos tiñan o claro desexo de conservar o chan de madeira existente e mesmo o de utilizala novamente.

Este chan tería moito protagonismo pois se trataba de pequenas lamas de eucalipto vermello colocadas en espiga. Ademais o debuxo da espiga era diferente en cada habitación.

Ao retirar a vella tabiquería descubrimos tamén que había diferenza de cota entre as estancias, e esta particularidade condicionou por completo o resultado final. Ante esta inesperada circunstancia, a fórmula que decidimos aplicar foi a seguinte:

Nova distribución + manter chans + utilizar madeira + evitar diferenza de cotas = O chan debía ser tratado como un único tapiz independente, continuo e completamente orgánico para poder atender a todas as demandas.

A nova tabiquería pousaríase sobre el con total naturalidade, dando como resultado unha base horizontal creativa, divertida e sen complexos.

Obra: A caixa de resonancias de  Daiamanti
Emprazamento: Pi e Margall, Vigo (Galicia)
Cliente: Amandine Beyer + Baldomero Barciela Varela
Ano: 2018
Autora: Elisa Díaz Lorenzo
Xefa de obra: Margarita Méndez Damorín
Construe: Desarrolla Obras y Servicios S.L.
Duración da obra: 5 meses
Fotografía: Desarrolla Obras e Servizos S.L | Elisa Díaz Lorenzo
+ elisadiazarquitecta.com

Arquivado en: arquitectura, obras, reforma interior, rehabilitación, vivienda colectiva

Tags: , , , , , , , , , ,